சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர் 19 வயதில், 1930 இல் பம்பாயிலிருந்து சென்ற கப்பல் பயணத்தில் வெள்ளைக் குள்ளன் விண்மீன்களின் நிறை எல்லையைக் கணக்கிட்டார்; 1983 இயற்பியல் நோபல் பரிசைப் பகிர்ந்துகொண்டார்; நாசாவின் ஓர் எக்ஸ்-ரே ஆய்வகம் அவர் பெயரைத் தாங்குகிறது

சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர் தனது 19ஆவது வயதில், 1930 ஜூலை 31 அன்று இந்திய அரசின் கல்வி உதவித்தொகையுடன் கேம்பிரிட்ஜில் படிக்கப் பம்பாயிலிருந்து புறப்பட்டார்; அந்தக் கப்பல் பயணத்தின்போது வெள்ளைக் குள்ளன் விண்மீன்களுக்கு ஓர் உச்ச நிறையை நிர்ணயிக்கும் கணக்கை முடித்தார். அந்த உச்சவரம்புதான் இன்று சந்திரசேகர் எல்லை; அது சூரியனின் நிறையைப் போல ஏறத்தாழ 1.4 மடங்கு. 1983 இயற்பியல் நோபல் பரிசில் ஒரு பங்கு அவருக்குச் சென்றது; 1999 இல் ஏவப்பட்ட நாசாவின் முதன்மை எக்ஸ்-ரே தொலைநோக்கி, அவரைக் கௌரவிக்கும் வகையில் சந்திரா எக்ஸ்-ரே ஆய்வகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சோமர்ஃபெல்டைப் படித்த ஒரு மெட்ராஸ் மாணவர்

1910 இல், அன்று பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் பகுதியாக இருந்த லாகூரில் பிறந்த அவர், பத்துக் குழந்தைகளில் மூன்றாவது, மூத்த மகன். அவரது தந்தை சந்திரசேகர சுப்பிரமணிய ஐயர் இந்தியத் தணிக்கை மற்றும் கணக்குத் துறையில் பணியாற்றினார்; தாய் சீதா, இப்சனின் ‘எ டால்ஸ் ஹவுஸ்’ நாடகத்தைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர். குடும்பம் 1918 இல் மெட்ராஸில் குடியேறியது.

1925 முதல் பிரசிடென்சி கல்லூரியில் படித்து, 1930 ஜூன் மாதம் இயற்பியலில் சிறப்புப் பட்டம் பெற்றார். சிவில் சர்வீஸில் தன்னைப் பார்க்க விரும்பிய தந்தையுடன் செய்துகொண்ட சமரசமாகவே சந்திரசேகர் இயற்பியலைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்றும், ராமானுஜன் அவருக்கு ஊக்கமளித்தார் என்றும் சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தில் அவரது சக ஆசிரியரான யூஜீன் பார்க்கர் தேசிய அறிவியல் அகாடமியின் நினைவுக் குறிப்பில் எழுதுகிறார். இதற்கிடையில், சந்திரசேகர் புறப்பட்ட அதே 1930 இல் அவரது சிற்றப்பா சி. வி. ராமன் இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசை வென்றார்.

1928 இலையுதிர் காலத்தில் ஆர்னல்ட் சோமர்ஃபெல்ட் கல்லூரியில் உரையாற்றியபோது, புதிய குவாண்டம் புள்ளியியல் பழையவற்றை மாற்றிவிட்டது என்பதை அந்த மாணவர் அவரிடமிருந்து அறிந்தார். காம்ப்டன் சிதறல் பற்றிய ஒரு கட்டுரை அடுத்து வந்தது; அது 1929 ஜனவரியில் கேம்பிரிட்ஜின் ஆர். எச். ஃபௌலருக்கு அனுப்பப்பட்டு, அவரால் ராயல் சொசைட்டிக்குச் சென்றது. அந்த இளம் ஆசிரியரை அலகாபாத்துக்கு அழைத்து அது குறித்து விவாதித்தார் மேகநாத் சாஹா என்கிறார் பார்க்கர். 1930 தொடக்கத்தில் இந்திய அரசு இங்கிலாந்தில் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஓர் உதவித்தொகையை வழங்கியது; ஃபௌலரின் கீழ் பணியாற்ற சந்திரசேகர் கேட்டுக்கொண்டார்.

