மதிய உணவுத் திட்டம் இப்போது PM POSHAN என்ற பெயரில் 10.36 லட்சம் பள்ளிகளில் 11.20 கோடிக் குழந்தைகளுக்கு உணவளிக்கிறது; அதன் பின்னணியில் தமிழ்நாட்டின் நண்பகல் உணவு, 2001 உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவு, 2013 உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம்

நீண்ட காலம் மதிய உணவுத் திட்டம் என்று அறியப்பட்ட PM POSHAN, 10.36 லட்சம் அரசு, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் பால் வாடிகா (வகுப்பு 1க்கு முந்தைய ஆண்டு), I முதல் VIII வகுப்புகளில் உள்ள 11.20 கோடி மாணவர்களுக்கு ஒவ்வொரு பள்ளி நாளிலும் ஒரு சூடான சமைத்த உணவை வழங்குகிறது என்று கல்வி அமைச்சகம் 2025 ஏப்ரல் 10 அன்று தெரிவித்தது. 2021ஆம் ஆண்டின் Nature Communications ஆய்வறிக்கை அதை உலகின் மிகப் பெரிய பள்ளி உணவூட்டும் திட்டம் என்று அழைத்தது; 2016 முதல் 2017 வரை தினமும் 97.8 மில்லியன் குழந்தைகள் இலவசச் சமைத்த உணவைப் பெற்றனர் என்றும் கணக்கிட்டது.

இந்தத் திட்டம் தமிழ்நாட்டின் நண்பகல் உணவிலிருந்து, 1995 ஆகஸ்ட் 15 அன்று தொடங்கிய தேசியத் திட்டம், 2001 நவம்பர் 28 உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவு, 2013ஆம் ஆண்டின் தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் வழியாக வருகிறது.

தமிழ்நாடு முதலில் நண்பகல் உணவு வழங்கியது

முதலமைச்சர் கே. காமராஜ் தமிழ்நாட்டின் மதிய உணவுத் திட்டத்தை 1956 தொடக்கத்தில், அரசுத் தொடக்கப் பள்ளிகளில், சுமார் 20 லட்சம் குழந்தைகளை உள்ளடக்கித் தொடங்கினார் என்று ஏ. மகேந்திரனும் எஸ். இந்திரகாந்தும் 2014 ஆய்வறிக்கையில் எழுதுகின்றனர். Business Today இன் 2013 விவரம் அந்த யோசனையை 1960களின் தொடக்கத்துக்குத் தேதியிட்டு, ஒரு கதையாகச் சொல்கிறது. திருநெல்வேலி மாவட்டம் சேரன்மகாதேவியில் மாடு மேய்க்கும் ஒரு சிறுவனிடம் காமராஜ் ஏன் பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை என்று கேட்டார் என்றும், “நான் சாப்பிட்டால்தான் கற்க முடியும்” என்று அவன் பதிலளித்தான் என்றும் அது கூறுகிறது. இரு விவரங்களும் வெவ்வேறு தொடக்க ஆண்டுகளைத் தருகின்றன; எது சரி என்பதை இந்தக் கட்டுரைக்காகத் திறந்த ஆதாரங்கள் தீர்க்கவில்லை.

மகேந்திரன், இந்திரகாந்த் கூற்றுப்படி, 1982 ஜூலை 1 அன்று முதலமைச்சர் எம். ஜி. ராமச்சந்திரன் அந்தத் திட்டத்துக்குப் பதிலாக ஊட்டச்சத்து நண்பகல் உணவுத் திட்டத்தைக் கொண்டுவந்தார்; அது சுமார் 32,000 தொடக்கப் பள்ளிகளிலும் 20,000 குழந்தை நல மையங்களிலும் 5.6 மில்லியன் குழந்தைகளை உள்ளடக்கியது. 1982 செப்டம்பர் 15 அன்று அது நகர்ப்புறப் பள்ளிகளுக்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது.

ஜீன் ட்ரெஸ், அபராஜிதா கோயல் ஆகியோர் 2003இல் தமிழ்நாட்டின் மூன்று மாவட்டங்களில் ஒன்பது தொடக்கப் பள்ளிகளுக்குச் சென்று, மாநிலம் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக “கடிகாரம் போன்ற ஒழுங்குடன்” பள்ளி உணவு வழங்கி வந்துள்ளது என்று எழுதினர். ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் ஒரு சமையல் கூடமும் ஊதியம் பெறும் மூன்று பணியாளர்களும் இருந்தனர்; விடுமுறை நாட்கள் உட்பட ஆண்டின் ஒவ்வொரு நாளும் உணவு வழங்கப்பட்டது. மாநிலம் பற்றிய மேலும் விவரங்கள் தமிழ்நாடு ஒரு பார்வையில் கட்டுரையில் உள்ளன.

