மனோஜ் குமாரின் இயக்குநர் அறிமுகமான உபகார் ஏழு ஃபிலிம்பேர் விருதுகளை வென்றது; இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த சினிமா கௌரவமான தாதாசாகேப் பால்கே விருதையும் அவர் பெற்றார்

மனோஜ் குமார் இயக்கிய முதல் படமான உபகார், சிறந்த படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த கதை உள்ளிட்ட ஏழு ஃபிலிம்பேர் விருதுகளை வென்றது; 1967 க்கான தேசிய திரைப்பட விருதுகளில் அது இரண்டாவது சிறந்த முழுநீளப் படமாகத் தேர்வானது. 1965 போருக்குப் பிறகு, பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி தனது முழக்கமான ஜெய் ஜவான் ஜெய் கிசான் (வீரருக்கு வணக்கம், விவசாயிக்கு வணக்கம் என்று பொருள்) பற்றி ஒரு படம் தயாரிக்குமாறு குமாரிடம் கேட்டதைத் தொடர்ந்து அது உருவானது என்று ஒலிபரப்பு மற்றும் தகவல் அமைச்சகம் தெரிவிக்கிறது.

உபகார், பூரப் அவுர் பஷ்சிம் (1970), ரோட்டி கப்டா அவுர் மகான் (1974) ஆகியவற்றில் அவரது நாயகனின் பெயர் பாரத்; பார்வையாளர்கள் அவரை பாரத் குமார் என அழைக்கத் தொடங்கினர். 2016 மே 3 அன்று குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி அவருக்கு தாதாசாகேப் பால்கே விருதை வழங்கினார்; இதை இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த சினிமா கௌரவம் என்று பிபிசி விவரிக்கிறது.

அபோட்டாபாத்திலிருந்து இந்து கல்லூரி வரை

அமைச்சகத்தின் 2016 அறிக்கை அவரது வாழ்க்கையின் வெளிக்கோட்டைத் தருகிறது. அவர் 1937 ஜூலையில், அப்போது பிரிக்கப்படாத இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்த அபோட்டாபாத்தில் பிறந்தார்; பத்து வயதில் டெல்லிக்குக் குடிபெயர்ந்தார். டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் இந்து கல்லூரியில் பட்டம் பெற்ற பிறகு திரைப்படத்தில் நுழைய முடிவு செய்து, 1957 இல் ஃபேஷன் படத்தில் அறிமுகமானார். அவரது பிறப்புப் பெயர் ஹரிகிஷன் கிரி கோஸ்வாமி என்றும், பிறந்த நாள் ஜூலை 24 என்றும் ThePrint, ஸ்க்ரோல் இரண்டும் குறிப்பிடுகின்றன.

2025 இல் அமைச்சகம் நடத்திய ஒரு அமர்வில், அவரது மகன் குணால் கோஸ்வாமி, பிரிவினையில் தன் தந்தை எல்லாவற்றையும் இழந்தார், அகதிகள் முகாம்களில் வாழ்ந்தார், உருதுவில் திரைக்கதைகள் எழுதுவதிலிருந்து தொடங்கினார் என்று கூறினார். திலீப் குமார் நடித்த ஷப்னம் (1949) படத்தின் பாத்திரத்தின் பெயரிலிருந்து அவர் மனோஜ் குமார் என்ற திரைப்பெயரை எடுத்ததாகக் கருதப்படுகிறது என்றும், 1964 இல் வூ கௌன் தீ படத்துடன் நட்சத்திர அந்தஸ்து வந்தது என்றும் ஸ்க்ரோல் சேர்க்கிறது.