கப்பலில் நடந்த கணக்கீடு

பார்க்கரின் கூற்றுப்படி, கப்பல் 1930 ஜூலை 31 அன்று பம்பாயிலிருந்து வெனிஸுக்குப் புறப்பட்டது; சந்திரசேகர் அங்கிருந்து ரயிலில் சென்று ஆகஸ்ட் 19 அன்று லண்டனை அடைந்தார். அந்தக் கப்பலின் பெயர் பில்ஸ்னா, அது லாய்ட் ட்ரியஸ்டினோ நிறுவனத்தின் நீராவிக் கப்பல் என்கிறார் ஃப்ரீமன் டைசன்.

1926 இல் ஃபௌலர் புதிய புள்ளியியலைப் பயன்படுத்தி வெள்ளைக் குள்ளன்களை விளக்கியிருந்தார். சூரியனைப் போன்ற விண்மீன்களின் அடர்த்தியான, மங்கிவரும் எச்சங்களான அவை, ஒவ்வொன்றும் ஏறத்தாழ ஒரு சூரியனின் நிறையைப் புவி அளவிலான ஒரு உருண்டைக்குள் அடக்கியவை. ஒன்றின் உள்ளே எலக்ட்ரான்கள் மிக நெருக்கமாக நெரிக்கப்படுவதால், குவாண்டம் விதிகள் அவற்றை மேலும் இறுக்கமாக அடைக்க அனுமதிக்காது; அந்த எதிர்ப்பே விண்மீனைத் தன் ஈர்ப்பு விசைக்கு எதிராகத் தாங்கி நிற்கிறது. எலக்ட்ரான்கள் மெதுவாக நகர்கின்றன என்பது ஃபௌலரின் அனுமானம். அந்த அடர்த்தியில் எலக்ட்ரான்கள் ஒளியின் வேகத்துக்கு அருகில் நகர்வதால், அவை ஐன்ஸ்டைனின் சிறப்புச் சார்பியலுக்குக் கட்டுப்படுவதாக வைத்து சந்திரசேகர் அந்தக் கணக்கை மீண்டும் போட்டார்.

விண்மீன் சுருங்கும்போது அழுத்தம் எப்படி எதிர்வினை புரிகிறது என்பதை அது மாற்றுகிறது. பார்க்கரின் விளக்கத்தில், சார்பியல் வாயுவுக்கு அடுக்குக் குறி 4/3; ஃபௌலரின் வாயுவுக்கு அது 5/3. 4/3 இருக்கும்போது, விண்மீன் சுருங்கும்போது அதைத் தாங்கும் அழுத்தம் ஈர்ப்பு விசையைவிட வேகமாக வளராது. ஒரு குறிப்பிட்ட நிறைக்கு மேல் சுருங்குவதைத் தடுக்க எதுவும் இல்லை. இங்கிலாந்தை அடைவதற்கு முன்பே அந்த மாணவர் கணக்கை முடித்துவிட்டார், தன் முடிவை ஒருபோதும் சந்தேகிக்கவில்லை என்று டைசன் எழுதுகிறார்.

