முகமது ரஃபி இந்தித் திரையுலகின் முன்னணி நடிகர்களுக்காக மூன்று பத்தாண்டுகள் பாடிய பிறகு, 1977 க்கான சிறந்த ஆண் பின்னணிப் பாடகருக்கான தேசிய திரைப்பட விருதையும் 1967 இல் பத்மஸ்ரீயையும் பெற்றார்

முகமது ரஃபி 1977 க்கான சிறந்த ஆண் பின்னணிப் பாடகருக்கான தேசிய திரைப்பட விருதை, இந்திப் படமான ஹம் கிஸிசே கம் நஹீன் இல் அவரது பாடலுக்காக வென்றார். திரைப்பட விழாக்கள் இயக்ககம் வெளியிட்ட 25ஆவது தேசிய திரைப்பட விழாவின் பட்டியல் நூல், விருது “எதிரொலிக்கும் குரல்வளமும் வசீகரமும் கொண்ட பொன்னான குரலுக்காக” அவருக்குச் சென்றது என்றும், அது ஒரு ரஜத் கமலையும் (வெள்ளித் தாமரை) ரூ 10,000 ரொக்கப் பரிசையும் கொண்டது என்றும் சொல்கிறது.

உள்துறை அமைச்சகத்தின் பத்ம விருதுகள் கோவை, 1967 ஆம் ஆண்டு பத்மஸ்ரீ பெற்றவர்களில் அவரைப் பட்டியலிடுகிறது. அவரது தேதிகளை பிரிட்டானிகா இப்படித் தருகிறது: 1924 டிசம்பர் 24, அமிர்தசரஸ் அருகிலுள்ள கோட்லா சுல்தான் சிங்கில்; 1980 ஜூலை 31, பம்பாயில், 55 வயதில். 2024 டிசம்பர் 24 அன்று, அவரது நூறாவது பிறந்த ஆண்டுநிறைவில், பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவரை ஓர் இசை மேதை என்றும், அவரது கலாசாரச் செல்வாக்கும் தாக்கமும் தலைமுறைகளைக் கடந்தவை என்றும் சொன்னார்.

1977 மேற்கோளும் பத்ம பட்டியலும் சொல்வது

ரஃபி பற்றிய இயக்ககத்தின் குறிப்பு, திரை இசையில் மூன்று பத்தாண்டுகளுக்கு மேலான செயல்பாடு கொண்ட ஒரு முன்னணிப் பாடகரை விவரிக்கிறது. உஸ்தாத் அப்துல் வாஹீத் கான், உஸ்தாத் குலாம் அலி கான், பண்டிட் ஜீவன்லால் மட்டூ ஆகியோரிடம் ஹிந்துஸ்தானி பாரம்பரிய இசையில் அவர் பயிற்சி பெற்றார் என்று அது பதிவு செய்கிறது. பட்டியல் நூல் எந்தப் பாடலையும் பெயரிடவில்லை. விருதை அதே படத்தின் “க்யா ஹுவா தேரா வாதா” பாடலுடன் பிரிட்டானிகா, தி பிரிண்ட், கூகிளின் டூடுல் பக்கம் ஆகியவை இணைக்கின்றன.

பத்மஸ்ரீ ஆண்டு குறித்து மூலங்கள் வேறுபடுகின்றன. பிரிட்டானிகாவும் சினிமாஅஜியும் 1965 என்கின்றன. உள்துறை அமைச்சகக் கோவை அவரை 1967 பட்டியலில் வைக்கிறது, கூகிளின் பக்கமும் 1967 என்கிறது, எனவே இந்தக் கட்டுரை கோவையைப் பின்பற்றுகிறது. அவர் ஆறு பிலிம்பேர் விருதுகள் வென்றார் என்றும், முதலாவது 1960 இல் சௌதவீன் கா சாந்த் தலைப்புப் பாடலுக்கு என்றும் கூகிள் சொல்கிறது. அவர் 21 முறை பரிந்துரைக்கப்பட்டார் என்று தி பிரிண்ட் சேர்க்கிறது.

