கெய்புல் லாம்ஜாவோவின் சங்காய் மான்கள் 1975இல் 14ஆகவும் மணிப்பூரின் 2016 கணக்கெடுப்பில் 260ஆகவும் எண்ணப்பட்டன; 1990 முதல் ராம்சர் தளமாக உள்ள லோக்டாக் ஏரியில், 40 சதுர கிலோமீட்டர் மிதக்கும் புல்வெளியில் அவை வாழ்கின்றன

மணிப்பூரின் புருவக்கொம்பு மானான சங்காய், 1975ஆம் ஆண்டின் வான்வழி ஆய்வில் 14 என்றும், மாநில வனத்துறையின் 2016 மார்ச் கணக்கெடுப்பில் 260 என்றும் எண்ணப்பட்டது. காடுகளில் உள்ள ஒவ்வொரு சங்காய் மானும் ஒரே இடத்தில் வாழ்கிறது: லோக்டாக் ஏரியின் தெற்கு விளிம்பில் சுமார் 40 சதுர கி.மீ பரப்புள்ள கெய்புல் லாம்ஜாவோ தேசியப் பூங்கா. அதன் தரை, தாவரங்களும் மண்ணும் சேர்ந்து உருவான மிதக்கும் ஒரு போர்வை.

வனத்துறையின் அண்மைய அறிக்கையான சங்காய் கணக்கெடுப்பு அறிக்கை 2026, பூங்காவில் 172 சங்காய் மான்களையும் 375 பன்றிமான்களையும் எண்ணியது. தலைமை வனவிலங்குக் காப்பாளரின் அறிவிப்பு, கணக்கெடுப்பை 2026 பிப்ரவரி 20 முதல் 27 வரை நடத்தத் திட்டமிட்டிருந்தது. எண்ணிக்கைகள் எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று ஒத்துப்போவதில்லை என்பதால், இந்த எண்ணிக்கையைப் பதிவில் உள்ள மற்றவற்றுடன் பின் பகுதிகளில் அருகருகே வைத்துப் பார்க்கிறோம்.

தரையே மிதக்கும் ஒரு பூங்கா

மிதக்கும் தரைக்குப் பும்டி என்று பெயர். டவுன் டு எர்த் இதை, உள்ளூர்ப் புற்களாலும் தாவரங்களாலும் ஒன்றாகப் பின்னப்பட்ட மண்ணும் கரிமப் பொருளும் கொண்ட போர்வைகள் என்று விவரிக்கிறது. ஒவ்வொரு போர்வையிலும் சுமார் கால் பங்கு நீருக்கு மேலே இருக்கும்; தடிமன் சில சென்டிமீட்டரிலிருந்து இரண்டு மீட்டருக்கு மேல் வரை செல்கிறது. டேராடூனில் உள்ள அரசின் வனவிலங்கு ஆராய்ச்சி அமைப்பான இந்திய வனவிலங்கு நிறுவனம் (WII), ஒரு முழுவளர்ச்சி பெற்ற சங்காய் மானைத் தாங்க ஒரு போர்வை குறைந்தது ஒரு மீட்டர் தடிமனாக இருக்க வேண்டும் என்று கண்டறிந்துள்ளது; இதே அறிக்கை அதைத் தெரிவிக்கிறது.

தேசியப் பூங்கா 40 சதுர கி.மீ என்றும், அதில் மான்களைத் தாங்கும் அளவு தடிமனான தொடர்ச்சியான பும்டி சுமார் 22 சதுர கி.மீ மட்டுமே என்றும் Mongabay India கூறுகிறது. Current Conservation 23 சதுர கி.மீ என்று தருகிறது. ஏரியை நிர்வகிக்கும் மணிப்பூர் அரசின் அமைப்பான லோக்டாக் மேம்பாட்டு ஆணையம், பூங்கா சுமார் 27 சதுர கி.மீ பரப்புள்ள மிதக்கும் பும்டியின் தொடர்ச்சியான ஒரு திரள் என்றும், உலகிலேயே மிதக்கும் மிகப் பெரிய பாதுகாக்கப்பட்ட வனவிலங்குப் பகுதி அது என்றும் கூறுகிறது. இதை உலகின் ஒரே மிதக்கும் தேசியப் பூங்கா என்று Mongabay-யும் டவுன் டு எர்த்தும் இரண்டுமே அழைக்கின்றன.

