உப்பு வரியைக் காக்க இந்தியா முழுவதும் வளர்க்கப்பட்ட 2,300 மைல் முள் வேலி

1869 இல் இந்தியா முழுவதும் ஒரு வேலி நீண்டிருந்தது. தோட்ட வேலி அல்ல. இது பத்து முதல் பதினான்கு அடி உயரமும், பன்னிரண்டு அடி தடிமனும் கொண்டது, முள் மரங்களால் மிக இறுக்கமாக நிரப்பப்பட்டு, அதை நட்டவர்களே அதை மனிதனுக்கோ மிருகத்திற்கோ கடக்க முடியாதது என்று அழைத்தனர்.

தாவரங்களை நிலம் தாங்காத இடங்களில், இடைவெளிகளைக் கல் சுவர்களாலும் அகழிகளாலும் நிரப்பினர். இந்தத் தடுப்பு சிந்து முதல் கிழக்குக் கடற்கரைக்கு அருகிலுள்ள மகாநதி வரை நீண்டிருந்தது: 2,300 மைல்கள், 1,727 காவல் நிலையங்களில் இருந்து கிட்டத்தட்ட 12,000 பேர் இரவும் பகலும் அதைக் காவல் காத்தனர்.

அதன் வேலை மக்கள் உப்பைத் தூக்கிச் செல்வதைத் தடுப்பதே.

இது நமக்குத் தெரியும், ஏனெனில் இந்தியாவின் நிதியை நடத்திய நபரே அதை எழுதிவைத்தார். சர் ஜான் ஸ்ட்ராச்சி 1882 இல் அந்த எண்களை வெளியிட்டு, அந்த ஏற்பாட்டை “எந்த ஒரு நாகரிக நாட்டிலும் இணையைக் காண்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்ற ஒரு அரக்கத்தனமான அமைப்பு” என்று அழைத்தார். அவர் தன் சொந்த அரசாங்கத்தைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

உடல் தினமும் எரித்துப் போடுவதன் மீது ஒரு வரி

உப்பு தவிர்க்கக்கூடிய ஒரு சுவையூட்டி அல்ல. சோடியம் உங்கள் இரத்த அளவைத் தக்கவைக்கிறது, உங்கள் நரம்புகளை இயங்க வைக்கிறது, நீங்கள் வியர்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அது இழக்கப்படுகிறது. 2008 ஆம் ஆண்டு ஆய்வு ஒன்றின்படி, மிதமான வெப்பத்தில் பத்து மணிநேர உழைப்பு ஒருவருக்கு 12 முதல் 15 கிராம் உப்பை இழக்கச் செய்கிறது. உலக சுகாதார நிறுவனம் மேசை வேலை செய்பவரிடம் 5 கிராமுக்குக் கீழ் இருக்கச் சொல்கிறது.

எனவே இந்தியாவில் உப்பு ஒருபோதும் ஆடம்பரமாக இருந்ததில்லை. அது உடல் ஒவ்வொரு காலையும் அனுப்பும் ஒரு பில், மண்வெட்டியை வைத்திருப்பவனுக்கு அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனை விட அது பெரியது.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி வங்காள உப்பு வர்த்தகத்தை நெருக்கத் தொடங்கியது, மேலும் ஆங்கிலேய அரசின் கீழ் அது ஏகபோகமாக கடினமானது, அதாவது சட்டப்படி ஒரே விற்பனையாளர், வேறு யாரும் இல்லை. 1882 ஆம் ஆண்டு இந்திய உப்பு சட்டம் யார் உப்பு தயாரிக்கலாம் என்பதற்கு உரிமம் வழங்கவும், அதன் வரி மற்றும் குறைந்தபட்ச விலையை நிர்ணயிக்கவும் அரசாங்கத்தை அனுமதித்தது. உரிமம் இல்லாமல் கடலிலிருந்து உப்பு தயாரிப்பது குற்றம், தண்டனை 500 ரூபாய் அல்லது ஆறு மாத கடின உழைப்பு.

அமலாக்கம் அடையாளபூர்வமானதல்ல. நீதிபதிகள் 1875 முதல் 1876 வரை சட்டவிரோத உப்பு உற்பத்திக்காக 7,653 தண்டனைகளை பதிவு செய்தனர். “தயாரிப்பு” என்பது உடலில் இயற்கையாக உருவான உப்பையும் உள்ளடக்கும் என்று பம்பாய் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்திருந்தது, வெள்ளம் அவர்களது வாசற்படியில் உப்பை விட்டுச் சென்றபோது 1920 களில் கூட கடலோர கிராமவாசிகள் வழக்குத் தொடரப்பட்டனர்.