ஷஹீத்: பகத் சிங் பற்றி நான்கு ஆண்டுகள் படித்தது

ஷஹீத் 1965 இல் வெளியானது. எஸ். ராம் சர்மாவை இயக்குநராகவும், கேவல் காஷ்யப்பை தயாரிப்பாளராகவும் குறிப்பிடும் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், பகத் சிங்காக மனோஜ் குமார், சுகதேவாக பிரேம் சோப்ரா, ராஜகுருவாக அனந்த் மராத்தே, பகத் சிங்கின் தாயாக காமினி கௌஷல் நடித்தனர் என்கிறது. உண்மையில் தானே அதை இயக்கியதாக 2014 இல் குமார் அந்த நாளிதழிடம் கூறினார். அவர் அதைக் குறிப்பிடாமலேயே செய்தார் என்று பாக்ஸ் ஆபிஸ் இந்தியாவின் இரங்கல் கட்டுரை கூறுகிறது.

நான்கு ஆண்டு தயாரிப்புப் பணியை அவர் விவரித்தார்: செய்தித்தாள் அலுவலகங்கள், பழைய புத்தகங்கள், பிற படப்பிடிப்புகள் முடிந்த பிறகு சென்னையின் இந்து நூலகத்தில் கழித்த மாலைகள், பகத் சிங்கின் வழக்கறிஞரையும் உயிர் பிழைத்த புரட்சியாளர்களையும் சந்தித்தது. படப்பிடிப்பு 1963 இல் தொடங்கியது. இந்தப் படம் இந்தி மொழியில் சிறந்த முழுநீளப் படத்துக்கான தேசிய விருதையும், தேசிய ஒருமைப்பாடு பற்றிய சிறந்த முழுநீளப் படத்துக்கான விருதையும் வென்றது என்று இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் தெரிவிக்கிறது.

டெல்லியில் நடந்த விருது விழாவில் பகத் சிங்கின் தாய் வித்யாவதி கலந்துகொண்டார், பரிசுத் தொகை அவருக்கே சென்றது என்று குமார் நினைவுகூர்ந்தார். முதல் காட்சிக்கும் தன் தந்தை அவரை அழைத்து வந்தார் என்று 2025 அமர்வில் அவரது மகன் கூறினார். பாடல்களுக்கு இசையமைத்தவர் குமார் பரிந்துரைத்த புதுமுகமான பிரேம் தவன். “ஏ வதன்” பாடலை முகமது ரஃபி பாடினார்; “சர்ஃபரோஷி கி தமன்னா” பாடலை மன்னா டே, ரஃபி, ராஜேந்திர மேத்தா ஆகியோர் பாடினர்.

தேசபக்த நாயகன் என்ற அவரது பிம்பம் இந்தப் படத்துடன் தொடங்கியது என்று அமைச்சகத்தின் அறிக்கை கூறுகிறது. இது சித்தரிக்கும் வரலாறு, tuput இன் பகத் சிங்கின் வாழ்க்கையும் 23 வயதில் தூக்கிலிடப்பட்டதும், 1929 சட்டமன்றக் குண்டுகளும் அதைத் தொடர்ந்த அவசரச் சட்டமும் ஆகிய கட்டுரைகளில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

உபகார் படத்தை யார் கேட்டார், எப்போது

கோரிக்கை பற்றி இந்தச் செய்திகள் ஒத்துப்போகின்றன; அது எந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் என்பதில் வேறுபடுகின்றன. 1965 போருக்குப் பிறகு சாஸ்திரி படத்தைக் கேட்டார் என்று 2016 அமைச்சக அறிக்கை கூறுகிறது. ஷஹீத் படத்தைப் பார்த்த பிறகு அவர் கேட்டார் என்று ஓபன் இதழில் எழுதும் ரேச்சல் டுவையரும், ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸும் கூறுகின்றன. இந்த எண்ணம் ஷஹீத் முதல் காட்சியில் தொடங்கியதாக நம்பப்படுகிறது என்று ThePrint கூறுகிறது. அமைச்சகத்தின் 2025 அமர்வில், சாஸ்திரி கலந்துகொண்ட ஷஹீத் டெல்லித் திரையிடலை எழுத்தாளரும் பாடலாசிரியருமான ராஜீவ் ஸ்ரீவஸ்தவ் விவரித்து, மும்பை திரும்பிய இரவு ரயில் பயணத்தில் குமார் உபகார் கதையை எழுதினார் என்றார்.