ஏரியே, சதுப்பு நிலங்கள் குறித்த சர்வதேச உடன்படிக்கையான ராம்சர் உடன்படிக்கையின் கீழ் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. ராம்சர் தளங்கள் தகவல் சேவை, அறிவிக்கப்பட்ட தேதியை 1990 மார்ச் 23 என்றும், பரப்பை 26,600 ஹெக்டேர் என்றும், அதாவது 266 சதுர கி.மீ என்றும் தருகிறது. மற்ற ஆதாரங்கள் 236 சதுர கி.மீ (ஈஸ்டர்ன் மிரர்) முதல் 287 சதுர கி.மீ (ஆப்சர்வர் ரிசர்ச் ஃபவுண்டேஷனின் சுருக்கமும் Mongabay-யின் 2022 செய்தியும்) வரையிலான எண்ணிக்கைகளைத் தருகின்றன. எனவே ஏரியின் அளவு, ஆய்வையும் பருவத்தையும் பொறுத்தது.

லோக்டாக் மேம்பாட்டு ஆணையத்தின் 2025 முதல் 2026 வரையிலான ஆண்டு அறிக்கை, பும்டிகள் ஏரியின் பரப்பில் கிட்டத்தட்ட பாதியை ஆக்கிரமித்துள்ளன என்கிறது. லோக்டாக்கிலும் அதனுடன் இணைந்த சதுப்பு நிலங்களிலும் அவற்றைச் சுற்றியும் 45 கிராமங்களும் 29 நகரங்களும் உள்ளன என்றும், மணிப்பூர் பள்ளத்தாக்கின் மக்கள்தொகையில் 14 சதவீதம் ஏரியிலும் அதைச் சுற்றியும் வாழ்கிறது என்றும் அது பதிவு செய்கிறது.

அழிந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டு, 1950களின் தொடக்கத்தில் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது

மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆண்டு குறித்து அறிக்கைகள் வேறுபடுகின்றன. இந்த மான் 1951இல் அழிந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது என்றும், சில ஆண்டுகள் கழித்து மிதக்கும் புல்வெளிகளில் காணப்பட்டது என்றும் டவுன் டு எர்த் கூறுகிறது. எஞ்சிய ஒரு மந்தை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது 1953இல் என்று மெட்ராஸ் கூரியர் காலம் குறிக்கிறது. பிரிட்டிஷ் தேயிலைத் தோட்ட உரிமையாளரும் இயற்கையியலாளருமான எட்வர்ட் பிரிட்சார்ட் கீக்கு மீண்டும் கண்டுபிடித்த பெருமையை Current Conservation அளித்து, ஆண்டை 1951 என்று தருகிறது; அவரது அறிக்கை 1960 டிசம்பரில் பம்பாய் இயற்கை வரலாற்றுக் கழக இதழில் வெளியானது என்றும் அது கூறுகிறது.

இந்த இனத்துக்கான 1992 சாத்தியப்பாட்டு மதிப்பீட்டை Zoo Outreach Organisation தொகுத்துள்ளது; அதன் பிறகு நடந்தவற்றை அது விவரிக்கிறது. நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் 100க்கும் குறைவான எச்சமான ஒரு தொகை கண்டறியப்பட்டது. பின்னர் ஒரு வெள்ளம் பல விலங்குகளைக் கொன்றது; அதற்குப் பிறகான கணக்கெடுப்பில் 14 எண்ணப்பட்டன. அந்த எண்ணிக்கையால் அதிர்ச்சி அடைந்த அதிகாரிகள் அந்தப் பகுதியை அறிவித்தனர்; அது 1977இல் தேசியப் பூங்காவானது. தேசிய வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம் 1972க்கு முன்பே மணிப்பூர் வனத்துறை தனக்கென வனவிலங்கு விதிகளை இயற்றியிருந்தது என்றும் அதே ஆவணம் கூறுகிறது.