அமிர்தசரஸ் அருகிலுள்ள கிராமத்திலிருந்து ரேடியோ லாகூர் வரை

1930 களின் தொடக்கத்தில் ஒரு சிறுவனாக, அலையும் ஒரு பக்கிரியைப் பின்தொடர்ந்து மந்திரங்களைக் கற்றார் என்று கூகிளின் டூடுல் பக்கம் சொல்கிறது. லாகூரில் ஒரு முடிவெட்டும் கடையில் அவர் பாடினார்; ஒரு சகோதரர் உஸ்தாத் அப்துல் வாஹித் கானிடம் பயிற்சிக்கு ஏற்பாடு செய்தார், ஆனால் அவர்களது தந்தை எதிர்த்தார். சோட்டே குலாம் அலி கான், ஃபெரோஸ் நிஜாமி என்ற ஆசிரியர்களை பிரிட்டானிகா சேர்க்கிறது.

லாகூரிலுள்ள அகில இந்திய வானொலியின் இசைத் தலைவர் பண்டிட் ஜீவன் லால் மட்டூ, 1943 இல் ஒரு தேர்வுக்குப் பிறகு அவருக்குத் தற்காலிகக் கலைஞர் வேலையை வழங்கினார் என்று தி ட்ரிப்யூனின் பத்தியாளர் ஹர்ஜப் சிங் அவுஜ்லா எழுதுகிறார். அவரது முதல் பெரிய பொது நிகழ்ச்சி பற்றிய விவரிப்புகள் வேறுபடுகின்றன. தன் 15 வயதில் லாகூரில் நடந்த ஓர் இசை நிகழ்ச்சி திருப்புமுனை, ஏனெனில் இசையமைப்பாளர் ஷ்யாம் சுந்தர் பார்வையாளர்களில் இருந்து அவரைப் பம்பாய்க்கு அழைத்தார் என்கிறது பிரிட்டானிகா. 1937 இல் லாகூர் அகில இந்திய கண்காட்சியில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை, கே. எல். சைகல் கேட்டுக்கொண்டிருக்க என்று சினிமாஅஜி விவரிக்கிறது.

அவரது முதல் பதிவு லாகூரில் பஞ்சாபிப் படமான குல் பலூச் க்காக என்று பிரிட்டானிகா சொல்கிறது, அதை 1944 என்று தேதியிடுகிறது. சினிமாஅஜி அதன் வெளியீட்டை ஓரிடத்தில் 1945 என்றும் வேறோர் இடத்தில் 1946 ஆகஸ்ட் 23 என்றும் தருகிறது.

பம்பாய், 1948 இல் நேருவிடமிருந்து வெள்ளிப் பதக்கம்

அவர் 1944 இல் பம்பாய்க்குச் சென்றார் என்கிறது அப்பர்ஸ்டாலின் சுயவிவரம். நடிகர்-தயாரிப்பாளர் நசீர் அவரை ரூ 100 உம் ஒரு ரயில் பயணச்சீட்டும் கொடுத்து அழைத்தார் என்றும், ஷ்யாம் சுந்தர் அவரைத் திரைப்படங்களுக்கு அறிமுகம் செய்தார் என்றும் சினிமாஅஜி தெரிவிக்கிறது. அவரது ஆரம்பகால இந்திப் பதிவுகளாக காவ்ன் கி கோரி (1945), சமாஜ் கோ பதல் டாலோ (1947), ஜுக்னு (1947) ஆகியவற்றை பிரிட்டானிகா பட்டியலிடுகிறது. அவரது முதல் இந்தித் திரைப்பாடல் பெஹ்லே ஆப் (1944) இல் இருந்ததா அல்லது காவ்ன் கி கோரி இல் இருந்ததா என்பது தீர்மானமாகவில்லை என்கிறது சினிமாஅஜி. ஜுக்னு வில் நூர் ஜஹானுடனான அவரது இரட்டைக் குரல் பாடல் மிகவும் பிரபலமானது என்கிறது தி ட்ரிப்யூன். அன்மோல் கடி (1946) இல் “தேரா கிலோனா டூட்டா பாலக்” என்ற அவரது முதல் தனிப்பாடல் பணியை நௌஷாத் கொடுத்தார் என்கிறது பிரிட்டானிகா.