அதன் விளைவான குறிப்பு அஸ்ட்ரோஃபிசிகல் ஜர்னலில் வெளியானது; அது கேம்பிரிட்ஜ் டிரினிட்டி கல்லூரியிலிருந்து 1930 நவம்பர் 12 அன்று கையொப்பமிடப்பட்டு, 1931 இல் தொகுதி 74 இல் வந்தது. அதில், முழுமையாக அயனியாக்கப்பட்ட பொருளுக்கு 2.5 என்ற மூலக்கூறு எடையைப் பயன்படுத்தி, சிறந்த வெள்ளைக் குள்ளனுக்கு அதிகபட்ச நிறையாக சூரியனின் நிறையில் 0.91 என்று அவர் தந்தார்; சீரான அடர்த்தி கொண்ட விண்மீனை அனுமானித்த ஈ. சி. ஸ்டோனரின் முந்தைய மதிப்பீட்டுடன் அதை ஒப்பிட்டார். 1931 இல் ராயல் வானியல் சங்கத்தின் மந்த்லி நோட்டிசஸ் இதழில் வந்த “ஒரு விண்மீன் நிறையின் மிகவும் சுருங்கிய அமைப்புகள்” என்ற இரண்டாவது கட்டுரையை நோபல் அறக்கட்டளை பட்டியலிடுகிறது. ஃபௌலர் நட்பாக இருந்தார், ஆனால் நம்பவில்லை; எனவே அவரது ஒப்புதலுக்குக் காத்திருக்காமல், சுருக்கமான வடிவத்தை சந்திரசேகர் அமெரிக்க இதழுக்கு அனுப்பினார் என்று டைசன் எழுதுகிறார்.

கேம்பிரிட்ஜ், 1935 ஜனவரி

1933 கோடையில் முனைவர் பட்டம் கிடைத்தது; அந்த ஆண்டு அக்டோபர் முதல் 1937 வரை டிரினிட்டி கல்லூரியில் பரிசு உறுப்பினர் பதவியும் வந்தது. 1934 இல் சோவியத் ஒன்றியத்தில் ஒரு மாதம் தங்கினார்; அங்கே வானியலாளர் விக்டர் அம்பர்சூமியன் அந்தச் சிக்கலை முழுமையாகத் தீர்க்கும்படி அவரை வலியுறுத்தினார். அவர் கையால் இயக்கும் கணிப்பானில் ஒரு முழுமையான எண்தீர்வை உருவாக்கி, 1934 இறுதிக்குள் முடித்தார் என்கிறார் பார்க்கர்.

அதை அவர் முன்வைத்தது லண்டனில் நடந்த ராயல் வானியல் சங்கத்தின் 1935 ஜனவரிக் கூட்டத்தில். இலையுதிர் காலம் முழுவதும் அவரது அறைக்கு வந்து சென்றுகொண்டிருந்த எடிங்டன், அந்த ஆய்வுக் கட்டுரைக்கு வழக்கமான நேரத்தைப் போல இரு மடங்கு ஒதுக்கும்படி சங்கத்தின் செயலரைக் கேட்டுக்கொண்டார்; அதற்குப் பிறகு உடனே “சார்பியல் டிஜெனரசி” என்ற தலைப்பில் தாமே பேசவும் ஏற்பாடு செய்தார். சந்திரசேகரின் இரங்கல் குறிப்பை எழுதிய வில்லியம் மெக்ரேயை மேற்கோள்காட்டி பார்க்கர் சொல்வது இது: சார்பியல் எலக்ட்ரான் வாயுவுக்கு அந்தக் கணக்கீடு சரியே என்று ஒப்புக்கொண்டு எடிங்டன் தொடங்கினார்; பின்னர், விண்மீன்கள் அப்படி நடந்துகொள்வதில்லை என்றும், அந்த முடிவு கோட்பாடே தவறு என்பதைக் காட்டுகிறது என்றும் வாதிட்டார். “இந்த அபத்தமான முறையில் ஒரு விண்மீன் நடந்துகொள்வதைத் தடுக்க ஓர் இயற்கை விதி இருக்க வேண்டும்” என்று அவர் சொன்னதாக மேக்டியூட்டர் மேற்கோள் காட்டுகிறது.

