சலீம் அலியின் இந்தியப் பறவைகள் நூல் 1941இல் 181 இனங்களை விவரித்தது, எஸ். டிலான் ரிப்லியுடன் அவர் எழுதிய பத்துத் தொகுதி கையேடு 1974இல் நிறைவடைந்தது, அவரது வேண்டுகோள்கள் கேவ்லாடியோவையும் சைலன்ட் வேலியையும் பாதுகாக்க உதவின

இந்தியாவின் பறவை மனிதர் என்று அறியப்படும் சலீம் அலி (1896 முதல் 1987 வரை), பம்பாய் இயற்கை வரலாற்றுக் கழகம் (பிஎன்எச்எஸ்) 1941 ஆகஸ்டில் 181 இனங்களுடன் முதலில் வெளியிட்ட The Book of Indian Birds நூலை எழுதினார். அமெரிக்கப் பறவையியலாளர் எஸ். டிலான் ரிப்லியுடன் அவர் Handbook of the Birds of India and Pakistan நூலை எழுதினார்; அதன் முதல் தொகுதி 1968இல் வெளிவந்தது, 1974க்குள் பத்துத் தொகுதிகளாக நிறைவடைந்தது. பரத்பூரின் கேவ்லாடியோ தேசியப் பூங்கா பாதுகாக்கப்படுவதிலும் கேரளாவின் சைலன்ட் வேலி காப்பாற்றப்படுவதிலும் அவர் முக்கியப் பங்கு வகித்தார் என்கிறது பிஎன்எச்எஸ். இந்திய அரசு அவருக்கு 1958இல் பத்ம பூஷணையும் 1976இல் பத்ம விபூஷணையும் வழங்கியது.

மஞ்சள் தொண்டையுடன் ஒரு சிட்டு

சலீம் அலி பம்பாய்க் குடும்பத்தின் ஒன்பது பிள்ளைகளில் கடைசியானவர். இந்திய தேசிய அறிவியல் அகாடமி (ஐஎன்எஸ்ஏ) வெளியிட்ட நினைவுக் குறிப்பு, மூன்று வயதுக்குள் இரு பெற்றோரையும் இழந்த அவரை தாய்மாமாவும் அத்தையும் வளர்த்தனர் என்கிறது. அவரது ஆரம்ப ஆர்வங்கள் வேட்டையும் வேட்டை நூல்களும் என்றும், வீட்டருகே டெய்சி காற்றுத் துப்பாக்கியுடன் பறவைகளைச் சுடச் சென்றார் என்றும் பிஎன்எச்எஸ்ஸின் சொந்த சுயவிவரம் சொல்கிறது. ஒரு சிட்டின் தொண்டையில் மஞ்சள் திட்டு இருந்தது. அதை பிஎன்எச்எஸ்ஸுக்குக் கொண்டுசென்றார்; அங்கே டபிள்யூ. எஸ். மில்லார்டு அதை மஞ்சள் தொண்டைச் சிட்டு (Petronia xanthocollis) என்று அடையாளம் கண்டார், கழகத்தின் அடைக்கப்பட்ட பறவைகளின் தொகுப்பை அவருக்குக் காட்டினார், அவருக்குப் புத்தகங்களைக் கடனாகத் தந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது ஏறத்தாழ பத்து என்கிறது சலீம் அலி பறவையியல் மற்றும் இயற்கை வரலாற்று மையம் (சாகோன்). அவர் 69 ஆண்டுகளுக்கு மேல் உறுப்பினராக இருந்தார் என்கிறது ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு.

முதல் ஆண்டுக்குப் பிறகு அவர் கல்லூரியை விட்டு விலகினார்; 1919இல் குடும்பத்தின் வுல்ஃப்ராம் (டங்ஸ்டன் தாது) சுரங்க மற்றும் மரத் தொழிலை நிர்வகிக்க பர்மாவின் தவாய்க்குச் சென்று, ஓய்வு நேரத்தைக் காடுகளில் கழித்தார் என்கிறது பிஎன்எச்எஸ். தொழில் தோல்வியடைந்த பின் பம்பாய்க்குத் திரும்பி, புனித சேவியர் கல்லூரியில் தந்தை பிளாட்டரின் கீழ் விலங்கியல் பட்டத்தை முடித்தார். இந்திய விலங்கியல் ஆய்வு நிறுவனத்தின் பறவையியலாளர் பதவிக்கான அவரது விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டது; அது பிஎன்எச்எஸ்ஸுக்கு ஆதாயம் என்கிறது கழகத்தின் சுயவிவரம். அப்போது இந்தியாவில் அறிவியல் பறவையியலாளர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும் பல்கலைக்கழகமோ நிறுவனமோ இல்லை என்று ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு சேர்க்கிறது.

புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட பிரின்ஸ் ஆஃப் வேல்ஸ் அருங்காட்சியகத்தின் இயற்கை வரலாற்றுப் பிரிவை நிர்வகித்த பிஎன்எச்எஸ், 1926இல் அவரை அங்கே வழிகாட்டி விரிவுரையாளராக்கியது. பிறகு பெர்லினில் பேராசிரியர் எர்வின் ஸ்ட்ரெசமானின் கீழ் பயிற்சி பெற்றார்; அவரை அவரது வாழ்நாள் குரு என்று அழைக்கிறது ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு. 1930இல் பம்பாய்க்கு அருகிலுள்ள கிஹிமில் தூக்கணாங்குருவியின் இனப்பெருக்கப் பழக்கங்கள் பற்றிய ஒரு விரிவான ஆய்வுடன் களப்பணிக்குத் திரும்பினார்; அதை இந்தியாவில் பறவை நடத்தை பற்றிய முதல் தீவிர ஆய்வு என்கிறது பிஎன்எச்எஸ்.

செலவுக்கணக்கில் இரண்டு பத்தாண்டுக் கணக்கெடுப்புகள்

சமஸ்தானங்களின் பறவைகளைக் கட்டணமின்றி பிஎன்எச்எஸ்ஸுக்காகக் கணக்கெடுக்க, கழகமும் மாநில அதிகாரிகளும் முகாம் மற்றும் போக்குவரத்துக்குப் பணம் செலுத்தினால் போதும் என அவர் முன்வந்தார் என்கிறது சாகோன் சுயவிவரம். மகாராஜாக்களையும் இளவரசர்களையும் சார்ந்திருந்த குறைந்த நிதி கொண்ட ஒரு வாழ்க்கையை ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு விவரிக்கிறது; பிஎன்எச்எஸ் ஒரு தோல் உரிப்பவரின் சேவையை மட்டுமே கடனளித்தது. 1927இல் கழகத்தின் இயற்கைக் கல்வி அமைப்பாளராக ஒரு பணிக்காலத்தைத் தவிர, 1980களில் பறவையியலில் தேசிய பேராசிரியர் பதவி வரும்வரை அவர் ஊதியம் பெறவில்லை என்கிறது அது.

அவரது சுதந்திரத்துக்கு முந்தைய கணக்கெடுப்புகளை பிஎன்எச்எஸ் பட்டியலிடுகிறது: ஹைதராபாத் (1931 முதல் 1932 வரை), திருவிதாங்கூர் மற்றும் கொச்சின் (1933), மத்திய இந்தியா (1938), மைசூர் (1939 முதல் 1940 வரை), கச்சு (1943 முதல் 1944 வரை), குஜராத் (1944 முதல் 1948 வரை). 1947க்குப் பிறகு ஒரிசா (1948 முதல் 1949 வரை), பெரார் (1951), சிக்கிம் (1952 முதல் 1953 வரை), பூட்டான் (1966 முதல் 1969 வரை), கோவா (1972), அருணாசலப் பிரதேசம் (1979 முதல் 1982 வரை) வந்தன. இவற்றில் முதலாவதை ஹைதராபாத் நிஜாம் ஆணையிட்டார் என்கிறது சியாசத். அந்தக் கணக்கெடுப்பு கானமயிலைச் சந்தித்தது என்றும் அது பதிவு செய்கிறது; அதன் தார் பாலைவன எண்ணிக்கை இப்போது ஏறத்தாழ 130 என மதிப்பிடப்படுகிறது.