1948 ஜனவரி 30 அன்று மகாத்மா காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்ட பிறகு, ரஃபி “சுனோ சுனோ ஏ துனியாவாலோன் பாபு கி அமர் கஹானி” என்ற அஞ்சலிப் பாடலைப் பதிவு செய்தார். அது ஹுஸ்ன்லால்-பகத்ராம் இசையில், ராஜேந்திர கிருஷ்ணன் வரிகளுடன் சுமார் ஒரு வாரத்துக்குப் பின் அமைக்கப்பட்டுப் பதிவு செய்யப்பட்டது என்றும், முதல் மாதத்திலேயே அது ஒரு மில்லியன் பிரதிகள் விற்றதாகத் தெரிகிறது என்றும் ஸ்க்ரோல் சொல்கிறது. 1948 சுதந்திர தினத்தன்று ஜவஹர்லால் நேரு ரஃபிக்கு ஒரு வெள்ளிப் பதக்கம் வழங்கினார்; இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, முதல் குடியரசு தினக் கொண்டாட்டத்தில் பாட அவரை அழைத்தார் என்று ஸ்க்ரோல் தெரிவிக்கிறது. அந்தப் பாடல் போற்றும் மனிதருக்கு காந்தி: கோடிக்கணக்கானவர்களை நகர்த்திய மனிதர் கட்டுரையில் தனிச் சுயவிவரம் உள்ளது.

துலாரி, பைஜு பாவ்ரா, முன்னணி நடிகரின் பின்னாலிருந்த குரல்

அவரது வாழ்க்கை உயரத் தொடங்கியதை நௌஷாத் இசையமைத்த துலாரி (1949) உடன் அப்பர்ஸ்டாலும் சினிமாஅஜியும் தேதியிடுகின்றன. தில்லகி (1949) இல் “இஸ் துனியா மே ஏ தில்வாலோ” பாடலை மற்றொரு மைல்கல்லாக பிரிட்டானிகா எண்ணுகிறது. தீதார் (1951) இல் நௌஷாத் அவரை திலீப் குமாரின் பின்னணிக் குரலாக்கினார் என்கிறது சினிமாஅஜி. பைஜு பாவ்ரா (1952) இல் பாரம்பரியப் பாடலான “ஓ துனியா கே ரக்வாலே” அவரது மிகப் பிரபலமான பணிகளில் ஒன்று என்று பிரிட்டானிகா பட்டியலிடுகிறது.

திரையிலுள்ள நபருக்கு ஏற்ப தன் குரலைப் பொருத்துவதே அவரது தனித்த திறமை என்கிறது பிரிட்டானிகா. லீடர் (1964) இல் திலீப் குமார், பியாசா (1957) இல் குரு தத், ஜங்லீ (1961) இன் “யாஹூ” பாடலில் ஷம்மி கபூர், பியாசா இல் ஜானி வாக்கர் ஆகியோரை அது எடுத்துக்காட்டுகளாகத் தருகிறது. ஹம் தோனோ வில் தேவ் ஆனந்த், ராஜேந்திர குமார், தர்மேந்திரா ஆகியோரை தி பிரிண்ட் சேர்க்கிறது. அப்பர்ஸ்டாலின் பட்டியலில் சுனில் தத், பிஸ்வஜித், ஜாய் முகர்ஜி, ஷஷி கபூர், ராஜ் குமார் ஆகியோரும் உள்ளனர்; பிந்தைய கட்டத்தில் ரிஷி கபூர் அவரது வழக்கமான குரலாக ஆனார் என்றும் அது சொல்கிறது.

அவரது வீச்சைப் பயன்படுத்திய இசையமைப்பாளர்களாக எஸ். டி. பர்மன், மதன் மோகன், ஓ. பி. நய்யார், ஷங்கர்-ஜெய்கிஷன் ஆகியோரை பிரிட்டானிகா பெயரிடுகிறது; லட்சுமிகாந்த்-பியாரேலாலை அவரது மிக அதிகம் பாடல் தந்த கூட்டணி என்கிறது தி பிரிண்ட். பிரிட்டானிகா பட்டியலிடும் அவரது பாடல் வரிசை, சௌதவீன் கா சாந்த் (1960) இன் கஜல், கோஹினூர் (1960) இன் பாரம்பரியப் பாடல் “மதுபன் மே ராதிகா நாச்சே ரே” முதல், சிக்கந்தர்-ஏ-ஆஸம் (1965) இன் தேசபக்திப் பாடல் “ஜஹான் டால் டால் பர்” வரையும், தீஸ்ரி மன்ஸில் (1966) இன் ராக்-அண்ட்-ரோல் பாணிப் பாடல் “ஆஜா ஆஜா மே ஹூன் பியார் தேரா” வரையும் செல்கிறது. அவரது தேசபக்திப் பாடல்களுக்கு, 1948 படம் ஷஹீத் இல் ஒன்று உட்பட, அவர் கட்டணம் வாங்கவில்லை என்று தி ட்ரிப்யூனின் பத்தியாளர் சொல்கிறார். அவரும் பாடிய 1960 களின் தேசபக்திப் படங்கள் மனோஜ் குமார் சுயவிவரத்தில் இடம்பெறுகின்றன.