சந்திரசேகரின் தலைமுறையைச் சேர்ந்த பவுலி, டிராக் உள்ளிட்ட இயற்பியலாளர்கள் எடிங்டனின் கூற்றுகளை அர்த்தமற்றவை என்று கருதினர் என்று பார்க்கர் எழுதுகிறார். சந்திரசேகரின் கட்டுரைகளுடன் நீல்ஸ் போரின் வட்டாரமும் பவுலியும் உடன்பட்டனர், ஆனால் தாங்கள் மிகவும் பரபரப்பாக இருப்பதாகச் சொல்லி விவாதத்தில் சேர மறுத்தனர் என்று மேக்டியூட்டர் சேர்க்கிறது. 1935 ஜூலையில் பாரிஸில் நடந்த சர்வதேச வானியல் ஒன்றியக் கூட்டத்தில் எடிங்டன் இதே பொருள் குறித்து ஒரு மணி நேரம் பேசினார். தலைமை வகித்த ஹென்றி நோரிஸ் ரசலிடம் பதிலளிக்க வாய்ப்புக் கேட்டதாகவும், அவர் மறுத்துவிட்டதாகவும் 1977 பேட்டி ஒன்றில் சந்திரசேகர் நினைவுகூர்ந்தார்.

ஏற்பு மெல்ல மெல்ல வந்தது. 1939 இல் ஜே. ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமரும் ஹார்ட்லண்ட் ஸ்னைடரும், எல்லைக்கு மேற்பட்ட குளிர்ந்த விண்மீனுக்கு நிலையான ஒரு நிலை இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, பொதுச் சார்பியல் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று சொல்கிறது என்பதைக் கணக்கிட்டனர்: விண்மீன் முடிவில்லாமல் உள்நோக்கி விழுகிறது; அதைக் கருந்துளை என்று டைசன் அடையாளப்படுத்துகிறார். சிகாகோ பல்கலைக்கழக நூலகத்தின் ஆவண வழிகாட்டியின்படி, அந்த எல்லை எதிர்ப்பைச் சந்தித்த பிறகு 20 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆன பின்புதான் முழுமையாக ஏற்கப்பட்டது. 1939 இல் தன் கோட்பாட்டை ஒரு பாடநூலாக வகுத்த சந்திரசேகர், பிற பொருள்களுக்குச் சென்றார். தனது கடைசிப் பேட்டிகளில் ஒன்றில், எடிங்டனின் பாராட்டால் வந்த ஆரம்பகாலப் புகழ், தொடர்ந்து அறிவியலில் ஈடுபடும் ஊக்கத்தை இழக்கச் செய்திருக்கக்கூடும் என்று அவர் சொன்னதாக சிகாகோ பல்கலைக்கழக இதழ் தெரிவிக்கிறது.

சிகாகோ, ஏழு துறைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக

1936 தொடக்கத்தில் ஹார்வர்டுக்குச் சென்றிருந்தபோது, ஓட்டோ ஸ்ட்ரூவ், சிகாகோ பல்கலைக்கழகத் தலைவர் ராபர்ட் மேனார்ட் ஹட்சின்ஸ் இருவரும் சந்திரசேகருக்கு ஒரு பதவியை வழங்கினர். அவர் 1937 ஜனவரியில் ஆசிரியர் குழுவில் சேர்ந்தார். 1936 செப்டம்பரில் தன் பிரசிடென்சி கல்லூரி வகுப்புத் தோழி லலிதா துரைசாமியை இந்தியாவில் மணந்திருந்தார். அந்தத் தம்பதி 1953 இல் அமெரிக்கக் குடிமக்கள் ஆனார்கள்.

நோபல் அறக்கட்டளையின் வாழ்க்கைக் குறிப்பில் அவரது பணிவாழ்க்கை ஏழு காலகட்டங்களாக உள்ளது; ஒவ்வொன்றும் ஒரு நூலுடன் முடிகிறது: வெள்ளைக் குள்ளன்கள் உட்பட விண்மீன் அமைப்பு (1929 முதல் 1939 வரை), விண்மீன் இயக்கவியல் (1938 முதல் 1943 வரை), கதிர்வீச்சுக் கடத்தல் (1943 முதல் 1950 வரை), நீரியல் மற்றும் காந்தநீரியல் நிலைப்புத்தன்மை (1952 முதல் 1961 வரை), நீள்வட்டச் சமநிலை உருவங்கள் (1961 முதல் 1968 வரை), பொதுச் சார்பியல் (1962 முதல் 1971 வரை), கருந்துளைகளின் கணிதக் கோட்பாடு (1974 முதல் 1983 வரை). 1952 முதல் 1971 வரை அவர் அஸ்ட்ரோஃபிசிகல் ஜர்னலின் ஆசிரியராக இருந்தார்; குறைந்தது 46 முனைவர் பட்ட மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டினார்.