கணக்கெடுப்புகளைத் தொடர்ந்து நூல்கள் வந்தன: The Birds of Kutch (1945), Indian Hill Birds (1949), The Birds of Travancore and Cochin (1953, 1968இல் Birds of Kerala என மறுபெயரிடப்பட்டது), The Birds of Sikkim (1962) என்கிறது பிஎன்எச்எஸ். ஒவ்வொரு கணக்கெடுப்புக்கும் ஓர் இலக்கு இருந்தது என்கிறது ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு. ஹைதராபாத் கணக்கெடுப்பு ஜெர்டானின் கோர்சரைத் தேடியது; அலியின் இளம் கள உயிரியலாளர்களில் ஒருவர் பின்னர் அதை கடப்பா மாவட்டத்தில் மீண்டும் கண்டுபிடித்தார். ஃபின்னின் தூக்கணாங்குருவி 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக காணப்படாத பின் குமாவுன் தராயில் மீண்டும் கண்டறியப்பட்டது. அந்த முறையை ஒரு குறிப்பேடும் பென்சிலும், தொலைநோக்கியும், விழிப்பான மனமும் என்று அந்த நினைவுக் குறிப்பு விவரிக்கிறது.

1941 ஆகஸ்டில் The Book of Indian Birds

1928இல் பிஎன்எச்எஸ் பள்ளிகளுக்காக சுமார் 200 பொதுவான இந்தியப் பறவைகளை வண்ணத்தில் காட்டும் மூன்று சுவர் வரைபடங்களை வெளியிட்டு, அவற்றின் படங்களை மீண்டும் பயன்படுத்தும் ஒரு நூலைத் திட்டமிட்டது. பொருளாதார மந்தநிலை நிறுவனங்களின் வரைபட ஆர்டர்களைக் குறைத்து நூலைத் தாமதப்படுத்தியது என்கிறது முதல் பதிப்பின் முன்னுரை. 1941 பதிப்பு 181 இனங்களை உள்ளடக்குகிறது, ஒவ்வொன்றும் வண்ணத்தில் விளக்கப்பட்டு முழுமையாக விவரிக்கப்பட்டது. படங்கள் பல இடங்களில் உயிருள்ள உருவப்படங்களாக மோசம், ஆனால் அடையாளம் காண உதவும் அளவுக்குத் துல்லியம் என்று அலி எழுதினார்.

முன்னுரையில் இரு தேர்வுகள் தனித்து நிற்கின்றன. அங்குலங்களுக்குப் பதிலாக, நூல் ஒவ்வொரு பறவையையும் பரிச்சயமான பதினொன்றில் ஒன்றுடன் ஒப்பிடுகிறது, சிட்டுக்குருவி, காடை முதல் காகம், பருந்து, கழுகு வரை; அதனால் புள்ளிப் புறா மைனாவுக்கும் புறாவுக்கும் இடைப்பட்ட அளவு என விவரிக்கப்படுகிறது. உள்ளூர்ப் பெயர்களை அது விட்டுவிட்டது, ஏனெனில் கருடா என்ற பெயர் வெவ்வேறு இடங்களில் கழுகுக்கும், இருவாய்ச்சிக்கும், பச்சைப் புறாவுக்கும் பயன்படுத்தப்படுவதை அலி கண்டிருந்தார்.

1964இன் ஏழாவது பதிப்பு 256 பறவைகளை உள்ளடக்குகிறது; கிடைக்கும் இடங்களில் இந்திப் பெயர்களைச் சேர்க்கிறது. நூல் இப்போது அதன் 13ஆவது பதிப்பில் உள்ளது, இந்தியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது என்கிறது பிஎன்எச்எஸ். அது 50,000 பிரதிகளுக்கு மேல் விற்றுள்ளது என்று சூழலியலாளர் ஆர். ஜே. ரஞ்சித் டேனியல்ஸ் 2025 அக்டோபரில் மோங்காபே இந்தியாவில் எழுதினார்.