அப்போது இந்தியாவில் தானியத் தட்டுப்பாடு இருந்தது; வாரத்தில் ஒரு நாள் உண்ணாவிரதம் இருக்குமாறு குடிமக்களை சாஸ்திரி கேட்டிருந்தார் என்று ThePrint குறிப்பிடுகிறது. அதைத் தொடர்ந்த கோதுமை விளைச்சல், tuput இன் எம். எஸ். சுவாமிநாதனும் பசுமைப் புரட்சியும் கட்டுரையில் உள்ளது. 1965 போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்ட சில மணி நேரத்தில், 1966 ஜனவரியில் தாஷ்கண்டில் சாஸ்திரி காலமானார். படம் 1966 இல் படமாக்கப்பட்டு, அவரது மரணத்துக்குப் பிறகு 1967 இல் வெளியானது.

கதையில், பாரத் (மனோஜ் குமார்) ஒரு விவசாயி; தன் பங்கு நிலத்தை சகோதரன் பூரனுக்கு (பிரேம் சோப்ரா) விட்டுக்கொடுத்து, பிறகு போரில் போராடுகிறார். அவர்களின் தாயாக காமினி கௌஷல், கிராமத்தில் குடியேறும் இளம் மருத்துவராக ஆஷா பரேக், மலாங் சாச்சா என்ற நேர்மையான விவசாயியாக பிரான் நடிக்கின்றனர். தானியப் பற்றாக்குறை, பதுக்கல், கள்ளச் சந்தை, மக்கள்தொகை வளர்ச்சி, கிராமங்களில் மருத்துவர்கள் இல்லாமை ஆகியவற்றை இதன் கருப்பொருள்களாக ThePrint பட்டியலிடுகிறது.

பாரத்தின் வீடாக நடித்த வடமேற்கு டெல்லியின் ஒரு கிராமம்

கன்னாட் பிளேஸிலிருந்து சுமார் 45 கி.மீ. தொலைவில் வடமேற்கு டெல்லியில் உள்ள நங்கல் தாக்ரான் என்ற கிராமத்தில் படப்பிடிப்பு நடந்தது என்று ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் கண்டறிந்தது. படக்குழு 1966 கோடையில் வந்து, பல மாதங்கள் துண்டுதுண்டாகப் படமாக்கியது. கிராமத்தினர் தங்கள் வயல்களையும் காளைகளையும் கொடுத்தனர். கிராமத்தின் பெரும் விவசாயிகளில் ஒருவரான ஜுமன் சவுத்ரி தனது வீட்டையும் வயல்களையும் வழங்கினார்; அவரது வீடு பாரத்தின் வீடாக நடித்தது. இழப்பீடு தர மனோஜ் குமார் முன்வந்தார், சவுத்ரி அதை ஏற்கவில்லை என்று அவரது கொள்ளுப் பேரன் பவன் குமார் அந்த நாளிதழிடம் கூறினார்.

சவுத்ரியின் பெயர் தொடக்கப் பெயர்ப் பட்டியலில் இடம்பெறுகிறது; 1967 வெளியீட்டுக்கு மனோஜ் குமார் தனக்குச் சிறப்பு அழைப்பு அனுப்பினார் என்று பவன் குமார் கூறினார். படப்பிடிப்பின்போது 19 வயதாக இருந்த கிராமவாசி ஆசாத் சிங் பரத்வாஜ், அது கிராமத்து இளைஞர்களை விவசாயத்தில் மேலும் பெருமை கொள்ளச் செய்தது என்றார்.