இது வருமானமும் ஈட்டியது. உப்பு ஒரு கலால் வரி, நாட்டிற்குள் தயாரிக்கப்படும் அல்லது விற்கப்படும் ஒரு பொருளின் மீதான வரி, மேலும் 1879 முதல் 1880 வரை அது 7.27 மில்லியன் பவுண்டுகளை வசூலித்தது, ஸ்ட்ராச்சி கணக்கிட்ட மொத்த வரியில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகம். டியூக் ஆஃப் ஆர்கைல் 1869 இலேயே அதன் கவர்ச்சியைக் குறிப்பிட்டிருந்தார்: ஒரு மறைமுக வரி “நுகர்வோர் கவனிக்காமலேயே செலுத்தப்படுகிறது.”

யாரும் கவனிக்காத ஒரு வரி. அதுவே வடிவமைப்பின் நோக்கமாக இருந்தது, அதைச் சுற்றியிருந்த வேலியே அந்த முள் வேலி.

வேலி, புராணக்கதை இல்லாமல்

இந்த கோடு இருந்ததற்குக் காரணம் மாகாணங்கள் வெவ்வேறு விகிதங்களை வசூலித்தன: ராஜபுதானாவில் உப்பு மலிவானது, வங்காளத்தில் விலை உயர்ந்தது, கடத்தலுக்கு உகந்தது.

இதன் ஒரு பகுதியை நடத்தியவர்களில் ஒருவர் ஏ. ஓ. ஹியூம், உள்நாட்டு சுங்க ஆணையர் மற்றும் பின்னர் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் நிறுவனர்களில் ஒருவர். சுங்கக் கோட்டிற்கு இந்த வேலி இருந்த முக்கியத்துவம், ஒரு காலத்தில் சீனாவிற்கு பெருஞ்சுவர் இருந்த முக்கியத்துவம் போன்றது என்று அவர் எழுதினார்.

பிறகு அது போய்விட்டது. 1879 ஏப்ரல் 1 அன்று முழு கோடும் ஒழிக்கப்பட்டது: லார்ட் லிட்டன் 1878 இல் உப்பு வரியை சமப்படுத்தி, ராஜபுதானா உப்பு ஏரிகளை குத்தகைக்கு விட்டிருந்தார், எனவே அந்தத் தடைக்கு இனி வேலை இல்லை. முட்களை அகற்றி சாலைகளும் வயல்களும் அமைக்கப்பட்டன, ஒரு தலைமுறைக்குள் யாரும் அதை நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை.

இதைப் பற்றி இப்போது நீங்கள் படிப்பதைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள். “தி கிரேட் ஹெட்ஜ் ஆஃப் இந்தியா” பற்றி இப்போது புழக்கத்தில் உள்ள கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் ராய் மாக்ஸ்ஹாமின் 2001 புத்தகத்திற்குத் திரும்பிச் செல்கிறது, இன்னும் அதுவே இதுபற்றிய ஒரே முழு நீள ஆய்வு. 1997 இல் அவர் ராயல் புவியியல் சங்கத்தில் 1879 ஆம் ஆண்டு வரைபடத்தைக் கண்டுபிடித்தார், அது வழியை உறுதி செய்தது, பின்னர் ஏடாவாவுக்கு அருகில் எஞ்சியிருந்த ஒரு பகுதியை நடந்து சென்று பார்த்தார்.

ஆனால் இந்தக் கோடு ஒருபோதும் தொலைந்த ரகசியமாக இருந்ததில்லை. இது பேரரசின் சொந்த வெளியிடப்பட்ட கணக்குகளிலேயே உள்ளது, ஊதியப் பட்டியலுடன் சேர்த்து. மேலும் ஓர் ஒற்றை, உடையாத, உயிருள்ள முள் சுவர் என்ற பிரபலமான உருவம் பதிவை விட நேர்த்தியானது. ஸ்ட்ராச்சி இந்தத் தடையை “முதன்மையாக” வேலி என்றும், “கல் சுவர்கள் மற்றும் அகழிகளால் துணைபுரியப்பட்டது” என்றும் அழைத்தார், மாக்ஸ்ஹாமின் சொந்த 1878 புள்ளிவிவரங்கள் சுமார் 411 மைல் நல்ல உயிருள்ள வேலிக்கு எதிராக சுமார் 1,110 மைல் தரம் குறைந்த வேலி, உலர்ந்த முட்கள் அல்லது கல் சுவரைக் காட்டுகின்றன.