ரிப்லியுடன் அவர் எழுதிய கையேடு

1961இல் பிஎன்எச்எஸ் வெளியிட்ட ரிப்லியின் Synopsis of the Birds of India and Pakistan, ஏறத்தாழ 2,100 வடிவங்களில் சுமார் 1,200 இனங்களைப் பட்டியலிட்டது. முழு விவரிப்புக்கு ஒவ்வொன்றும் சுமார் 400 பக்கங்கள் கொண்ட பத்துத் தொகுதிகள் தேவைப்படும் என்று ஆசிரியர்கள் எதிர்பார்த்தனர் என்கிறது கையேட்டின் தொகுதி 1 அறிமுகம். இலக்கியத்திலிருந்து தகவல்களைப் பிரித்தெடுக்க தேசிய அறிவியல் நிறுவனம் அளித்த 1952, 1953க்கான இரண்டு ஆண்டு ஆராய்ச்சி உதவித்தொகையுடன் அலியின் பங்கு தொடங்கியது. இந்திய அரசின் அறிவியல் ஆராய்ச்சி அமைச்சகத்தின் மானியம் நான்கு வண்ணத் தகடுகளுக்கும் செயலக உதவிக்கும் பணம் தந்தது; ஓவியர்களின் கட்டணத்துக்கான அந்நியச் செலாவணிக்கு அமெரிக்க நண்பர்கள் பொறுப்பேற்றனர்; அது திட்டத்தை சாத்தியமாக்கியது என்கிறது அறிமுகம். கையேடு ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழக அச்சகத்தால் பிஎன்எச்எஸ் ஆதரவில் வெளியிடப்பட்டது; தொகுதி 1 1968இல் வந்தது.

வேலைப் பிரிவை பிஎன்எச்எஸ் இப்படி விவரிக்கிறது: ரிப்லி வகைப்பாட்டையும், அலி சூழலியலையும் கள அவதானிப்பையும் எடுத்துக்கொண்டார், ஹியூ விஸ்ட்லரின் குறிப்புகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு. தன் 1971 ஹோரா சொற்பொழிவில், கையேட்டை ஸ்டூவர்ட் பேக்கரின் Fauna of British India நூலின் மேம்பட்ட வடிவில் ஒரு திருத்தம் என்று அலி அழைத்தார். இந்திரா காந்தியின் சுற்றுச்சூழல் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஜெய்ராம் ரமேஷ், பத்தாவது மற்றும் கடைசித் தொகுதியை 1974 நவம்பர் 16 அன்று தன் இல்லத்தில் அவர் வெளியிட்டார் என்கிறார். தொகுப்பில் 2,000க்கும் மேற்பட்ட இனங்களையும் துணை இனங்களையும் டேனியல்ஸ் எண்ணுகிறார்.

பரத்பூரும் வாத்து வேட்டைக் காப்பகமும்

கேவ்லாடியோ பரத்பூர் நகரத்துக்கு 2 கிமீ தென்கிழக்கில் உள்ளது. அது பரத்பூர் மகாராஜாவின் தனியார் வாத்து வேட்டைக் காப்பகமாகத் தொடங்கியது; அதை 1900 என்று காலம் குறிக்கிறது 1985 யுனெஸ்கோ பரிந்துரைச் சுருக்கம். சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு, அலியின் தொடர்ச்சியான முயற்சிகளால், ஆட்சியாளர் அந்தக் காப்பகத்தை ராஜஸ்தான் அரசிடம் ஒப்படைத்தார் என்கிறது பாதுகாப்பு உயிரியலாளர் சத்ய பிரகாஷ் மேஹ்ரா எழுதிய சஹாபீடியா மேலோட்டம். இந்தியப் பறவைப் பாதுகாப்புக்கான தேசியக் குழுவின் ஆலோசனையின் பேரில் மாநிலம் அதை 1956 மார்ச் 13 அன்று பறவைகள் சரணாலயமாக அறிவித்தது. மகாராஜா 1972 வரை வேட்டை உரிமைகளை வைத்திருந்தார், இந்தியா 1981இல் இடத்தை ராம்சர் ஈரநிலமாக அறிவித்தது, 1982இல் அது தேசியப் பூங்கா ஆனது என்கிறது யுனெஸ்கோ சுருக்கம். யுனெஸ்கோ 1985இல் அதை உலகப் பாரம்பரியச் சொத்தாகப் பதிவு செய்தது; அதன் 2,873 ஹெக்டேரில் 375 பறவை இனங்களைப் பதிவு செய்கிறது.

