1965 போரில் கீழுடல் முடங்கிய ராணுவ வீரர் முரளிகாந்த் பேட்கர், 1972 ஆகஸ்டில் ஹைடல்பெர்க்கில் 50 மீ ஃப்ரீஸ்டைலில், உலக சாதனை எனக் கூறப்படும் 37.33 வினாடிகளில், இந்தியாவின் முதல் பாராலிம்பிக் தங்கத்தை வென்றார்

முரளிகாந்த் பேட்கர் 1972 ஆகஸ்டில் ஹைடல்பெர்க்கில் நீச்சலில் ஆண்கள் 50 மீ ஃப்ரீஸ்டைலை வென்று, இந்தியாவின் முதல் பாராலிம்பிக் தங்கப் பதக்கத்தைப் பெற்றார். அவரது நேரம் 37.33 வினாடிகள் என்றும் அது உலக சாதனை என்றும் பன்னாட்டு பாராலிம்பிக் குழுவும் (IPC) ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியாவும் தருகின்றன. அவர் இந்திய ராணுவத்தின் மின்னணு மற்றும் இயந்திரப் பொறியாளர் படையில் (EME) ஒரு வீரர்; பாகிஸ்தானுடனான 1965 போரில் இடுப்புக்குக் கீழ் முடங்கினார்; மும்பையின் கடற்படை மருத்துவமனையில் தன் மறுவாழ்வின் ஒரு பகுதியாக நீச்சல் கற்றார். இந்த வெற்றியை, ஒலிம்பிக்கிலோ பாராலிம்பிக்கிலோ ஓர் இந்தியர் வென்ற முதல் தனிநபர் தங்கப் பதக்கம் என்று DD இந்தியா தெரிவிக்கிறது.

ஹைடல்பெர்க் போட்டிகள் 1972 ஆகஸ்ட் 2 முதல் 11 வரை நடந்தன. IPC கூற்றுப்படி 41 நாடுகளிலிருந்து 921 விளையாட்டு வீரர்கள் (653 ஆண்கள், 268 பெண்கள்) 10 விளையாட்டுகளில் பங்கேற்றனர். அந்த ஆண்டு கோடையில் ஒலிம்பிக்கை நடத்திய மியூனிக் கிடைக்கவில்லை; அதன் ஒலிம்பிக் கிராமம் தனியார் குடியிருப்புகளாக மாற்றப்பட்டிருந்தது; ஹைடல்பெர்க் ஏற்பாட்டாளர்களை, பல்கலைக்கழகத்தின் உடற்பயிற்சிக் கழகத்தைப் பயன்படுத்த அழைத்தது.

சாங்லியில் ஒரு சிறுவன், கராடில் ஒரு வரவேற்பு

பேட்கர் நவம்பர் 1 அன்று மகாராஷ்டிராவின் சாங்லி மாவட்டத்தில் உள்ள பேத் இஸ்லாம்பூரில் பிறந்தார். ஆண்டு குறித்து ஆதாரங்கள் மாறுபடுகின்றன: IPC கட்டுரையிலும் IANS அறிக்கையிலும் 1947, தி பிரிட்ஜில் 1944.

எட்டு வயதில், கே.டி. ஜாதவ் 1952 ஹெல்சின்கி ஒலிம்பிக்கிலிருந்து மல்யுத்த வெண்கலத்துடன் திரும்பியபோது, கராட் ரயில் நிலையத்தில் கூட்டத்தில் நின்றதாக அவர் ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியாவிடம் கூறினார். நாட்டுக்காகத் தானும் ஒரு பதக்கம் வெல்ல வேண்டும் என்று அப்போதே முடிவு செய்தார். முதலில் மல்யுத்தம்; ஜாதவ் கிராமத்தில் அமைத்த பயிற்சி மையத்தில். பின்னர் புனேவுக்குச் சென்றார்; அங்கு ஒரு அத்தை அவரை ராணுவத்தின் சிறுவர் பட்டாலியனில் சேர்த்தார். அங்கு ஹாக்கி விளையாடிப் பார்த்து, ஒரு மூத்தவரின் ஆலோசனையில் குத்துச்சண்டைக்கு மாறினார். 1964இல் டோக்கியோவில் நடந்த பன்னாட்டு சேவைகள் விளையாட்டுச் சந்திப்புக்குச் சென்றார் என்று ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியாவும் IANS-உம் கூறுகின்றன.