லதா மங்கேஷ்கர், ஆஷா போஸ்லேவுடன் இரட்டைக் குரல் பாடல்கள்

லதா மங்கேஷ்கர், அவரது சகோதரி ஆஷா போஸ்லே ஆகியோருடனான அவரது இரட்டைக் குரல் பாடல்களை பிரிட்டானிகா தனியாகக் குறிப்பிடுகிறது. லதாவுடன் ஜுவல் தீஃப் (1967) இல் “தில் புகாரே”, பாகீசா (1972) இல் “சலோ தில்தார் சலோ”, அபிமான் (1973) இல் “தேரி பிந்தியா ரே” ஆகியவற்றை அது பெயரிடுகிறது. ஆஷாவுடன் ஹம் தோனோ (1961) இல் “அபி நா ஜாவோ சோட் கர்”, யாதோன் கி பாராத் (1973) இல் “சுரா லியா ஹை தும்னே ஜோ தில் கோ” ஆகியவற்றை அது பெயரிடுகிறது. ஆஷா போஸ்லேவுடன் 806 பாடல்களும், லதா மங்கேஷ்கருடன் 344 பாடல்களும் என்று சினிமாஅஜி எண்ணுகிறது. அமர் அக்பர் ஆண்டனி (1977) இல் அவரும் லதாவும் கிஷோர் குமாரும் முகேஷும் ஒரே பாடலில் சேர்ந்து பாடுகின்றனர் என்கிறது பிரிட்டானிகா. லதா மங்கேஷ்கரின் சொந்த வாழ்க்கை லதா மங்கேஷ்கர், குரலும் ஏ மேரே வதன் கே லோகோ பாடலும் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

ராயல்டி குறித்து இருவருக்கும் இடையே ஒரு முறிவு ஏற்பட்டது. பாடகர்களுக்கு ஒரு பங்கு கிடைக்க வேண்டும் என்று லதா விரும்பினார், ரஃபி அதை ஆதரிக்கவில்லை, ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மதன் மோகன் அவர்களை மீண்டும் சேர்த்து வைக்கும் வரை அவர்கள் சேர்ந்து பாடவில்லை என்கிறது தி பிரிண்ட். அந்த முறிவை 1963 முதல் 1967 வரை என்று பிரிட்டானிகா தேதியிடுகிறது; அதை முடிக்க இசையமைப்பாளர்கள் உதவினர் என்றும் சொல்கிறது.

ஐயாயிரமா இருபத்தையாயிரமா பாடல்கள்

கிட்டத்தட்ட 40 ஆண்டுகளில் அவர் 25,000 க்கும் மேற்பட்ட திரைப்பாடல்களைப் பதிவு செய்தார் என்கிறது பிரிட்டானிகா. கிட்டத்தட்ட ஐயாயிரம் என்கிறது கூகிளின் டூடுல் பக்கம். இந்திய மொழிகளில் சுமார் 6,000 என்கிறது சினிமாஅஜி, 7,000 க்கும் மேல் என்கிறது ஃப்ரீ பிரஸ் ஜர்னல். இந்தப் பக்கங்கள் எதுவும் எண்ணிக்கையைத் தீர்க்கவில்லை. 1974 இல் அதிகம் பதிவு செய்த கலைஞராக லதா மங்கேஷ்கரை கின்னஸ் பட்டியலிட்டபோது, ரஃபி அந்தப் பதிவை மறுத்து, தான் அதிகம் பதிவு செய்திருப்பதாக வாதிட்டார் என்று பிடிஐ தெரிவிக்கிறது.