அலிக்கு அந்த இடம் ஆரம்பத்திலேயே தெரியும். 1959இல் அங்கே கண்ட சைபீரியக் கொக்குகளின் ஒரு கூட்டம், 1937இல் அலி அவற்றைக் கண்டதற்குப் பிறகு பதிவான முதல் கூட்டம் என்றும், இளம் நத்தைக்கொத்தி நாரைகளுக்கு வளையமிட 1955இல் அலி பரத்பூருக்குச் சென்றார் என்றும் பீட்டர் ஜாக்சன் சாங்சுவரி ஆசியாவில் எழுதினார். 1971க்குள் அங்குள்ள பிஎன்எச்எஸ் வளையமிடும் நிலையம் அதன் இரண்டு நிரந்தர நிலையங்களில் ஒன்றாக இருந்தது என்கிறது ஹோரா சொற்பொழிவு.

அவரது சரியான நேரத்து தலையீடு சரணாலயத்தைக் காப்பாற்றியது என்கிறது ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு; கேவ்லாடியோவை பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியாக அறிவிக்க வைப்பதில் அவர் முக்கியப் பங்கு வகித்தார் என்கிறது பிஎன்எச்எஸ் சுயவிவரம். ரமேஷ் இன்னும் தொலைவு செல்கிறார்; பரத்பூர் குறித்த இந்திரா காந்தியின் முடிவுகள் அலியின் வேண்டுகோள்களின் நேரடி விளைவு என்கிறார், மேலும் இந்தியா ராம்சர் ஒப்பந்தத்தில் சேர வேண்டும் என்று அவரை அலி சம்மதிக்க வைத்தார் என்று சேர்க்கிறார். 1976 பிப்ரவரி 7 அன்று அவர் குடும்பத்துடன் வருகை தந்தார். அலி அவர்களைப் படகில் அழைத்துச் சென்றார், அவர்கள் சுமார் 60 இனங்களைக் கண்டனர், பூங்காவில் கிட்டத்தட்ட 75 சைபீரியக் கொக்குகள் இருந்தன என்று ரமேஷ் எழுதுகிறார். வருகையாளர் புத்தகத்தில், சரணாலயத்துக்குள் பேருந்துகளையும் இரைச்சலையும் கொண்டுவரும் பக்கவாட்டுச் சாலையை மூடுமாறு அவர் கேட்டுக்கொண்டார். அதே பத்தாண்டில் வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம் 1972 பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தியது என்றும், 1975இல் முதலைத் திட்டம் தொடங்கியதும் அதே பத்தாண்டில் என்றும் ரமேஷ் சேர்க்கிறார்.

சைலன்ட் வேலியும் இந்திரா காந்திக்கு எழுதிய கடிதங்களும்

சைலன்ட் வேலி, கேரளாவின் பாலக்காடு மாவட்டத்தில் 120 மெகாவாட் நீர்மின் திட்டம் திட்டமிடப்பட்டிருந்த ஒரு மழைக்காடு. பிரதமர் மொரார்ஜி தேசாய் 1978இல் ஓர் அணைக்கு நிபந்தனையுடன் அனுமதி அளித்தார் என்று எஸ். கோபிகிருஷ்ண வாரியர் மோங்காபே இந்தியாவில் எழுதுகிறார். இந்திரா காந்தி அலிக்கு 1979 அக்டோபர் 2 அன்று, அவரது செப்டம்பர் 27 கடிதத்துக்குப் பதிலளித்து எழுதியிருந்தார்: “சைலன்ட் வேலி பற்றிய உங்கள் கவலையை நானும் பகிர்கிறேன்.” அதைக் காப்பாற்றும் அவரது போராட்டத்தை ஒரு பாதுகாப்பாளராக அவரது மகுடச் சாதனை என்கிறார் ரமேஷ்.

எம். ஜி. கே. மேனன் தலைமையிலான ஒரு பல்துறைக் குழு திட்டத்தை ரத்து செய்யப் பரிந்துரைத்தது; காந்தி 1983 அக்டோபர் 18 அன்று அனுமதியை மறுக்க முடிவு செய்தார் என்று வாரியர் தெரிவிக்கிறார். காடு 1984 நவம்பர் 15 அன்று தேசியப் பூங்காவாக அறிவிக்கப்பட்டு, பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியால் 1985 செப்டம்பர் 7 அன்று திறந்து வைக்கப்பட்டது. மையப் பகுதி 89.52 சதுர கிலோமீட்டர்; 2009 நவம்பரில் 147 சதுர கிலோமீட்டர் தாங்கு மண்டலம் சேர்க்கப்பட்டது.