1995: உலர் ரேஷனில் தொடங்கிய தேசியத் திட்டம்

தொடக்கக் கல்விக்கான தேசிய ஊட்டச்சத்து ஆதரவுத் திட்டத்தை மத்திய அரசு 1995 ஆகஸ்ட் 15 அன்று, மத்திய நிதியுதவித் திட்டமாகத் தொடங்கியது. ஒரு குழந்தைக்கு நாளொன்றுக்கு 100 கிராம் உலர் ரேஷன் வழங்கித் தொடங்கியது என்று மேகாலயாவின் அதிகாரபூர்வ மதிய உணவு இணையதளம் பதிவு செய்கிறது. சமைத்த உணவு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் அனைத்து அரசு, உதவி பெறும் தொடக்கப் பள்ளிகளையும் சென்றடைய வேண்டும் என்றும், அதற்கிடையில் மாநிலங்கள் மாதாந்திர தானிய ரேஷன் வழங்கலாம் என்றும், ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் பெரும்பாலான மாநிலங்கள் இன்னும் மாறவில்லை என்றும் ட்ரெஸ், கோயல் எழுதுகின்றனர்.

2001 நவம்பர் 28 உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவு

உணவு உரிமை வாழ்வுரிமையிலிருந்து தொடர்கிறது என்று, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21 சார்ந்து வாதிட்டு, மக்கள் சிவில் உரிமைகள் சங்கம் (People’s Union for Civil Liberties) 2001 ஏப்ரலில் ஒரு ரிட் மனுவைத் தாக்கல் செய்தது. 2001 நவம்பர் 28 அன்று நீதிபதிகள் பி. என். கிர்பால், கே. ஜி. பாலகிருஷ்ணன் ஆகியோர் ரிட் மனு (சிவில்) எண் 196/2001இல் இடைக்கால உத்தரவு பிறப்பித்தனர். ஒவ்வொரு மாநிலமும் ஒன்றியப் பிரதேசமும், அரசு, அரசு உதவி பெறும் ஒவ்வொரு தொடக்கப் பள்ளியிலும் உள்ள ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும், குறைந்தது 300 கலோரிகளும் 8 முதல் 12 கிராம் புரதமும் கொண்ட தயாரிக்கப்பட்ட மதிய உணவை, ஒவ்வொரு பள்ளி நாளிலும், குறைந்தது 200 நாட்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்று அது உத்தரவிட்டது.

உலர் ரேஷன் வழங்கிக்கொண்டிருந்த மாநிலங்கள், மூன்று மாதங்களுக்குள் தங்கள் பாதி மாவட்டங்களில், மிக ஏழைகளை முதலில் எடுத்துக்கொண்டு, சமைத்த உணவைத் தொடங்க வேண்டும்; மீதமுள்ளவற்றில் மேலும் மூன்று மாதங்களுக்குள். மத்திய அரசும் இந்திய உணவுக் கழகமும் நியாயமான சராசரித் தரமுள்ள தானியத்தை வழங்க வேண்டும் என்றும், அது மாநிலங்களுடன் கூட்டு ஆய்வுகளில் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும் என்றும் அந்த உத்தரவு கூறியது. இத்தகைய வழக்கு எடுக்கும் பாதை ஒரு வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தை எப்படி அடைகிறது கட்டுரையில் உள்ளது.