இது மக்களை நோய்வாய்ப்படுத்தியதா

இங்கே நேர்மையான பதில் ஒரு நல்ல வரியை இழக்க வைக்கிறது.

ஸ்ட்ராச்சி, அந்த வரியை நியாயப்படுத்தும்போது, தான் நினைத்ததை விட அதிகமாக வெளிப்படுத்திவிட்டார். இந்த வரி ஏழைகள் மீது கடுமையாகச் சுமந்தது என்பது மிகைப்படுத்தல் என்று அவர் கூறினார், பின்னர் “எங்கள் குடிமக்களில் மிகப் பெரும் எண்ணிக்கையினர் முழு அளவு உப்பைப் பெறத் தவறியது கேள்விக்கு இடமில்லாதது” என ஒப்புக்கொண்டார். வரி மிகவும் குறைவாக இருந்த மெட்ராஸ், பம்பாயில், அது விலை உயர்ந்திருந்த வட இந்தியாவை விட ஆளுக்கு இரு மடங்கு உப்பை மக்கள் உண்டனர்.

இது உத்தியோகபூர்வ வாதத்தையே கவிழ்க்கிறது. உப்புக்கான தேவை நிலையானது என்று நிர்வாகிகள் வலியுறுத்தினர், எனவே அதற்கு வரி விதிப்பது யாருக்கும் தீங்கு விளைவிக்காது என்றனர். அவர்களின் சொந்த புள்ளிவிவரங்களே வேறு விதமாகக் கூறின, 1897 இல் கோபால் கிருஷ்ண கோகலே ஒரு அரச ஆணையத்திடம் கூறியது போல.

இந்தப் பற்றாக்குறை மக்களை நோய்வாய்ப்படுத்தியதா என்பது சர்ச்சைக்குரியது. 2001 இல் எகனாமிக் அண்ட் பொலிட்டிகல் வீக்லியில் மாக்ஸ்ஹாம் வங்காளத்தில் அதிக உப்பு வரி உண்மையான உப்பு பட்டினியை ஏற்படுத்தியது என்று வாதிட்டார். மைல்ஸ் டெய்லர், 2023 இல் எழுதுகையில், வேறுபடுகிறார்: நாள் ஒன்றுக்கு 12 கிராம் என்ற உத்தியோகபூர்வ குறைந்தபட்சம் இன்று மக்கள் உண்பதற்கு நெருக்கமானது, ஏகபோகம் தானியப் பற்றாக்குறையால் ஏற்பட்ட பஞ்சங்களைப் போன்ற எதையும் உருவாக்கவில்லை. இரு தரப்பினரிடமும் இறப்பு எண்ணிக்கை இல்லை.

ஒரு தொழிலாளியின் வருமானத்தில் ஏறத்தாழ ஆறில் ஒரு பங்கை உப்பு விழுங்கியது என அடிக்கடி காணப்படும் புள்ளிவிவரம், 1836 ஆம் ஆண்டு பாராளுமன்றக் குழு ஒன்றிற்கு அளிக்கப்பட்ட சாட்சியத்தை மாக்ஸ்ஹாம் விளக்கியது. இதைப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க வங்காளத்திற்கான ஒரு மதிப்பீடாகக் கருதுங்கள்; 1930 வாக்கில் வரி மிகவும் குறைவாக இருந்தது.

காந்தி ஏன் உப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தார், அவரது சொந்தத் தரப்பே விரும்பாதபோதும்

1930 வாக்கில் காங்கிரஸ் முழு சுதந்திரத்திற்கு உறுதியளித்திருந்தது, எங்கிருந்தாவது தொடங்க வேண்டியிருந்தது. காந்தி உப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தார், அவரது பல சகாக்கள் அவர் தவறு செய்கிறார் என்று நினைத்தனர்.