அலி காப்பாற்றிய இடங்களில் சைலன்ட் வேலியை ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு எண்ணுகிறது. மற்றவர்களுக்கும் பெருமை தரப்படுகிறது. அலியும் திலனவாஸ் வரியவா தலைமையிலான பிஎன்எச்எஸ்ஸும் இந்திரா காந்தியை நேரடியாக அணுகினர், கேரள சாஸ்த்ர சாகித்ய பரிஷத்தும் எம். கே. பிரசாத்தும் இயக்கத்தை வழிநடத்தினர், ஐயுசிஎன் அணையை எதிர்த்தது என்று பிட்டு சஹ்கல் சாங்சுவரி ஆசியாவில் எழுதினார். 1979 முதல் அவரது எதிர்ப்பு அலியாலும் முன்னாள் தூதர் கே. பி. எஸ். மேனனாலும் வடிவமைக்கப்பட்டது என்று ரமேஷ் சொன்னதாக வாரியர் மேற்கோள் காட்டுகிறார். காட்டின் ஒரு காணொளியை அலியிடம் காட்டியதாகவும், பின்னர் அலி பிரதமருக்கு எழுதினார் என்று நம்புவதாகவும் கூறும் என். டி. ஜயாலையும் அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

வளையமிடுதல், கௌரவங்கள், கடைசி ஆண்டுகள்

உலக சுகாதார அமைப்பு ஒரு ஆய்வுக்கு நிதியுதவி செய்ய முன்வந்ததால், பிஎன்எச்எஸ் 1960இல் ஒரு பறவை இடப்பெயர்வு ஆய்வைத் தொடங்கியது. மைசூரின் ஷிமோகா மாவட்டத்தில் க்யாசனூர் காட்டு நோய் என்ற புதிய வைரஸ் நோய் தோன்றியிருந்தது. இந்தியாவின் புலம்பெயர் பறவைகள் பலவும் இனப்பெருக்கம் செய்யும் மேற்குச் சைபீரியாவை மையமாகக் கொண்ட ஒரு வைரஸுடன் அது நெருங்கிய தொடர்புடையதாக இருந்தது; எனவே அதன் பரவலில் பறவைகள் ஈடுபட்டிருக்கலாம் எனத் தோன்றியது என்று அலி எழுதினார். கழகம் பறவைகளை வலை போட்டுப் பிடித்து வளையமிட்டது, பிற்காலத்தில் ஸ்மித்சோனியன் நிறுவனத்துடன்; 1971க்குள் 200,000க்கும் மேற்பட்டவற்றுக்கு வளையமிட்டிருந்தது. பாதிக்கப்பட்ட பகுதியின் பறவைகளிலும் உண்ணிகளிலும் வைரஸைத் தேடியதில் இதுவரை நேர்மறைச் சான்று எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்று அலி எழுதினார்.

சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவின் நிதியுடன் பிஎன்எச்எஸ்ஸை மூடலில் இருந்து அவர் காப்பாற்றினார் என்கிறது சாகோன் சுயவிவரம். தொகையைக் கூறும் எந்த ஆவணத்தையும் நாங்கள் காணவில்லை. கழகத்துக்கு அவர் தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் கொடுத்தார் என்கிறது பிஎன்எச்எஸ்; ஜே. பால் கெட்டி விருதின் பணம் (ட்ரிப்யூன் அதை $50,000 என்கிறது), தன் நூல்களின் ராயல்டி உட்பட.

ஆசியடிக் சொசைட்டியின் தங்கப் பதக்கத்தை ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு பட்டியலிடுகிறது; அது ஓர் இந்தியருக்குப் பறவையியலுக்கான முதல் அங்கீகாரம் என்பதால் அவர் அதை மிகவும் மதித்தார். அலிகர், டெல்லி, ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகங்களின் கௌரவ முனைவர் பட்டங்களையும் அது பட்டியலிடுகிறது. பிரிட்டிஷ் பறவையியலாளர்கள் சங்கத்தின் தங்கப் பதக்கத்தையும் நெதர்லாந்தின் தங்கப் பேழை விருதையும் அது பட்டியலிடுகிறது. ஐஎன்எஸ்ஏவின் சுந்தர் லால் ஹோரா பதக்கத்தை 1970 என்றும், சி. வி. ராமன் பதக்கத்தை 1979 என்றும், தேசிய ஆராய்ச்சிப் பேராசிரியர் பதவியை 1982 என்றும், தேசிய வனவிலங்குப் பாதுகாப்பு விருதை 1983 என்றும் டேனியல்ஸ் காலம் குறிக்கிறார். குடியரசுத் தலைவர் பக்ருதீன் அலி அகமது 1976 ஏப்ரல் 3 அன்று பத்ம விபூஷணை வழங்குவதை பிஎன்எச்எஸ் புகைப்படம் காட்டுகிறது.