அந்தச் சட்டத்துக்குப் பிறகு, 1975இல் எம். கே. ரஞ்சித்சிங் நடத்திய வான்வழி ஆய்வு, இப்போது பூங்காவாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள பகுதியில் 14 மான்களைக் கண்டறிந்தது என்று Current Conservation கூறுகிறது. 1975 ஆய்வும் வெள்ளத்துக்குப் பிந்தைய கணக்கெடுப்பும் ஒரே எண்ணிக்கையா என்பதை அறிக்கைகள் கூறவில்லை.

மிருகக்காட்சிசாலைகள் ஒரு காப்புத் தொகையை வைத்துள்ளன. வனத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நான்கு விலங்குகளிலிருந்து சிறைப்பட்ட தொகை உருவானது என்றும், அவற்றில் இரண்டு 1956இல் கல்கத்தாவுக்கும் இரண்டு 1962இல் டெல்லிக்கும் அனுப்பப்பட்டன என்றும், 1992இல் இந்திய மிருகக்காட்சிசாலைகளில் சுமார் 100 சங்காய் மான்கள் இருந்தன என்றும் 1992 மதிப்பீடு கூறுகிறது. இப்போது இந்திய மிருகக்காட்சிசாலைகளில் இன்னும் சுமார் 200 உள்ளன என்று டவுன் டு எர்த் கூறுகிறது. மெட்ராஸ் கூரியரின்படி, இந்த மான் IUCN சிவப்புப் பட்டியலில் அருகிவரும் இனமாகவும், இந்தியாவின் வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம் 1972இன் அட்டவணை Iலும் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.

14இலிருந்து 260 வரை, ஒத்துப்போகாத எண்ணிக்கைகள்

அதே 1992 ஆவணத்தின் ஒரு சுருக்கப் பக்கம், 1994இல் காடுகளில் உள்ள தொகையை சுமார் 137 என்று குறிப்பிடுகிறது. 2013 கணக்கெடுப்பு பற்றிய அசாம் ட்ரிப்யூன் செய்தி 2003க்கு 180 என்றும் 2013க்கு 204 என்றும் தருகிறது; இந்த 204 என்பது 90 ஆண் மான்கள், 86 பெண் மான்கள், 28 குட்டிகள் சேர்ந்தது. 2016 மார்ச் கணக்கெடுப்பு 260ஐக் கண்டது என்றும், பூங்கா சுமார் 297 மான்களைத் தாங்க முடியும் என்று நிபுணர்கள் மதிப்பிடுகிறார்கள் என்றும் ஈஸ்டர்ன் மிரரின் 2018 மார்ச் செய்தி கூறுகிறது. 1992 மதிப்பீடு தாங்கும் திறனை 300 என்று மாதிரியாகக் கணக்கிட்டிருந்தது.

அந்த எண்ணிக்கைகள் குறிப்பிட்ட நிலையான இடங்களில் நின்ற பார்வையாளர்களிடமிருந்து வந்தவை. ஈஸ்டர்ன் மிரரின்படி, 2013 கணக்கெடுப்பு 32 இடங்களையும், 2018 கணக்கெடுப்பு 31 எண்ணும் இடங்களையும் பயன்படுத்தியது; 2018இல் 74 ஆராய்ச்சி மாணவர்கள், மாணவர்கள், தன்னார்வ அமைப்பு உறுப்பினர்கள், வனவிலங்குப் பணியாளர்கள் பங்கேற்றனர்.