1965 போரும் ஒன்பது குண்டுகளும்

1965 போரில் அவர் ஒன்பது குண்டுகளை வாங்கினார் என்று IANS-உம் ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியாவும் கூறுகின்றன; ஒன்று அவரது முதுகெலும்பிலேயே தங்கியது என்றும் இரண்டும் கூறுகின்றன. வான்வழித் தாக்குதலே காயங்களுக்குக் காரணம், அது அவரைக் கீழுடல் முடக்கத்துக்கு உள்ளாக்கியது என்று எல்லாக் கணக்குகளும் கூறுகின்றன. எங்கே நடந்தது என்பதில் அவை மாறுபடுகின்றன:

• 1965 செப்டம்பரில் சியால்கோட் பகுதியில் அவரது படைப்பிரிவுடன் அவர் இருந்தார் என்று IANS (பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்ட், 2018) குறிப்பிடுகிறது; சரியான நாள் அவருக்கு நினைவில்லை என்றும் கூறுகிறது.
• டோக்கியோ முடிவுக்கான வெகுமதியாக அவரது கமாண்டன்ட் ஏற்பாடு செய்த பயணத்தில் அவர் சென்றிருந்த ஜம்மு காஷ்மீரில் உள்ள முகாம் வான்வழித் தாக்குதலுக்கு உள்ளானது என்று IPC கட்டுரை கூறுகிறது. குழப்பத்தில் ஒரு ராணுவ வாகனம் அவர் மீது ஏறிச் சென்றது என்றும் சேர்க்கிறது.
• ஸ்ரீநகரில் உள்ள ஒரு ராணுவ முகாம் மீதான தாக்குதல் என்று DD இந்தியா கூறுகிறது.

ஒரு கூச்சல் எழுந்தபோது ஏற்பட்ட குழப்பம், அரைத் தூக்கத்தில் இருந்த சிலர் தங்களை தேநீருக்கு அழைப்பதாக நினைத்தது ஆகியவை பேட்கர் IANS-இடம் கூறிய தன் சொந்தக் கணக்கு. அவர் குணமடைய ஆன காலமும் வெவ்வேறு விதமாகப் பதிவாகியுள்ளது. இரண்டு ஆண்டுகள் அவர் கோமாவில் இருந்தார் என்று ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியா கூறுகிறது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் படுக்கையில் இருந்தார், சிறிது காலம் நினைவை இழந்தார் என்று IANS கூறுகிறது.

ஐ.என்.எச்.எஸ். அஸ்வினியில் நீச்சல் கற்றல்

காயத்துக்குப் பிறகு அவர் அப்போது பம்பாய் என்று அழைக்கப்பட்ட மும்பையின் கடற்படை மருத்துவமனையான ஐ.என்.எச்.எஸ். அஸ்வினிக்கு மாற்றப்பட்டார். அங்குள்ள ஒரு இயன்முறை மருத்துவர் மறுவாழ்வின் ஒரு பகுதியாக நீச்சலைத் தொடங்கச் சொன்னார் என்று IPC கட்டுரை கூறுகிறது. நீச்சல் வலிமையை வளர்க்கும் என்று மருத்துவர்கள் கூறினர் என்றும், தினமும் நான்கு பேர் அவரை மருத்துவமனைக் குளத்துக்குச் சக்கர நாற்காலியில் கொண்டு சென்றனர் என்றும், தன் கணக்குப்படி ஒரு மாதத்துக்குள் நீச்சல் கற்றுக்கொண்டு மூன்று நான்கு மாதங்களில் அதில் திறமை பெற்றார் என்றும் ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியா சேர்க்கிறது.