1938 இன் ஒரு நிகழ்வு பார்க்கரின் நினைவுக் குறிப்பில் வருகிறது. வளாகத்தின் ஒரு வானியல் படிப்பில் சந்திரசேகரின் பங்கை இயற்பியல் அறிவியல் புலத்தின் முதல்வர் தடுத்தார்; அது தோல் நிறத்தின் காரணமாகவே என்பது தெளிவு. ஹட்சின்ஸ் அதை மீறி உத்தரவிட்டார்: “கண்டிப்பாக திரு. சந்திரசேகரே கற்பிக்கட்டும்.”

1983 நோபல் பரிசு

1983 இயற்பியல் பரிசை ராயல் ஸ்வீடிஷ் அறிவியல் அகாடமி 1983 அக்டோபர் 19 அன்று அறிவித்தது. “விண்மீன்களின் அமைப்புக்கும் பரிணாமத்துக்கும் முக்கியமான இயற்பியல் செயல்முறைகள் பற்றிய அவரது கோட்பாட்டு ஆய்வுகளுக்காக” ஒரு பாதி சந்திரசேகருக்குச் சென்றது. மற்றொரு பாதி, வேதியியல் தனிமங்களை உருவாக்கும் அணுக்கரு வினைகளுக்கான பணிக்காக, கால்டெக்கின் வில்லியம் ஏ. ஃபௌலருக்கு; அவர் சந்திரசேகரின் கேம்பிரிட்ஜ் வழிகாட்டியான ஆர். எச். ஃபௌலரிலிருந்து வேறுபட்ட இயற்பியலாளர். இருபதுகளில் அவர் செய்த வெள்ளைக் குள்ளன் அமைப்பு ஆய்வே அவரது மிகவும் அறியப்பட்ட சாதனையாக இருக்கலாம் என்று நோபல் செய்திக்குறிப்பு சொல்கிறது.

அவரது நோபல் உரை 1983 டிசம்பர் 8 அன்று நடந்தது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் செய்த பணிக்காகவே அந்தப் பரிசு வழங்கப்பட்டது என்றும், கதிர்வீச்சுக் கடத்தல், விண்மீன் இயக்கவியல், பிளாஸ்மாக்கள், திரவ நிலைப்புத்தன்மை, ஈர்ப்பு ஆகியவற்றில் சந்திரசேகர் பிற்காலத்தில் செய்த பணி ஒட்டுமொத்தமாக நிறை எல்லையைவிடப் பெரிய பங்களிப்பு என்றும் பார்க்கர் குறிப்பிடுகிறார்.

பிற கௌரவங்களில் 1944 இல் ராயல் சொசைட்டிக்குத் தேர்வு, 1952 இல் புரூஸ் பதக்கம், 1953 இல் ராயல் வானியல் சங்கத்தின் தங்கப் பதக்கம், அமெரிக்க தேசிய அறிவியல் பதக்கம் ஆகியவை அடங்கும். இந்தியாவின் பத்ம விபூஷணும் அவற்றில் உண்டு என்று சிகாகோ பல்கலைக்கழக நூலகத்தின் ஆவண வழிகாட்டி பட்டியலிடுகிறது; 20 கௌரவப் பட்டங்களையும் 21 அறிஞர் சங்கங்களின் உறுப்பினர் தகுதியையும் சிகாகோ பல்கலைக்கழக இதழ் கணக்கிடுகிறது. அவரது கடைசி நூலான ‘பொதுவாசகருக்கான நியூட்டனின் பிரின்சிபியா’ 1995 இல் வெளியானது. சந்திரசேகர் 1995 ஆகஸ்ட் 21 அன்று சிகாகோவில் காலமானார்.