ஏழு ஃபிலிம்பேர் விருதுகள், படத்தைவிட நீண்டகாலம் நிலைத்த ஒரு பாடல்

1968 க்கான ஃபிலிம்பேர் பட்டியல், உபகார் படத்துக்கு சிறந்த படம், மனோஜ் குமாருக்கு சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த கதை மற்றும் உரையாடல், பிரானுக்கு சிறந்த துணை நடிகர், பி. எஸ். க்லாட்டுக்கு சிறந்த படத்தொகுப்பாளர், குல்ஷன் பாவ்ராவுக்கு “மேரே தேஷ் கி தர்த்தி” பாடலுக்காக சிறந்த பாடலாசிரியர் விருதுகளைத் தருகிறது. 1967 க்கான தேசிய திரைப்பட விருதுகளில், டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவின் பட்டியல் உபகார் படத்தை மனோஜ் குமார், ஆர். என். கோஸ்வாமி ஆகியோருக்கு உரிய இரண்டாவது சிறந்த முழுநீளப் படமாகவும், அதே பாடலுக்காக மகேந்திர கபூரை ஆண்டின் சிறந்த பின்னணிப் பாடகராகவும் காட்டுகிறது.

கல்யாண்ஜி-ஆனந்த்ஜி இசையமைத்தனர். “மேரே தேஷ் கி தர்த்தி” இன்றும் ஒவ்வொரு சுதந்திர தினத்திலும் குடியரசு தினத்திலும் ஒலிபெருக்கிகளில் ஒலிக்கிறது என்று ஸ்க்ரோல் எழுதுகிறது. வழக்கமாக வில்லனாக நடித்த பிரான் இதில் ஒரு நல்ல மனிதராக நடித்தார்; அந்தப் பாத்திரம் அவரது திரைவாழ்க்கையின் போக்கையே மாற்றியது என்று ஸ்க்ரோல் கூறுகிறது.

Kick படம் பற்றிய ஒரு கட்டுரையில், உபகார் அந்தக் காலத்தின் மூன்றாவது அதிக வசூல் படம் என்று வர்த்தகத் தளமான பாக்ஸ் ஆபிஸ் இந்தியா குறிப்பிட்டது. படத்தில் பாகிஸ்தான் எதிர்ப்பு வெறி இல்லை என்று ஸ்க்ரோலின் இரங்கல் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது; அதை அது பின்னர் எடுக்கப்பட்ட தேசபக்தி நாடகங்களுடன் ஒப்பிடுகிறது.

பூரப் அவுர் பஷ்சிம், ரோட்டி கப்டா அவுர் மகான்

பூரப் அவுர் பஷ்சிம் (சில பெயர்ப் பட்டியல்களில் Pachhim என்று எழுதப்படுகிறது) 1970 இல் வெளியானது; மனோஜ் குமார் இயக்கி, மற்றொரு பாரத் ஆக நடித்தார். சுதந்திரப் போராட்டத்தில் அமைந்த கருப்பு-வெள்ளை முன்னுரையில், பாரத்தின் தந்தையான ஒரு விடுதலைப் போராளி கொல்லப்படுவதை அயோவா பல்கலைக்கழகத்தின் Indian Cinema தளம் விவரிக்கிறது. வளர்ந்த பாரத் லண்டனுக்குப் பயணம் செய்து, இந்திய வழிகளிலிருந்து விலகிவிட்ட, அங்கு குடியேறிய ஓர் இந்தியக் குடும்பத்தைச் சந்தித்து, அவர்களின் மகள் ப்ரீதி (சாய்ரா பானு) மீது காதல் கொள்கிறார். இந்தியப் புலம்பெயர் மக்களைச் சித்தரிப்பதில் இது ஒரு முன்னோடிப் படம் என்கிறார் டுவையர்.

இது 1971 இல் பிரிட்டனை எட்டியது, லண்டனில் 50 வாரங்களுக்கு மேல் ஓடியது, ஐக்கிய இராஜ்ஜியத்தில் சுமார் 285,000 பவுண்டுகள் வசூலித்தது என்று பாக்ஸ் ஆபிஸ் இந்தியா கூறுகிறது. அந்தத் தளத்தின் கணக்கில், 1994 இல் ஹம் ஆப்கே ஹை கௌன் வரும் வரை, 23 ஆண்டுகளுக்கு அந்த எண்ணே பிரிட்டனுக்கான அளவுகோலாக இருந்தது.