இந்தியாவுக்கான தேர்வு விரைவில் தொடர்ந்தது. 1968 டெல் அவிவ் பாராலிம்பிக்குக்கு முன் இங்கிலாந்தில் நடந்த ஸ்டோக் மாண்டவில் சர்வதேச விளையாட்டுகளுக்குச் சென்றபோது, அவரும் இந்திய அணியின் மற்றவர்களும் மாற்றுத்திறன் விளையாட்டு வீரர்களுக்கான பிரத்யேக வசதிகள், சக்கர நாற்காலிகள், பயிற்சி ஆகியவற்றை முதல்முறையாகப் பார்த்தனர் என்று IPC கட்டுரை கூறுகிறது. அவர் இரண்டு பாராலிம்பிக்குகளில் போட்டியிட்டார்: 1968இல் டெல் அவிவ், 1972இல் ஹைடல்பெர்க். 1969இல் ராணுவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்கு முன், 1967இல் குண்டெறிதல், ஈட்டி எறிதல், வட்டெறிதல், மேசைப் பந்து, வில்வித்தை ஆகியவற்றில் மகாராஷ்டிர மாநில பட்டங்களை வென்றார் என்று IANS தெரிவிக்கிறது.

எடின்பரோவில் நடந்த 3ஆவது காமன்வெல்த் பாராப்லீஜிக் விளையாட்டுகளில், அதை IANS 1970 என்று குறிப்பிடுகிறது, அவர் 50 மீ ஃப்ரீஸ்டைலில் தங்கம், ஈட்டி எறிதலில் வெள்ளி, குண்டெறிதலில் வெண்கலம் வென்றார். அதே மூன்று முடிவுகளை IPC கட்டுரையும் தருகிறது.

ஹைடல்பெர்க், 1972 ஆகஸ்ட்

ஜெர்மனிக்கான பயணத்துக்கு மற்றவர்கள் பணம் செலுத்தினர். முன்னாள் இந்திய கிரிக்கெட் கேப்டன் விஜய் மெர்ச்சன்ட் மாற்றுத்திறனாளிகளை ஆதரிக்கும் ஓர் அரசு சாரா அமைப்பின் தலைவராக இருந்தார் என்றும், அந்த அமைப்பு பேட்கரின் பயணச்சீட்டுகளை வாங்கியது என்றும் IPC கட்டுரை கூறுகிறது.

IPC கட்டுரையின்படி, தன் முதல் பந்தயமான தகுதிச் சுற்றிலேயே அவர் உலக சாதனை படைத்தார். அங்கு மேற்கோள் காட்டப்பட்ட அவரது சொற்கள்: “என் திறன்களில் எனக்கு எப்போதும் நம்பிக்கை இருந்தது; முதல் பந்தயத்திலேயே என் சிறந்ததைக் கொடுத்து உலக சாதனை படைத்தேன்.” இறுதிப்போட்டிக்கு அவர் நடுவில் உள்ள பாதையை, மூன்றாவது அல்லது நான்காவது, விரும்பினார்; மூன்றாவது கிடைத்தது. அவர் தங்கப் பதக்கத்தை வென்றார். சாதனை நேரமாக 37.33 வினாடிகளை IPC கட்டுரையும் ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியாவும் தருகின்றன; போட்டியின் போக்கில் அவர் அந்த நேரத்தைப் பதிவு செய்தார் என்று IPC கூறுகிறது; எனவே அது தகுதிச் சுற்றில் நீந்தப்பட்டதா இறுதியிலா என்பதை ஆதாரங்கள் தீர்க்கவில்லை.