பெரும்பாலான மாநிலங்கள் காலக்கெடுவைத் தவறவிட்டன என்றும், பீகார், ஜார்க்கண்ட், உத்தரப் பிரதேசம் 2003இல் இணங்கவில்லை என்றும் ட்ரெஸ், கோயல் தெரிவிக்கின்றனர். உணவு உரிமைப் பிரசாரத்தின் சிறு நூல் பதிவு செய்தபடி, 2004 ஏப்ரல் 20 தேதியிட்ட தொடர் உத்தரவுகள், பெற்றோர்களிடமிருந்தோ குழந்தைகளிடமிருந்தோ பணம் வசூலிக்கக் கூடாது என்றும், சமையலர்களையும் உதவியாளர்களையும் நியமிப்பதில் தலித்துகளுக்கும் பட்டியல் சாதியினருக்கும் பட்டியல் பழங்குடியினருக்கும் முன்னுரிமை தர வேண்டும் என்றும், வறட்சி பாதித்த பகுதிகளில் கோடை விடுமுறைகளிலும் உணவு வழங்க வேண்டும் என்றும் கூறின; சமையல் கூடங்களை வழங்குமாறு மத்திய அரசுக்கும் சொல்லின. 2004 அக்டோபரில், சமையல் செலவுக்காக ஒரு குழந்தைக்குப் பள்ளி நாளொன்றுக்கு ₹1 வழங்குமாறு மத்திய அரசுக்கு நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. பள்ளி செல்லும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் சமைத்த உணவுக்கு உரிமை பெறுகிறது என்று அந்த உத்தரவுகளை அந்தச் சிறு நூல் வாசிக்கிறது.

தேசிய மாதிரி ஆய்வுத் தரவுகளைப் பயன்படுத்திய Nature Communications ஆய்வறிக்கை, 6 முதல் 10 வயதுள்ள சிறுமிகளில் பள்ளி உணவு பெறுவோரின் பங்கு 1999இல் 6 சதவீதத்திலிருந்து 2004இல் 32 சதவீதமாகவும், 2011இல் 46 சதவீதமாகவும் உயர்ந்தது என்று கண்டறிந்தது.

2013 சட்டமும் 2015 விதிகளும்

தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் 2013 செப்டம்பர் 10 அன்று குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைப் பெற்றது. பிரிவு 5(1)(b), VIII வகுப்பு வரையிலான அல்லது ஆறு முதல் பதினான்கு வயதுள்ள ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் நடத்தும் அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் அரசு, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலும், பள்ளி விடுமுறை தவிர்த்து ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மதிய உணவை, இரண்டாம் அட்டவணையின் தரநிலைகளுக்கு இணங்க, இலவசமாக வழங்குகிறது. பிரிவு 5(2), அத்தகைய ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் சமையல், குடிநீர், துப்புரவு வசதிகள் இருக்க வேண்டும் என்று கோருகிறது; நகர்ப்புறப் பகுதிகள் மையப்படுத்தப்பட்ட சமையலறைகளைப் பயன்படுத்தவும் அனுமதிக்கிறது. உரிமையுள்ள உணவு வழங்கப்படாதபோது மாநிலத்திடமிருந்து உணவுப் பாதுகாப்புப் படி பெற பிரிவு 8 மக்களுக்கு உரிமை அளிக்கிறது.

2015 செப்டம்பர் 30 அன்று அறிவிக்கப்பட்ட மதிய உணவு விதிகள், அந்தப் படி என்றால் என்ன என்பதைக் கூறுகின்றன. தானியம், சமையல் செலவு, எரிபொருள் பற்றாக்குறை அல்லது சமையலர்-உதவியாளர் வராதது உட்பட எந்தக் காரணத்தாலும் ஒரு பள்ளி நாளில் உணவு வழங்கப்படாவிட்டால், அடுத்த மாதம் 15ஆம் தேதிக்குள் மாநிலம் படியைச் செலுத்த வேண்டும்; அது குழந்தையின் உணவு தானிய உரிமையும் மாநிலத்தின் சமையல் செலவும் சேர்ந்த தொகை. வழங்கப்பட்ட உணவைக் குழந்தை மறுத்திருந்தால் கோரிக்கை எழாது. தொடர்ந்து மூன்று பள்ளி நாட்களில் அல்லது ஒரு மாதத்தில் ஐந்து நாட்களில் உணவு தவறினால் மாநிலங்கள் பொறுப்பை நிர்ணயிக்க வேண்டும்; மாநில உணவு ஆணையம் ஒவ்வொரு மாதமும் சீரற்ற பள்ளிகள் அல்லது மையப்படுத்தப்பட்ட சமையலறைகளிலிருந்து உணவு மாதிரிகளை எடுத்து, அங்கீகாரம் பெற்ற ஆய்வகங்களில் சோதிக்கலாம்.