மோதிலால் நேரு மற்றும் இந்துலால் யாக்நிக் ஒரு பகட்டைத்தான் எதிர்பார்த்தனர். ஜவஹர்லால் நேரு ஒரு போட்டி அரசாங்கத்தை விரும்பினார். வல்லபாய் படேல் தில்லியை நோக்கிய அணிவகுப்பை விரும்பினார். இருதரப்பு செய்தித்தாள்களும் நகைச்சுவை செய்தன. அபின் அல்லது மதுவைப் போலல்லாமல், உப்புக்குப் பின்னால் ஒருபோதும் ஒரு வெகுஜன இயக்கம் இருந்ததில்லை.

அவரது பதில் 1930 மார்ச் 2 அன்று வைஸ்ராய் லார்ட் இர்வினுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் உள்ளது. “ஏழை மனிதனின் பார்வையில் இந்த வரியை எல்லாவற்றிலும் மிக அநீதியானதாக நான் கருதுகிறேன்,” என்று அவர் எழுதினார், ஏனெனில் “உப்பு என்பது பணக்காரனை விட அவன் அதிகமாக உண்ண வேண்டிய ஒரே பொருள்.” இர்வின் அவரைப் புறக்கணித்தார்.

ஒரு வணிக நீரோட்டமும் அதே திசையில் பாய்ந்தது, அது பெரும்பாலும் விடுபடுகிறது. இறக்குமதி செய்யப்பட்ட “லிவர்பூல் உப்பை” மையமாக வைத்து கட்டமைக்கப்பட்ட அமைப்பிற்கு எதிராக இந்திய உப்பு தயாரிப்பாளர்கள் பல ஆண்டுகளாக அழுத்தம் கொடுத்து வந்தனர், யாத்திரைக்கு சில வாரங்களுக்கு முன் அவர்களது வர்த்தக கூட்டமைப்பு வரியை நீக்கக் கோரியது. காந்தி அந்த அறிக்கையைப் படித்திருந்தார்.

240 மைல்கள், 24 நாட்கள், ஒரு சேறு கட்டி

சட்ட மறுப்பு இயக்கம் என்றால் வேண்டுமென்றே, வெளிப்படையாக ஒரு சட்டத்தை மீறுவது, தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்வது. காந்தி தனது திட்டத்தை முன்கூட்டியே அறிவித்தார்.

அவர் அகமதாபாத்திற்கு வெளியே உள்ள சபர்மதி ஆசிரமத்தை 1930 மார்ச் 12 அன்று 78 பின்தொடர்பவர்களுடன் விட்டு, 24 நாட்களில் சுமார் 240 மைல்களைக் கடந்தார், வழியிலுள்ள கிராமங்களில் பிரார்த்தனைகள் மற்றும் உரைகளுக்காக நிறுத்தினார்.

ஏப்ரல் 6 அன்று, குஜராத் கடற்கரையில் உள்ள தண்டியில், பிரார்த்தனைகள் மற்றும் கடல் நீராடலுக்குப் பிறகு, அறுபது வயது ஆடவர் குனிந்து கரையிலிருந்து இயற்கை உப்புக் கட்டியை எடுத்தார். தான் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் அடித்தளங்களை அசைத்துக்கொண்டிருப்பதாக அவர் கூறினார்.

பிறகு நாடு அவரைப் பின்பற்றியது, கடற்கரைகளில் கடல் நீரைக் கொதிக்க வைத்தும், மேட்டுநிலங்களிலிருந்து உப்பைச் சுரண்டியும், கிடங்குகளைத் தாக்கியும். 1930 ஆம் ஆண்டு இறுதிக்குள் சுமார் 60,000 பேர் சிறையில் இருந்ததாக பிரிட்டானிகா கூறுகிறது, மற்ற மதிப்பீடுகள் அதிகமாகக் கூறுகின்றன. மே 4 முதல் 5 வரையிலான இரவில் கராடியில் காந்தியை போலீசார் கைது செய்தனர்.

மே 21 அன்று, சரோஜினி நாயுடு சுமார் 2,500 தன்னார்வலர்களை தரசானா உப்பு தொழிற்சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றார். எஃகு முனை கொண்ட தடிகளுடன் இருந்த போலீசார் முதல் வரிசையை அடித்து வீழ்த்தினர், அடுத்த வரிசை முன்னேறியது, பின் அடுத்தது. அமெரிக்க செய்தியாளர் வெப் மில்லர் 320 பேர் காயமடைந்ததாகக் கணக்கிட்டு, இறப்புகளைப் பதிவு செய்து, உலகம் முழுவதும் தந்தி அனுப்பினார்.