சாதனைகளின் எண்ணிக்கையிலும் கணக்குகள் மாறுபடுகின்றன. தங்கம் வென்றபோது அவர் மூன்று உலக சாதனைகளைப் படைத்தார் என்று DD இந்தியா கூறுகிறது. IPC-யும் ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியாவும் ஒன்றை, 37.33-ஐ, பெயரிடுகின்றன. ஹைடல்பெர்க்கில் பேட்கர் ஈட்டி எறிதலிலும் துல்லிய ஈட்டி எறிதலிலும் போட்டியிட்டு, இரண்டிலும் இறுதிக்கு வந்தார் என்று IPC கூறுகிறது.

தன் வெற்றிக்குப் பிறகு மூவர்ணக் கொடி ஏறுவதைப் பார்த்தது தன் வாழ்வின் மிகவும் மகிழ்ச்சியான தருணமாக இன்னும் இருக்கிறது என்று அவர் ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியாவிடம் கூறினார். IPC-யின்படி, அவர் ஒரே இரவில் நட்சத்திரமானார்; ஹைடல்பெர்க்கில் இருந்த இந்தியப் பார்வையாளர்கள் மகிழ்ந்தனர்; அவருக்குப் புதிய சக்கர நாற்காலி, உடைகள், பணம் வழங்கப்பட்டன.

1982 வரை போட்டியிடல்

1968 முதல் 1982 வரை ஈட்டி எறிதல், துல்லிய ஈட்டி எறிதல், ஸ்லாலோம் ஆகியவற்றில் அவர் சர்வதேசப் போட்டிகளில் பங்கேற்றார் என்று ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியா கூறுகிறது. அந்த ஆண்டுகளின் மேலும் இரண்டு முடிவுகள் IPC கட்டுரையிலிருந்து வருகின்றன: தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகள், 1969 முதல் 1973 வரை, ஸ்டோக் மாண்டவில் சர்வதேச பாராப்லீஜிக் போட்டிகளில் ஜெனரல் சாம்பியன்ஷிப் கோப்பை; 1982 ஹாங்காங் ஃபெஸ்பிக் விளையாட்டுகளில் 50 மீ நீச்சலில் மேலும் ஓர் உலக சாதனை. மகாராஷ்டிர அரசு 1975இல் அவருக்குச் சிவ் சத்ரபதி விருதை வழங்கியது என்று IANS தெரிவிக்கிறது. ராணுவத்துக்குப் பிறகு அவர் புனேவில் டெல்கோவில் பணியாற்றினார் என்று IANS கூறுகிறது.

தாமதமாக வந்த கௌரவங்கள்

1982இல் பேட்கர் அர்ஜுனா விருதுக்குச் செய்த கோரிக்கையை அரசு நிராகரித்தது என்று IANS தெரிவிக்கிறது. பத்மஸ்ரீக்குப் பிறகு அவர் அந்த நிறுவனத்திடம் கூறினார்: “நான் மாற்றுத்திறனாளி என்ற காரணத்தால் அர்ஜுனா விருது மறுக்கப்பட்டபோது எனக்கு மனம் தளர்ந்தது.” தன் சான்றிதழ்களையும் பதக்கங்களையும் பெட்டியில் வைத்துவிட்டு, இனி எந்த விருதுக்கும் விண்ணப்பிக்கக்கூடாது என்று முடிவு செய்தார் என்றும் அவர் கூறினார்.

2018 ஜனவரி 25 அன்று உள்துறை அமைச்சகம் பத்ம விருதுகளை அறிவித்தது. அந்த ஆண்டு ஒப்புதல் பெற்ற 85 விருதுகளின் அதன் பட்டியலில் பத்மஸ்ரீ பிரிவில் “ஸ்ரீ முரளிகாந்த் பேட்கர்”, துறை விளையாட்டு-நீச்சல், மாநிலம் மகாராஷ்டிரம் என்று உள்ளது. அந்தத் தேதியில் அரசிடமிருந்து வந்த அழைப்பு அவர் பரிந்துரைப் பட்டியலில் இருப்பதைத் தெரிவித்தது என்று IANS கூறுகிறது. குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த் 2018 மார்ச்சில் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையில் விருதை வழங்கினார். முன்கைகளில் ஊன்றுகோல்கள் கட்டப்பட்டிருந்ததால் பேட்கரால் சல்யூட் செய்ய முடியவில்லை; அதற்குப் பதிலாக குடியரசுத் தலைவரை ராணுவ முறையில் வணங்கினார் என்று IANS கூறுகிறது. பத்மஸ்ரீ தங்கத்துக்குக் கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வந்தது என்று ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியா குறிப்பிடுகிறது. EME படையும் தன் 81ஆவது படை நாளில் அவரைக் கௌரவித்தது என்று புனேகர் நியூஸ் தெரிவிக்கிறது.