PM POSHAN என்ன வழங்குகிறது, என்ன செலவாகிறது

2021-22 முதல் 2025-26 வரை, புதிய பெயரில் இந்தத் திட்டத்தை பொருளாதார விவகாரங்களுக்கான அமைச்சரவைக் குழு 2021 செப்டம்பர் 29 அன்று அங்கீகரித்தது. மத்திய அரசிடமிருந்து ₹54,061.73 கோடி, மாநிலங்கள், ஒன்றியப் பிரதேசங்களிடமிருந்து ₹31,733.17 கோடி, அத்துடன் மத்திய அரசு ஏற்கும் சுமார் ₹45,000 கோடி உணவு தானியம், மொத்தம் ₹1,30,794.90 கோடி என்பது செலவு. 11.20 லட்சம் பள்ளிகளில் 11.80 கோடிக் குழந்தைகளை அந்த வெளியீடு கணக்கிட்டது; 2020-21இல் மத்திய அரசு ₹24,400 கோடிக்கு மேல் முதலீடு செய்தது என்றும், அதில் சுமார் ₹11,500 கோடி உணவு தானியத்துக்கு என்றும் கூறியது. அது பால் வாடிகா வகுப்புகளைச் சேர்த்தது; திதி போஜனை (திருவிழாக்களில் சமூக உறுப்பினர்கள் சிறப்பு உணவு வழங்குதல்) ஊக்குவித்தது; 3 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகளில் ஊட்டச்சத்துத் தோட்டங்களைக் கணக்கிட்டது; ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் சமூகத் தணிக்கையைக் கட்டாயமாக்கியது. இது செலவு பகிர்ந்துகொள்ளப்படும் மத்திய நிதியுதவித் திட்டம்.

ஊட்டச்சத்து நெறிமுறைகளை கல்வி அமைச்சகத்தின் 2026 ஜூலை 27 பதில் வகுக்கிறது. தொடக்க வகுப்புக் குழந்தை 100 கிராம் உணவு தானியம், 20 கிராம் பருப்பு, 50 கிராம் காய்கறி, 5 கிராம் எண்ணெய் அல்லது கொழுப்பிலிருந்து நாளொன்றுக்கு 450 கலோரிகளும் 12 கிராம் புரதமும் பெற வேண்டும். உயர் தொடக்க வகுப்புக் குழந்தை 150 கிராம் தானியம், 30 கிராம் பருப்பு, 75 கிராம் காய்கறி, 7.5 கிராம் எண்ணெயிலிருந்து 700 கலோரிகளும் 20 கிராம் புரதமும் பெற வேண்டும். தொடர் செலவில் 5 சதவீதத்தின் நெகிழ்வான கூறு, ஊட்டச்சத்துத் தோட்டங்களுக்கும் அடையாளம் காணப்பட்ட மாவட்டங்களில் கூடுதல் ஊட்டச்சத்துக்கும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

2025 மே 1 முதல் பருப்பு, காய்கறி, எண்ணெய், மசாலா, எரிபொருளுக்கான பணமான பொருள் செலவை அமைச்சகம் 9.50 சதவீதம் உயர்த்தியது; பால் வாடிகா, தொடக்க வகுப்புகளுக்கு ஒரு குழந்தைக்கு நாளொன்றுக்கு ₹6.78, உயர் தொடக்க வகுப்புகளுக்கு ₹10.17; 2025-26இல் மத்திய அரசுக்கு ஏறத்தாழ ₹954 கோடி செலவு. மாநிலங்கள் மேலும் சேர்க்கலாம். இந்திய உணவுக் கழகம் வழியாக சுமார் 26 லட்சம் டன் உணவு தானியத்தை, ஆண்டுக்கு ஏறத்தாழ ₹9,000 கோடி மானியத்தில், மத்திய அரசு வழங்குகிறது; அதன் போக்குவரத்துக்கும் பணம் செலுத்துகிறது. தானியத்தையும் சேர்த்து, ஓர் உணவின் செலவு தொடக்கக் குழந்தைகளுக்குச் சுமார் ₹12.13, உயர் தொடக்கக் குழந்தைகளுக்கு ₹17.62 என்று வெளியீடு கூறுகிறது.