இதனால் என்ன வெல்லப்பட்டது, என்ன வெல்லப்படவில்லை

1931 மார்ச் 5 அன்று காந்தியும் இர்வினும் ஒரு உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்டனர். கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர், அபராதங்கள் விலக்கப்பட்டன, பிக்கெட்டிங் அனுமதிக்கப்பட்டது, இரண்டாவது வட்டமேசை மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள காங்கிரஸ் ஒப்புக்கொண்டது, கடலோர கிராமவாசிகள் தங்கள் சொந்த உபயோகத்திற்கு உப்பு தயாரிக்கவும் உள்ளூரில் விற்கவும் உரிமை பெற்றனர்.

ஏகபோகம் தப்பிப்பிழைத்தது. வரியும் தப்பிப்பிழைத்தது. உப்பு கிராமங்கள் மீதான கண்காணிப்பு முடிவுக்கு வந்தது, உரிமம் வழங்குதல் தபால் அலுவலகத்திற்கு மாற்றப்பட்டது, ஆனால் 1930 களின் நடுப்பகுதி வாக்கில் உப்பு மீண்டும் ராஜ் வசூலித்த மொத்த வரியில் 13 சதவீதமாக மாறியது. இதிலிருந்து உருவான ஒரே தூய்மையான சட்டம் வெளிநாட்டுப் போட்டியிலிருந்து இந்திய உப்பு தயாரிப்பாளர்களைப் பாதுகாத்தது.

நேரு “ஏதோ விலைமதிப்பற்றது போய்விட்டது போன்ற ஒரு பெரும் வெறுமை” உணர்ந்ததாக விவரித்தார். அகிம்சை பிரச்சாரங்களை ஆய்வு செய்த பின்னாளைய இரு ஆய்வாளர்கள், பீட்டர் அக்கர்மனும் கிறிஸ்டோஃபர் க்ரூக்லரும், இதை ஒரு தோல்வியாகவும் பிரிட்டிஷ் வெற்றியாகவும் தீர்ப்பளித்தனர்.

இந்த வரி யாத்திரையை பதினாறு ஆண்டுகள் கடந்து வாழ்ந்தது, 1947 ஏப்ரல் 1 அன்று முடிவடைந்தது, சுதந்திரத்திற்கு நான்கரை மாதங்களுக்கு முன், இடைக்கால அரசாங்கத்தால் ஒழிக்கப்பட்டது. மைல்ஸ் டெய்லர் சுட்டிக்காட்டுவது போல், ஆங்கிலேயர் இந்தியாவில் ஒருபோதும் நீக்கிய ஒரே வரி இதுவே: இது ராஜின் கடைசி செயல்களில் ஒன்று, ஒரு சுதந்திர நாட்டின் முதல் செயல் அல்ல. 1953 இல் நேருவின் அரசாங்கம் தானே ஒரு உப்பு வரியைக் கொண்டு வந்தது.

அவர் உண்மையில் வென்ற வாதம்

எண்பது ஆண்டுகளாக உத்தியோகபூர்வ நிலைப்பாடு என்னவென்றால், உப்பு வரி கண்ணுக்குத் தெரியாதது, இந்தியர்கள் அதை புகார் இல்லாமல் செலுத்துகிறார்கள், அது அனைவரையும் சென்றடைகிறது, யாரையும் தொந்தரவு செய்யாது. இந்த வடிவமைப்பு யாரும் அதைப் பார்க்காமல் இருப்பதைச் சார்ந்தே இருந்தது.

இருபத்தி நான்கு நாட்கள் கடலை நோக்கி நடந்து குனிந்து சேறு எடுத்த ஒரு மனிதர் அதை சாத்தியமற்றதாக்கினார். எந்த முதல் பக்கத்திலும் அந்த படம் தன்னைத்தானே விளக்கிக்கொண்டது: கடற்கரையிலிருந்து உப்பை எடுப்பதை குற்றமாக்கிய ஓர் அரசாங்கம்.

அது ஒருபோதும் உப்பின் விலையைப் பற்றிய சண்டையாக இருந்ததில்லை. அது பேரரசு உண்மையில் என்ன என்பதை விவரிக்கும் உரிமையைப் பற்றிய சண்டையாக இருந்தது, தண்டிக்குப் பிறகு அந்தச் சண்டையை பேரரசு இழந்தது.