இன்று அந்த எல்லை விளக்குவது

நம்பகமான நிறை மதிப்பீடுகள் உள்ள பல்சர்கள் தொடர்ந்து 1.4 சூரிய நிறைகளுக்கு அருகிலேயே உள்ளன என்று நோபல் உரையில் சந்திரசேகர் குறிப்பிட்டார். வகை Ia சூப்பர்நோவா என்று அழைக்கப்படும் வெடிக்கும் விண்மீன்களிலும் அதே எண் வருகிறது; எல்லையைத் தாண்டித் தள்ளப்பட்ட ஒரு வெள்ளைக் குள்ளனின் மரணம் என்று நாசாவின் ஹீசார்க் அவற்றை விவரிக்கிறது. அது அவற்றை நம்பகமான நிலையான ஒளிமூலங்களாக, அதாவது தூரத்தை மதிப்பிட உதவும் அறியப்பட்ட பிரகாசமுடைய விளக்குகளாக ஆக்கும்.

2011 இல் இயற்பியல் நோபல் பரிசு சால் பெர்ல்முட்டர், பிரையன் ஷ்மிட், ஆடம் ரைஸ் ஆகியோருக்குச் சென்றது; தொலைவிலுள்ள சூப்பர்நோவாக்களிலிருந்து பிரபஞ்சத்தின் விரிவு வேகமெடுக்கிறது என்பதைக் கண்டறிந்ததற்காக அது வழங்கப்பட்டது; அந்த இரு குழுக்களும் வகை Ia சூப்பர்நோவாக்களைப் பயன்படுத்தின என்று நோபல் அறக்கட்டளை சொல்கிறது. லாரன்ஸ் பெர்க்லி தேசிய ஆய்வகம் விவரித்த 2014 பகுப்பாய்வு, இத்தகைய வெள்ளைக் குள்ளன்களில் பெரும்பாலானவை எல்லைக்கு அருகில் அல்லது சற்றுக் கீழே இருப்பதாகவும், ஏறத்தாழ ஒரு சதவீதம் மட்டுமே அதற்கு மேல் இருப்பதாகவும் கண்டறிந்தது; எனவே ஒவ்வொன்றும் வெடிப்பை எப்படி அடைகிறது என்பது இன்னும் ஆராயப்பட்டு வருகிறது.

அவரது 1983 நூலான ‘கருந்துளைகளின் கணிதக் கோட்பாடு’ பேசிய கருந்துளைகள் இப்போது கண்டறியப்படுகின்றன, படமாக்கப்படுகின்றன. 2015 இல் லைகோ கண்டறிந்த ஈர்ப்பலைகளையும் (கண்டறிவான்கள் மோதல்களை எப்படிக் கேட்கின்றன), ஈவன்ட் ஹொரைசன் தொலைநோக்கி வெளியிட்ட படங்களையும் (முதல் கருந்துளைப் படம்) சிகாகோ பல்கலைக்கழக இதழ் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

சந்திரா என்று பெயரிடப்பட்ட தொலைநோக்கி

நாசா தனது மேம்பட்ட எக்ஸ்-ரே வானியற்பியல் வசதியை 1998 டிசம்பர் 21 அன்று சந்திரா எக்ஸ்-ரே ஆய்வகம் என்று மறுபெயரிட்டது. 50 அமெரிக்க மாநிலங்கள், 61 நாடுகளிலிருந்து 6,000 க்கும் மேற்பட்ட பதிவுகள் வந்த ஒரு பொதுப் போட்டி அந்தப் பெயரைத் தந்தது. உலகம் அவரைச் சந்திரா என்று அறிந்திருந்தது என்று நாசாவின் செய்திக்குறிப்பு சொல்லி, அந்தச் சொல்லின் சமஸ்கிருதப் பொருளாக “நிலவு” அல்லது “ஒளிர்வது” என்பதைத் தருகிறது. பிரிட்டனின் அரசவை வானியலாளரான மார்ட்டின் ரீஸ், ஐன்ஸ்டைனுக்குப் பிறகு நம் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி வேறு எவரையும்விட நீண்ட நேரமும் ஆழமாகவும் சிந்தித்தவர் சந்திரசேகராகவே இருக்கக்கூடும் என்று சொன்னார்.