வருகை, பசி, வளர்ச்சி: ஆய்வுகள் என்ன கண்டன

சத்தீஸ்கர், கர்நாடகா, ராஜஸ்தானின் ஒன்பது மாவட்டங்களில் 81 பள்ளிகளை 2003 ஜனவரிக்கும் ஏப்ரலுக்கும் இடையே ஆய்வு செய்த ட்ரெஸ், கோயல், அவற்றில் 76இல் உணவு வழக்கமாக வழங்கப்பட்டது என்று கண்டறிந்தனர். அந்தப் பள்ளிகளில் 1ஆம் வகுப்புச் சேர்க்கை 2001 ஜூலைக்கும் 2002 ஜூலைக்கும் இடையே 14.5 சதவீதமும், சிறுமிகளுக்கு 19 சதவீதமும் உயர்ந்தது; 1990களில் தேசியப் போக்கு ஆண்டுக்கு சுமார் 2 சதவீதமாக இருந்தது. கண்டுபிடிப்புகள் தொடக்க நிலையிலானவை என்று ஆசிரியர்கள் கூறினர்.

2003இல் வெவ்வேறு காலங்களில் மாதாந்திர தானியத்திலிருந்து சமைத்த உணவுக்கு மாறிய, மத்தியப் பிரதேசத்தின் சிந்த்வாரா மாவட்டத்தின் ஒரு வட்டாரப் பள்ளிகளை ஃபர்ஸானா அஃப்ரிடி ஆய்வு செய்தார். மாறிய பிறகு முதல் வகுப்புச் சிறுமிகளின் வருகை 12 சதவீதப் புள்ளிகளுக்கும் மேல் அதிகமாக இருந்தது; சிறுவர்களின் முடிவு நேர்மறையாக இருந்தாலும் புள்ளியியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் பெறவில்லை; சேர்க்கை மீதான விளைவு முக்கியமற்றது. தனி ஆய்வறிக்கையில், பள்ளி நாட்களில் பங்கேற்பாளர்களின் ஊட்டச்சத்து உட்கொள்ளல், உணவு வழங்கியதில் 49 முதல் 100 சதவீதத்துக்குச் சமமான அளவு உயர்ந்தது என்று அஃப்ரிடி கண்டறிந்தார். ஒரு குழந்தைக்குப் பள்ளி நாளொன்றுக்கு சுமார் 3 அமெரிக்க சென்ட் செலவில், ஒரு தொடக்க மாணவரின் தினசரிப் புரதப் பற்றாக்குறையை 100 சதவீதமும், கலோரிப் பற்றாக்குறையை ஏறத்தாழ 30 சதவீதமும், இரும்புச் சத்துப் பற்றாக்குறையை கிட்டத்தட்ட 10 சதவீதமும் இத்திட்டம் குறைத்தது என்று அவர் தெரிவிக்கிறார்.

சமைத்த உணவு 2003 ஜனவரியில் தொடங்கிய ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் 1,950 குழந்தைகள் பற்றிய Young Lives தரவுகளை அபிஜீத் சிங், ஆல்பர்ட் பார்க், ஸ்டீபன் டெர்கான் ஆகியோர் பயன்படுத்தினர். வறட்சி குழந்தைகளின் வயதுக்கேற்ற உயரத்தையும் எடையையும் குறைத்தது என்றும், வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்டதாகக் குடும்பங்கள் தெரிவித்த குழந்தைகளுக்கு அந்த இழப்பை உணவுத் திட்டம் முழுமையாக ஈடுசெய்தது என்றும் அவர்கள் கண்டறிந்தனர்.

கற்றல், வளர்ச்சி, அடுத்த தலைமுறை

2001 உத்தரவுக்குப் பிறகு மாநிலங்களில் படிப்படியாக நடந்த அமலாக்கத்தைப் பயன்படுத்தி, வெவ்வேறு ஆண்டுகள் பங்கேற்புள்ள பிறப்புக் குழுக்களைத் தனிகா சக்ரவர்த்தியும் ராஜ்ஸ்ரீ ஜெயராமனும் ஒப்பிட்டனர். நீடித்த பங்கேற்பு, குழந்தைகளின் கணித, வாசிப்பு மதிப்பெண்களில் நேர்மறை விளைவை ஏற்படுத்தியது என்று அவர்கள் கண்டறிந்தனர்.