ரோட்டி கப்டா அவுர் மகான் (1974) அமைச்சகத்தின் வார்த்தைகளில், ஜீனத் அமன், ஷஷி கபூர், அமிதாப் பச்சன் உள்ளிட்ட நட்சத்திரப் பட்டாளத்துடன் ஒரு சமூக விமர்சனம். ஊழலிலிருந்து விலகி நிற்க முயலும்போது வேலையின்மையுடன் போராடும் ஒரு படித்த மனிதனை ஸ்க்ரோல் விவரிக்கிறது; அது அக்காலத்தின் முக்கியப் பிரச்சினை என்கிறது. 1975 க்கான ஃபிலிம்பேர் பட்டியல் இதற்காக மனோஜ் குமாருக்கு சிறந்த இயக்குநர், “நஹீன் நஹீன் பஸ் அவுர் நஹீன்” பாடலுக்காக மகேந்திர கபூருக்கு சிறந்த பின்னணிப் பாடகர் (ஆண்), “மைன் நா பூலூங்கா” பாடலுக்காக சந்தோஷ் ஆனந்துக்கு சிறந்த பாடலாசிரியர் விருதுகளைத் தருகிறது. திலீப் குமார், ஹேமா மாலினி ஆகியோருடன் அவர் இயக்கி நடித்த சுதந்திர இயக்கப் படமான க்ராந்தி (1981) உடன், இதையும் அவரது “பெரும் வெற்றிகளில்” ஒன்றாகப் பாக்ஸ் ஆபிஸ் இந்தியா கணக்கிடுகிறது.

பாரத் படங்கள் தேசம் பற்றி என்ன சொல்கின்றன

பாரத்தாக அவர் நடித்த மூன்று படங்களான உபகார், பூரப் அவுர் பஷ்சிம், ரோட்டி கப்டா அவுர் மகான் ஆகியவற்றை டுவையர் ஆய்வு செய்தார். அவை அனைத்தும் ஹிட் பாடல்களுடன் கூடிய வணிக வெற்றிகள் என்றும், தேசத்தின் சார்பாக பாரத் பேசும் உரைகளுக்காகவே பார்வையாளர்கள் அவற்றை நினைவில் வைத்தனர் என்றும் அவர் எழுதுகிறார். அவரது வாசிப்பில், தேசபக்தியே பொழுதுபோக்காக இருக்கிறது; அரசியலும் பொருளாதாரமும் காதலுக்கும் குடும்பத்துக்கும் இடமளிக்கின்றன. ராணுவம், காவல்துறை மூலம் அரசை இப்படங்கள் சாதகமாகக் காட்டுகின்றன என்றும், விவசாயிகளின் நற்பண்புகளையும் பாரம்பரிய மதிப்பீடுகளையும் வலியுறுத்துகின்றன என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். இப்படங்கள் மிகை உணர்ச்சிக்காகக் கேலி செய்யப்பட்டுள்ளன என்றும், அப்படியிருந்தும் பார்வையாளர்கள் அவற்றுக்கு வலுவாகப் பதிலளித்தனர் என்றும் அவர் சேர்க்கிறார். அவரது முடிவு: அவை தேசபக்தி கொண்டவை, ஆனால் தேசியவாதம் கொண்டவை என்று அவசியம் இல்லை; பெரும்பாலும் பாரம்பரியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்திய மதிப்பீடுகளை அவை நிலைநிறுத்துகின்றன; அரசை விமர்சிக்கும்போதே அரசின் நிறுவனங்களுக்கு மதிப்பளிக்கின்றன.