ஒரு விண்வெளி ஓடமான கொலம்பியா 1999 ஜூலை 23 அன்று அந்த ஆய்வகத்தைச் சுற்றுப்பாதைக்குக் கொண்டுசென்றது. உள்ளுக்குள் அடுக்கப்பட்ட நான்கு கண்ணாடிகள், 9.2 மீட்டர் நீளமுள்ள ஒளியியல் பலகையின் முனையில் உள்ள உணரிகளில் எக்ஸ்-ரேக்களைக் குவிக்கின்றன; எக்ஸ்-ரேக்களைத் தடுக்கும் வளிமண்டலத்துக்கு மேலே, புவியிலிருந்து 139,000 கிலோமீட்டர் வரை அதன் சுற்றுப்பாதை செல்கிறது. செயல்பாடுகள் மாசசூசெட்ஸின் கேம்பிரிட்ஜில் உள்ள ஸ்மித்சோனியன் வானியற்பியல் ஆய்வகத்திலிருந்து நடக்கின்றன.

மூலங்களும் வரலாற்றாசிரியர்களும் எங்கே வேறுபடுகிறார்கள்

முதலில் பிறந்த தேதி: நோபல் அறக்கட்டளையும் சிகாகோ பல்கலைக்கழக நூலகமும் 1910 அக்டோபர் 19 என்கின்றன; பார்க்கரின் நினைவுக் குறிப்பு அக்டோபர் 13 என்கிறது.

விண்மீன் எதனால் ஆனது என்பதே எல்லையின் மதிப்பை நிர்ணயிக்கிறது. 1931 கட்டுரை 2.5 என்ற மூலக்கூறு எடையில் 0.91 சூரிய நிறையைத் தந்தது. அந்த எடை 2.0 ஆகத் திருத்தப்பட்ட பிறகு அந்த எண் 1.44 ஆனது என்கிறது மேக்டியூட்டர். தம் ஹைட்ரஜன் முழுவதையும் எரித்துவிட்ட விண்மீன்களுக்கு டைசன் ஏறத்தாழ 1.5 என்கிறார்; நோபல் உரையும் நாசாவும் ஏறத்தாழ 1.4 ஐப் பயன்படுத்துகின்றன.

1935 க்குப் பிந்தைய நிகழ்வுகளையும் வரலாற்றாசிரியர்கள் வேறுவிதமாகப் படிக்கிறார்கள். அந்த மோதலிலிருந்து சந்திரசேகர் ஒருபோதும் மீளவில்லை என்று ஆர்தர் மில்லர் தனது 2005 நூலான ‘எம்பயர் ஆஃப் தி ஸ்டார்ஸ்’ இல் வாதிடுகிறார். 1991 வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய கமேஷ்வர் வாலி, 2006 இல் ஃபிசிக்ஸ் டுடேயில் பதிலளித்தார்: அந்தக் கண்டுபிடிப்பைப் பற்றிய மில்லரின் விவரிப்பு மிகைப்படுத்தப்பட்டது, தவறானது; தன் இயற்பியல் சரியானது என்ற அங்கீகாரத்துக்காக சந்திரசேகர் போராட வேண்டியிருக்கவில்லை. அதே இதழில், இந்திய வானியற்பியல் நிறுவனத்தின் டி. சி. வி. மல்லிக், கூட்டம் நடந்து இரு மாதங்களுக்குப் பிறகு, 1935 மார்ச் 20 அன்று சந்திரசேகர் எழுதிய ஒரு கடிதத்தை மேற்கோள் காட்டினார்; கேம்பிரிட்ஜில் தன் பணிக்கு “அதிகபட்ச அனுதாபமும் ஊக்கமும்” கிடைத்தது என்று அதில் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

சந்திரசேகரும் அவர் மனைவியும் 1935 இல் அமெரிக்காவுக்குக் குடியேறினர் என்கிறது நாசாவின் 1998 செய்திக்குறிப்பு. அவர்கள் சிகாகோ வந்து சேர்ந்தது 1936 இறுதி அல்லது 1937 ஜனவரி என்று பார்க்கரும் நோபல் அறக்கட்டளையும் குறிப்பிடுகின்றன.