மற்ற மதிப்பீடுகள் குறைவாக உள்ளன. WII-இன் 2022 முதல் 2023 வரையிலான பாதுகாப்புத் திட்டம் காடுகளில் 64 மான்களைக் கண்டது என்றும், 2016 எண்ணிக்கை ஊதிப்பெருக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும் என்றும் டவுன் டு எர்த் தெரிவிக்கிறது. வனத்துறையின் சுமார் 260 என்ற எண்ணிக்கைக்கு எதிராக, இனப்பெருக்க வயதுள்ள வளர்ந்த மான்கள் 100க்கும் குறைவு என்று 2018இல் WII உயிரியலாளர்கள் கூறியதாக Mongabay மேற்கோள் காட்டியது. இந்தக் கட்டுரைக்காகத் திறந்து பார்த்த ஆதாரங்கள் இரு தொடர்களையும் ஒன்றுபடுத்தவில்லை.

2026 கணக்கெடுப்பு இரண்டுக்கும் இடையில் அமைகிறது. இம்பாலில் நடந்த 77ஆவது வன மகோத்சவத்தில் வெளியிடப்பட்டு 2026 ஜூலை 19 அன்று செய்தியான சங்காய் கணக்கெடுப்பு அறிக்கை 2026, 172 சங்காய் மான்களையும் 375 பன்றிமான்களையும் மதிப்பிட்டது என்று ஈஸ்டர்ன் மிரர் தெரிவிக்கிறது. பன்றிமான், பும்டியைச் சங்காய் மானுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறது. அந்த நாளிதழ் இந்த எண்ணிக்கையை முந்தைய கணக்கெடுப்புகளுடன் ஒப்பிடவில்லை; கணக்கெடுப்பு முறையையும் தரவில்லை.

நீரை மாற்றிய தடுப்பணை

மணிப்பூர் ஆற்றில், ஏரியின் ஒரே வெளியேற்றத்தில் உள்ள இதாய் தடுப்பணை, லோக்டாக் நீர்மின் திட்டத்தின் ஒரு பகுதி. 35 மெகாவாட் கொண்ட மூன்று அலகுகளுடன் 105 மெகாவாட் திட்டம் 1983இல் இயக்கத்துக்கு வந்தது என்று ஆப்சர்வர் ரிசர்ச் ஃபவுண்டேஷன் கூறுகிறது. 2023 ஏப்ரலில் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சரின் கூற்றுகளைச் செய்தியாக்கிய Signpost News, கட்டுமானம் 1971இல் தொடங்கியது என்று கூறுகிறது.

தடுப்பணை ஆண்டு முழுவதும் ஏரியை உயரமாக வைத்திருக்கிறது. அது கட்டப்பட்ட பிறகு நீர்மட்டத்தின் ஆண்டு ஏற்ற இறக்கம் சுமார் 3.1 மீட்டரிலிருந்து சுமார் 1.4 மீட்டராகக் குறைந்தது என்று ஆப்சர்வர் ரிசர்ச் ஃபவுண்டேஷனின் சுருக்கம் கூறுகிறது. ஏரி சராசரிக் கடல்மட்டத்திலிருந்து 769.12 மீட்டர் உயரத்தில் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது என்று Mongabay கூறுகிறது. பழைய சுழற்சி, வறண்ட பருவத்தில் பும்டிகள் ஏரியின் அடிப்பகுதியைத் தொடவும், ஊட்டச்சத்துகளை உறிஞ்சவும், பருவமழையுடன் மீண்டும் மேலெழவும் விட்டது என்று Mongabay மேற்கோள் காட்டும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆர். டி. காங்கபம், எம். செல்வராஜ், எம். கோவிந்தராஜு ஆகியோர் நடத்திய செயற்கைக்கோள் ஆய்வு 1977, 2015 படங்களை ஒப்பிட்டது. அந்தக் காலத்தில் மெல்லிய தாவரங்கள் கொண்ட பும்டிகள் கிட்டத்தட்ட 50 சதுர கி.மீ குறைந்தன என்றும், அந்த மாற்றத்தைத் தடுப்பணையுடனும் ஏரியைச் சுற்றிய நிலப் பயன்பாட்டுடனும் ஆய்வாளர்கள் இணைக்கிறார்கள் என்றும் India Water Portal தெரிவிக்கிறது. திட்டத்திலிருந்து வரும் பருவமழைப் பின்னோட்டம் பூங்காவுக்குள் உள்ள பும்டிகளை அரிக்கிறது என்றும், கீழ்நிலை நகரங்களின் கழிவுநீரைக் கொண்டுவருகிறது என்றும் டவுன் டு எர்த் சேர்க்கிறது.