வெடிமருந்துத் தொழிற்சாலையில் பணியாற்றும் அவரது மகன் அர்ஜுன் தந்தையின் வாழ்க்கை குறித்து ஓர் இணையதளத்தை உருவாக்கினார்; பின்னர் பிபிசி ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டது என்று ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியா கூறுகிறது.

திரைப்படம், பாரிஸ், வாழ்நாள் அர்ஜுனா

1972க்குப் பிறகு இந்தியாவின் பாராலிம்பிக் பதக்கங்கள் பெருகியுள்ளன. 2024 பாரிஸில் நாடு 29 பதக்கங்கள், அவற்றில் ஏழு தங்கம் வென்றது என்று இளைஞர் நலன் மற்றும் விளையாட்டு அமைச்சகம் கூறுகிறது. ஒலிம்பிக் விளையாட்டுகளில் இந்தியாவின் முதல் தனிநபர் தங்கம் 2008இல் வந்தது; அப்போது அபினவ் பிந்த்ரா 10 மீ ஏர் ரைஃபிளில் வென்றார் என்று ஒலிம்பீடியா பதிவு செய்கிறது. பேட்கரின் தங்கம் அதைவிட முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் பழையது.

அவரது வாழ்க்கை இந்தித் திரைப்படம் சாண்டு சாம்பியன் மூலம் பரந்த பார்வையாளர்களைச் சென்றடைந்தது; அதை கபீர் கான் இயக்கினார், கார்த்திக் ஆர்யன் பேட்கராக நடித்தார், சாஜித் நதியாத்வாலா தயாரித்தார். 2024 ஜூன் 14 என்ற தேதி 2023 ஜூலையில் அறிவிக்கப்பட்டது; 2024 ஜூன் 14 தேதியிட்ட கல்ஃப் நியூஸ் விமர்சனம் வெளியீட்டை உறுதி செய்கிறது. தன் அர்ஜுனா விருதுக்குப் பிறகு பேட்கர் நதியாத்வாலா, கான், ஆர்யன் ஆகியோருக்கு நன்றி தெரிவித்தார் என்று நியூஸ் கர்நாடகா தெரிவிக்கிறது.

2025 ஜனவரி 2 அன்று இளைஞர் நலன் மற்றும் விளையாட்டு அமைச்சகம் 2024க்கான தேசிய விளையாட்டு விருதுகளை அறிவித்தது. பேட்கரும் விளையாட்டு வீரர் சுச்சா சிங்கும் அர்ஜுனா விருதுக்கு (வாழ்நாள்) பெயரிடப்பட்டனர்; தங்கள் செயல்பாட்டால் பங்களித்து, ஓய்வுக்குப் பிறகும் விளையாட்டை ஊக்குவிக்கும் விளையாட்டு வீரர்களை அது கௌரவிக்கிறது என்று அமைச்சகம் கூறுகிறது. அதே பட்டியல் பாரா வீரர் பிரவீன் குமாருக்கு மேஜர் தியான் சந்த் கேல் ரத்னா வழங்கியது. 2025 ஜனவரி 17 அன்று குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையில் நடந்த விழாவில், அப்போது 80 வயதான பேட்கர் ஊன்றுகோல்களில் குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்முவிடம் நடந்து சென்று விருதைப் பெற்றார் என்று PTI தெரிவித்தது.