ராஜீவ் காந்தி அவரை 1985இல் ராஜ்ய சபைக்கு நியமித்தார். 1985 செப்டம்பர் 1 அன்று, 89 வயதில், “என்னை ஒரு சோதனைக்கு உட்படுத்திக்கொள்ள” தான் தயார் என்று அலி எழுதினார். அதே ஆண்டு ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழக அச்சகம் அவரது தன்வரலாறு The Fall of a Sparrow நூலை வெளியிட்டது. 1987 ஏப்ரல் 13 அன்று அவர் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டார்; ராஜீவ் காந்தி கலந்துகொள்ள ஒரு பிஎன்எச்எஸ் கருத்தரங்கு நடந்தது என்று ரமேஷ் எழுதுகிறார். இரண்டு மாதங்கள் கழித்து அலி காலமானார். அவரது பெயரைத் தாங்கும் கோயம்புத்தூர் மையமான சாகோன், சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தின் கீழ் சிறப்பு மையமாக 1990இல் நிறுவப்பட்டது.

ஆதாரங்கள் எங்கே வேறுபடுகின்றன

அவரது பிறந்த தேதியை 1896 நவம்பர் 11 எனத் தருகிறது ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு. பிஎன்எச்எஸ்ஸும் சாகோனும் நவம்பர் 12 எனத் தருகின்றன. கையேட்டின் காலத்தை ஒரு பத்தியில் 1968 முதல் 1975 வரை என்றும் மற்றொன்றில் 1964 முதல் 1974 வரையிலான பத்து ஆண்டுகள் என்றும் பிஎன்எச்எஸ் குறிக்கிறது; ஐஎன்எஸ்ஏ நினைவுக் குறிப்பு, ரமேஷ், டேனியல்ஸ் ஆகியோர் அது நிறைவடைந்த ஆண்டாக 1974ஐத் தருகின்றனர். கெட்டி விருதை பிஎன்எச்எஸ் 1975 என்றும், ட்ரிப்யூன் 1976 என்றும் காலம் குறிக்கின்றன. கேவ்லாடியோவுக்கு, அது 1982இல் தேசியப் பூங்கா ஆனது என்கிறது யுனெஸ்கோ சுருக்கம்; சஹாபீடியா 1981 ஆகஸ்ட் 26 அறிவிக்கையைத் தருகிறது. நேரு உதவியபோது பிஎன்எச்எஸ்ஸை 100 ஆண்டு பழைய நிறுவனம் என்கிறது சாகோன்; ஆனால் கழகத்தின் சொந்தப் பக்கம் அதன் தொடக்கத்தை 1883 செப்டம்பர் 15 எனத் தருகிறது, அது 1947இல் அதற்கு 64 ஆண்டுகள் எனக் கொள்ளும்.

1970களில், இந்தியாவில் அமெரிக்க நிறுவனங்கள் சந்தேகத்துக்கு உள்ளான நேரத்தில், ரிப்லியுடனும் ஸ்மித்சோனியனுடனும் அவர் செய்த பணிக்காக, குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால், அலி தாக்கப்பட்டார் என்று ரமேஷ் எழுதுகிறார். கேவ்லாடியோ, சைலன்ட் வேலியில் எவ்வளவு அலியின் சொந்தச் செயல், எவ்வளவு மகாராஜா, ராஜஸ்தான் அதிகாரிகள், கேரளாவின் அறிவியல் இயக்கம், இந்திரா காந்தி ஆகியோரின் பணி என்பது தீர்க்கப்படவில்லை; நாங்கள் பார்த்த எந்த ஆதாரமும் அவரது 1979 கடிதத்தின் உரையைத் தரவில்லை. அந்தப் பரிமாற்றங்கள் நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகத்தில் பாதுகாக்கப்படுகின்றன என்கிறார் ரமேஷ்.