அதே வடிவத்தை ஸ்க்ரோலின் இரங்கல் கட்டுரை மற்றொரு கோணத்திலிருந்து விவரிக்கிறது: தங்கள் மதிப்பீடுகளுடனான தொடர்பை இழந்த மேற்கத்தியமயமான இந்தியர்களுக்கு எதிராக நிறுத்தப்பட்ட மண்ணின் மகனான ஓர் இந்தியர்; அவர்களை மீண்டும் அழைத்து வருபவர் பாரத்.

பத்மஸ்ரீ, பால்கே விருது, 2025 ஏப்ரல்

அமைச்சகத்தின் கூற்றுப்படி, அரசு அவருக்கு 1992 இல் பத்மஸ்ரீ வழங்கியது. 1999 இல் ஃபிலிம்பேர் வாழ்நாள் சாதனை விருதையும் ஸ்க்ரோல், அவுட்லுக் இரண்டும் குறிப்பிடுகின்றன.

2015 ஆம் ஆண்டுக்கான 47ஆவது பால்கே விருதாக, 2016 மார்ச் 4 அன்று அது அறிவிக்கப்பட்டது. இது ஒரு ஸ்வர்ண கமல் (தங்கத் தாமரை), ₹10 லட்சம் (1 மில்லியன் ரூபாய்), ஒரு சால்வை ஆகியவற்றைக் கொண்டது. லதா மங்கேஷ்கர், ஆஷா போஸ்லே, சலீம் கான், நிதின் முகேஷ், அனூப் ஜலோட்டா ஆகிய ஐவர் கொண்ட நடுவர் குழு அவரை ஒருமனதாகப் பரிந்துரைத்தது; ஒலிபரப்பு மற்றும் தகவல் அமைச்சர் அருண் ஜெட்லி தொலைபேசியில் அழைத்து வாழ்த்தினார். அப்போது 78 வயதாக இருந்த குமார், அது “ஒரு இனிய ஆச்சரியம்” என்று IANS இடம் கூறினார். புது டெல்லியில் 2016 மே 3 அன்று நடந்த 63ஆவது தேசிய திரைப்பட விருதுகள் விழாவில் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி விருதை வழங்கினார்.

க்ராந்திக்குப் பிறகு உடல்நலப் பிரச்சினைகள் தொடர்ந்தன என்றும், 1989 வரை தாமதமான கிளார்க் நன்றாக ஓடவில்லை என்றும் பாக்ஸ் ஆபிஸ் இந்தியாவின் இரங்கல் கட்டுரை கூறுகிறது. அவரது கடைசி வெள்ளித்திரைத் தோற்றம் 1995 இல் மைதான்-ஏ-ஜங் என்று 2016 இல் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பதிவு செய்தது.

அவர் 2025 ஏப்ரல் 4 அதிகாலை, 87 வயதில், மும்பையின் கோகிலாபென் திருபாய் அம்பானி மருத்துவமனையில் காலமானார். அவரது படைப்பு “தேசிய பெருமித உணர்வைப் பற்றவைத்தது” என்று நரேந்திர மோடியின் செய்தியை அன்று காலை பிரதமர் அலுவலகம் வெளியிட்டது. அக்ஷய் குமார், அஜய் தேவ்கன் உள்ளிட்ட சக நடிகர்களின் அஞ்சலிகளை பிபிசி செய்தியாக வெளியிட்டது.

அவரது இறுதிச் சடங்குகள் ஏப்ரல் 5 அன்று வைல் பார்லேயில் உள்ள பவன் ஹன்ஸ் தகனக் கூடத்தில் நடந்தன; அவரது உடல் மூவர்ணக் கொடியால் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. அரசு மரியாதைகளை மகாராஷ்டிர அமைச்சர் பிரதாப் சர்நாயக் அறிவித்தார் என்று அவுட்லுக் தெரிவிக்கிறது. 2025 மே 1 அன்று, மும்பையில் நடந்த WAVES 2025 இல், “Remembering Manoj Kumar: Ace Filmmaker, True Nationalist” என்ற தலைப்பில் ஒலிபரப்பு மற்றும் தகவல் அமைச்சகம் ஒரு அமர்வை நடத்தியது.