1980க்கும் 1998க்கும் இடையே பிறந்த சிறுமிகளுக்கான மாவட்ட உள்ளடக்கத்தை, 2016 தேசியக் குடும்ப நல ஆய்வில் ஆய்வு செய்யப்பட்ட குழந்தைகளின் உயரத்துடன் சுமன் சக்ரபர்த்தியும் சக ஆசிரியர்களும் இணைத்தனர். திட்டத்தில் முழுப் பங்கேற்பு பெற்ற தாய்மார்களின் குழந்தைகளுக்கு, பங்கேற்காத தாய்மார்களின் குழந்தைகளைவிட வயதுக்கேற்ற உயர மதிப்பெண் 0.40 திட்ட விலகல் அதிகமாக இருந்தது; ஏழைக் குடும்பங்களில் இந்தத் தொடர்பு பெரிதாக (0.5 திட்ட விலகல்) இருந்தது. 2006க்கும் 2016க்கும் இடையே குழந்தைகளின் உயரத்தில் ஏற்பட்ட தேசிய முன்னேற்றத்தில் 13 முதல் 32 சதவீதத்துடன் இத்திட்டம் தொடர்புடையது என்று அவர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். அவர்களின் உள்ளடக்க அளவீடு சாத்தியமான பங்கேற்பைப் பதிவு செய்கிறது, ஒவ்வொரு தாயும் உண்ட உணவுகளை அல்ல; மேலும் சீரற்ற முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறுமிகள் குழுவை வயது வந்த காலம் வரை தொடர முடியவில்லை என்றும் ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.

அக்ஷய பாத்ராவும் மையப்படுத்தப்பட்ட சமையலறைகளும்

அக்ஷய பாத்ரா அறக்கட்டளை 2026 மார்ச்சில் 500 கோடி உணவுகளையும் 25 ஆண்டு சேவையையும் குறித்தது என்று Telangana Today தெரிவிக்கிறது. 16 மாநிலங்கள், 3 ஒன்றியப் பிரதேசங்களில் 78 இடங்களிலுள்ள சமையலறைகளிலிருந்து தினமும் 23.5 லட்சம் குழந்தைகளுக்கு உணவளிப்பதாகவும், 2030க்குள் 30 லட்சம் என்ற இலக்கு இருப்பதாகவும் அது கூறுகிறது. தெலங்கானாவில் ஐந்து மையப்படுத்தப்பட்ட சமையலறைகளில் நாளொன்றுக்கு 2.5 லட்சம் உணவுகளைச் சமைக்கிறது.

நகரங்களில் இந்த மாதிரியைச் சட்டம் அனுமதிக்கிறது. 2013 சட்டம் நகர்ப்புறப் பகுதிகள் மையப்படுத்தப்பட்ட சமையலறைகளைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கிறது; உணவு பள்ளியிலேயே வழங்கப்பட வேண்டும் என்று 2015 விதிகள் கோருகின்றன; சமையலறை வழங்கத் தவறினால் படி அதனிடமிருந்து வசூலிக்கப்படுகிறது. ட்ரெஸ், கோயல் விவரித்தபடி, தமிழ்நாடு ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் தனி சமையலர், உதவியாளர், அமைப்பாளரை வழங்கியது.

புள்ளிவிவரங்கள் மேலும் காட்டுபவை

அமைச்சகத்தின் 2021, 2025 வெளியீடுகள், 11.20 லட்சம் பள்ளிகளில் 11.80 கோடிக் குழந்தைகள் என்றும், 10.36 லட்சம் பள்ளிகளில் 11.20 கோடிக் குழந்தைகள் என்றும் தருகின்றன. எந்த வெளியீடும் அந்த வேறுபாட்டை விளக்கவில்லை.

உணவுப் பாதுகாப்பில் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட ஒரு தோல்வி உள்ளது. 2013 ஜூலை 16 அன்று பீகாரின் கந்தமான் கிராமத்தில் பள்ளி மதிய உணவை உண்ட 23 குழந்தைகள் இறந்தனர். அந்த உணவுக்குப் பயன்படுத்திய சமையல் எண்ணெயில் மோனோக்ரோட்டோஃபாஸ் என்ற பூச்சிக்கொல்லியின் அதிக அளவுகள் இருப்பதைத் தடயவியல் பகுப்பாய்வு கண்டறிந்தது என்று Archives of Toxicology இதழின் 2013 தலையங்கம் தெரிவித்தது.

2025 முதல் 2026 வரை ஒரு சுயாதீன மூன்றாம் தரப்பு முகமை வழியாக NITI Aayog நடத்திய திட்ட மதிப்பீடு, PM POSHAN குழந்தை ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்துவதிலும் கற்றல் விளைவுகளை உயர்த்துவதிலும் நேர்மறை தாக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று முடிவு செய்தது என்று கல்வி அமைச்சகம் 2026 ஜூலை 27 அன்று மக்களவையில் தெரிவித்தது. அந்த ஆய்வின் புள்ளிவிவரங்களை அந்தப் பதில் தரவில்லை.