2023 ஏப்ரலில், திட்டத்தை இயக்கும் நிறுவனமான NHPC, பூங்காவின் வாழிடத்துக்கு உதவும் வகையில், 2023 நவம்பர் முதல் தடுப்பணையின் நீர்மட்டத்தை நீர் இறக்க மட்டம் வரை படிப்படியாகக் குறைக்க ஒப்புக்கொண்டது என்று Signpost News தெரிவிக்கிறது. அந்தத் தேதிக்குப் பிறகு என்ன நடந்தது என்பதை, இந்தக் கட்டுரைக்காகத் திறந்து பார்த்த எந்த ஆதாரமும் கூறவில்லை. திட்டம் 1994, 2006 சுற்றுச்சூழல் அனுமதி விதிகளுக்கு முந்தையது என்று சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் அதே செய்தியில் கூறினார்.

ராம்சர் பட்டியல், மாண்ட்ரூ பதிவேடு, ஏரி ஆணையம்

ராம்சர் உடன்படிக்கை, முன்னுரிமைக் கவனம் தேவைப்படும் பட்டியலிடப்பட்ட சதுப்பு நிலங்களுக்கு மாண்ட்ரூ பதிவேடு என்ற ஒரு பதிவேட்டை வைத்திருக்கிறது. அதன் வழிகாட்டும் ஆவணம் இந்தியாவின் மூன்று பதிவுகளில் லோக்டாக்கைப் பட்டியலிடுகிறது; நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் காடழிப்பு, ஆகாயத்தாமரை, மாசு ஆகியவற்றுக்காக 1993இல் அது சேர்க்கப்பட்டது. ராம்சர் தளப் பக்கம் தேதியை 1993 ஜூன் 16 என்று தருகிறது. அந்த ஆவணத்தில் இந்தியாவின் மற்ற இரண்டு பதிவுகள் கேவ்லாடியோ, சிலிகா. சிலிகா பிற்பாடு பதிவேட்டிலிருந்து நீக்கப்பட்டது; அதை tuput-இன் ஏரி பற்றிய கட்டுரை விவரிக்கிறது.

மணிப்பூர் அரசு 1986இல் லோக்டாக் மேம்பாட்டு ஆணையத்தை அமைத்தது. 2006 ஏப்ரல் 5 அன்று அறிவிக்கப்பட்ட மணிப்பூர் லோக்டாக் ஏரி (பாதுகாப்பு) சட்டம் 2006இன் கீழ் இயங்கும் சட்டபூர்வ அமைப்பு இது; முதலமைச்சர் இதன் தலைவராக இருக்கிறார். அதன் 2025 முதல் 2026 வரையிலான அறிக்கை, பூங்காவில் சீரழிந்த பும்டிகளை அதன் முக்கியச் சிக்கல்களுள் ஒன்றாகப் பட்டியலிடுகிறது; அதன் அடுத்த திட்டம் லோக்டாக் ஏரியின் அறிவார்ந்த பயன்பாட்டுக்கான ஒருங்கிணைந்த திட்டம் என்றும், அது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ரூ. 145.26 கோடி கொண்டது என்றும், மத்திய சுற்றுச்சூழல், வனம், காலநிலை மாற்ற அமைச்சகம் அதற்கு ஒப்புதல் அளித்துள்ளது என்றும் கூறுகிறது.