மொழிகள் குறித்து, இந்தி தவிர தன் தாய்மொழி பஞ்சாபி உட்பட பல இந்திய மொழிகளில் அவர் பாடினார் என்கிறது பிரிட்டானிகா. பாங்க்ரா (1959) முதல் கங்கன் தே ஓஹ்லே (1971) வரையிலான பஞ்சாபிப் படங்களை அப்பர்ஸ்டால் பட்டியலிடுகிறது. அஸ்ஸாமியம், போஜ்புரி, வங்காளம், குஜராத்தி, கன்னடம், மராத்தி, மகாஹி, மைதிலி, ஒடியா, சிந்தி, தமிழ், தெலுங்கு ஆகியவற்றையும் சினிமாஅஜி பெயரிடுகிறது; ஆங்கிலம், அரபு, பாரசீகம், சிங்களம், கிரியோல், டச்சு ஆகியவற்றை கூகிள் சேர்க்கிறது.

1970 களும் 1977 மறுபிரவேசமும்

தன் முதல் ஹஜ் யாத்திரைக்குப் பிறகு ரஃபி திரைப்படங்களை விட்டு விலகி, தொழுகைக்கு நேரம் ஒதுக்க முடிவு செய்தார் என்றும், அவரது குரல் மக்களுக்குரியது என்று நௌஷாத் அவரைச் சம்மதிக்க வைத்தார் என்றும் தி பிரிண்ட் தெரிவிக்கிறது. அந்தக் கட்டுரை அந்த நிகழ்வுக்குத் தேதி இடவில்லை. வேலை இல்லாததே அந்த இடைவெளிக்குக் காரணம் என்று பொதுமக்கள் சொன்னதை தான் மறுத்ததாக ரஃபி ஷமா இதழிடம் சொன்னார் என்கிறது தி பிரிண்ட்.

ஆராதனா (1969) க்குப் பிறகு கிஷோர் குமார் முன்னணி ஆண் பின்னணிக் குரலாக ஆனார் என்றும், உஷா கன்னா இசையமைத்த ஹவஸ் (1974) உடன் ரஃபியின் மறுபிரவேசம் தொடங்கியது என்றும் சினிமாஅஜி எழுதுகிறது. அவரது மறுபிரவேசப் படங்களாக லைலா மஜ்னு (1976), ஹம் கிஸி சே கம் நஹீன் (1977), அமர் அக்பர் ஆண்டனி (1977) ஆகியவற்றை அப்பர்ஸ்டால் பட்டியலிடுகிறது. பிந்தைய இரண்டிலிருந்து “பர்தா ஹை பர்தா”, “ஹை அகர் துஷ்மன் ஜமானா” கவ்வாலிகளை பிரிட்டானிகா பெயரிடுகிறது. 1977 க்கான தேசிய திரைப்பட விருது அதே ஆண்டு தொடர்ந்தது.

1980 இல் மறைவும் நூற்றாண்டும்

ரஃபி 1980 ஜூலை 31 அன்று மாரடைப்புக்குப் பிறகு பம்பாயில் காலமானார். கனமழையில் ஆயிரக்கணக்கானோர் தெருக்களில் அணிவகுத்து நின்றனர் என்கிறது தி பிரிண்ட். ஆஸ் பாஸ் அவரது கடைசிப் பதிவு என்று பிரிட்டானிகா சொல்கிறது; அதற்கு லட்சுமிகாந்த்-பியாரேலால் இசையமைத்தனர் என்று சினிமாஅஜி சொல்கிறது. கடைசிப் பாடலுக்கு மூலங்கள் வெவ்வேறு தலைப்புகளைத் தருகின்றன; tuput படத்தின் பெயரை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறது.

அவரது 93ஆவது பிறந்தநாளாக இருந்திருக்கும் நாளை, மும்பை ஓவியர் சஜித் ஷேக் வரைந்த ஒரு டூடுலுடன் 2017 டிசம்பர் 24 அன்று கூகிள் குறித்தது. மோடியின் நூற்றாண்டுச் செய்தியை பிரதமர் அலுவலகம் 2024 டிசம்பர் 24 அன்று வெளியிட்டது.