மாண்ட்ரூ பதிவேட்டிலிருந்து நீக்குவதை நோக்கங்களுள் ஒன்றாகக் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த மேலாண்மைத் திட்டத்தை மத்திய அரசு அங்கீகரித்தது என்றும், மிதக்கும் உயிர்ப்பொருளை அகற்றுதல், நீரின் தரம் தொடர்பான பணிகள், பூங்காவின் எல்லைகளை வலுப்படுத்துதல் ஆகியவையும் அதில் உள்ளன என்றும் தி சென்டினல் 2024 மார்ச் 20 அன்று செய்தி வெளியிட்டது. புதிய திட்டங்களைத் தொடங்க அனுமதி கோரி மணிப்பூர் உயர் நீதிமன்றத்தில் பிரமாணப் பத்திரம் தாக்கல் செய்துள்ளதாக ஆணையத்தின் அறிக்கை கூறுகிறது. நீதிமன்ற அனுமதி இல்லாமல் ஏரியில் புதிய திட்டங்களைத் தடுக்கும் 2019 ஆகஸ்ட் 7 தேதியிட்ட உயர் நீதிமன்ற உத்தரவை ஆப்சர்வர் ரிசர்ச் ஃபவுண்டேஷன் குறிப்பிடுகிறது.

1988 முதல் 1989 ஆண்டிலிருந்தே ஏரிக்காக மணிப்பூருக்கு அமைச்சகம் நிதி வழங்கி வருகிறது என்றும், ரூ. 16.86 கோடி விடுவித்துள்ளது என்றும் மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் 2023 ஏப்ரலில் கூறியதாக Signpost News தெரிவிக்கிறது.

இரண்டாவது வீட்டுக்கான தேடல்

ஒரு வெள்ளம், தீ அல்லது நோய்ப் பரவல் ஒரே மந்தையைப் பாதிக்கக்கூடும் என்பதால், இனத்தின் பரவல் எல்லைக்குள் வேறிடங்களில் கூடுதல் காட்டுத் தொகைகளை உருவாக்க வேண்டும் என்று 1992 மதிப்பீடு பரிந்துரைத்தது. இரண்டாவது தொகைக்கு ஏற்ற இடமாக, தௌபால் மாவட்டத்தில் பும்லென் பாட் என்ற சதுப்பு நிலத்தையும், அதை ஒட்டிய தோங்கம் மொண்டும் காப்புக்காட்டையும், இரண்டும் சேர்ந்து 63 சதுர கி.மீ, WII அடையாளம் கண்டுள்ளது என்றும், 2017 மே மாதம் நடந்த ஆறாவது மாநில வனவிலங்கு வாரியக் கூட்டம் அந்த இடத்தைப் பற்றி விவாதித்தது என்றும் Mongabay 2018இல் செய்தி வெளியிட்டது.

தான் அடையாளம் கண்ட ஐந்து இடங்களில் பும்லென் பாட்டை மிகப் பொருத்தமானதாக WII கருதுகிறது என்று மெட்ராஸ் கூரியர் 2024 ஆகஸ்டில் செய்தி வெளியிட்டது. ஏரியையும் தங்கள் மீன்பிடித்தலையும் அணுகும் உரிமையை இழக்கும் அச்சத்தில் உள்ளூர் சமூகங்கள் இந்த இடமாற்றத்தை எதிர்த்துள்ளன; உள்ளூர் மக்களின் அணுகல் பறிக்கப்படாது என்று WII கூறியுள்ளது. மந்தையின் மரபணு மாறுபாடு குறைவாக இருப்பதால் அது நோய்க்கும் குறைந்த கருவளத்துக்கும் ஆளாகும் நிலையில் உள்ளது என்று மரபணு பாதுகாப்பு ஆய்வாளர் அஜய் கௌர் 2018இல் Mongabay-யிடம் கூறினார்.

2026 கணக்கெடுப்பு அறிக்கை, ஈஸ்டர்ன் மிரர் விவரிப்பதன்படி, சங்காய் மானுக்கும் பன்றிமானுக்கும் இடையிலான போட்டியை வளர்ந்துவரும் சூழலியல் கவலை என்று அழைக்கிறது. குட்டிகளும் இளம் மான்களும் குறைவாக உள்ளதையும் அது சுட்டிக்காட்டி, பன்றிமான்களைப் பூங்காவிலிருந்து பொருத்தமான பிற பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு நகர்த்த பரிந்துரைக்கிறது.