1970 இல் வர்கீஸ் குரியனின் ஆபரேஷன் ஃப்ளட் தொடங்கியபோது இந்தியா ஆண்டுக்கு சுமார் 21 மில்லியன் டன் பால் உற்பத்தி செய்தது, 2024-25 இல் 247.87 மில்லியன் டன்

அரசின் செய்தி அலுவலகமான பத்திரிகைத் தகவல் அலுவலகத்தின் (PIB) கூற்றுப்படி, இந்தியா 1950-51 இல் சுமார் 17 மில்லியன் டன் பாலையும் 2024-25 இல் 247.87 மில்லியன் டன் பாலையும் உற்பத்தி செய்தது; 1998 முதல் அது உலகின் மிகப்பெரிய உற்பத்தியாளராக உள்ளது. அந்த இரண்டு எண்களுக்கும் இடையிலான பாதை 1946 இல் குஜராத்தின் கைரா மாவட்டத்தில் நடந்த விவசாயிகளின் வேலைநிறுத்தம், அங்கே பணியமர்த்தப்படுவதை விரும்பாத ஒரு பொறியாளர், 1970 இல் தொடங்கப்பட்ட ஆபரேஷன் ஃப்ளட் என்ற திட்டம் ஆகியவற்றின் வழியே செல்கிறது. இந்த உயர்வில் எவ்வளவு அந்தத் திட்டத்துக்குரியது என்பதைப் பொருளாதார நிபுணர்கள் இன்னும் விவாதிக்கின்றனர்; இந்தக் கட்டுரை இரு தரப்பையும் பெயர் குறிப்பிட்டு முன்வைக்கிறது.

பால் பற்றாக்குறை கொண்ட ஒரு நாடு

பால்வளத் துறை பற்றிய தனது 2022 கட்டுரையில், 1950 களிலும் 1960 களிலும் இந்தியாவைப் பால் பற்றாக்குறை கொண்ட, இறக்குமதியைச் சார்ந்த நாடாக PIB விவரிக்கிறது. பல ஆண்டுகளில் ஆண்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி எதிர்மறையாக இருந்தது. சுதந்திரத்துக்குப் பிந்தைய முதல் பத்தாண்டில் கூட்டு வளர்ச்சி விகிதம் ஆண்டுக்கு 1.64 சதவீதமாகவும், 1960 களில் 1.15 சதவீதமாகவும் இருந்தது.

பால் கிடைப்பதை 1950-51 இல் ஒருவருக்கு நாளொன்றுக்கு 124 கிராம் என்றும், 1970 இல் 107 கிராம் என்றும் PIB குறிப்பிடுகிறது; 1970 வாக்கில் நாடு ஆண்டுக்கு 21 மில்லியன் டன்னுக்கும் குறைவாகவே உற்பத்தி செய்தது என்றும் கூறுகிறது. 1968-69 இல் உற்பத்தி 21.2 மில்லியன் டன்.

1946 இல் கைரா, 1949 இல் வந்த பொறியாளர்

கைரா மாவட்டம் (இப்போது பொதுவாக கேடா என்று அழைக்கப்படுகிறது) பம்பாய் பால் திட்டத்தின் வழியாக பம்பாய்க்குப் பால் அனுப்பியது; முக்கிய வழங்குநர் ஆனந்தில் இருந்த தனியார் பால் பண்ணையான போல்சன். குரியனின் கூற்றுப்படி, 1940 களின் நடுப்பகுதியில் விவசாயிகள் போல்சனிடம் லாபத்தில் ஒரு பங்கு கேட்டனர்; சிறிய உயர்வு கூட மறுக்கப்பட்டது. நகர விலையில் ஒரு சிறு பகுதியே விவசாயிகளுக்குக் கிடைத்தது என்று ThePrint இல் டி. ஆர். விவேக் எழுதிய கணக்கு சேர்த்துக் கூறுகிறது.

குரியனின் கூற்றுப்படி, வல்லபாய் படேலின் ஆலோசனையின் பேரில் மொரார்ஜி தேசாய் அழைத்த, 1946 ஜனவரி 4 அன்று சமர்கா கிராமத்தில் நடந்த விவசாயிகள் கூட்டம் குஜராத்தின் முதல் பால் கூட்டுறவைத் தொடங்கி வைத்தது. விவசாயிகளை ஒருங்கிணைக்கும் பணியை வல்லபாய் படேல் திரிபுவன்தாஸ் படேலிடம் ஒப்படைத்தார். 15 நாள் வேலைநிறுத்தமும், 1946 டிசம்பருக்குள் கைரா மாவட்டக் கூட்டுறவுப் பால் உற்பத்தியாளர் சங்கமாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு சங்கமும் இருந்ததாக ThePrint தெரிவிக்கிறது.

தேதிகள் எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றுபடவில்லை. ராமன் மகசேசே விருது அறக்கட்டளையின் 1963 பாராட்டுரை, இரண்டு கிராமச் சங்கங்களை இணைத்து 1948 இல் சங்கம் அமைக்கப்பட்டது என்றும், 1962 வாக்கில் அதில் 219 விவசாயச் சங்கங்களும் 46,400 உறுப்பினர்களும் இருந்தனர் என்றும் கூறுகிறது. கைரா சங்கத்தை அமுலின் முன்னோடி என்று PIB குறிப்பிடுகிறது; அமுல் என்ற பெயரை அந்தச் சங்கம் 1957 இல் பதிவு செய்தது என்று ThePrint உம் அமுலின் ஒரு நினைவஞ்சலித் தளமும் தெரிவிக்கின்றன.

வர்கீஸ் குரியன் 1921 நவம்பர் 26 அன்று கேரளாவின் கோழிக்கோட்டில் பிறந்தார் என்று PIB கூறுகிறது. மிச்சிகன் மாநிலப் பல்கலைக்கழகத்தில் இயந்திரப் பொறியியலில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற பிறகு, 1949 மே மாதம் ஆனந்தில் உள்ள அரசு கிரீமரியில் பால் பொறியாளராக நியமிக்கப்பட்டார். அந்த வேலையில் சவால் எதுவும் இல்லை என்றும், சங்கத்துக்கு ஒரு பதப்படுத்தும் ஆலையை அமைக்க திரிபுவன்தாஸ் படேலுக்கு உதவ தாமே முன்வந்ததாகவும் அவரது சொந்தக் கணக்கு கூறுகிறது. 1950 இல் படேல் அவருக்குப் பொது மேலாளர் பதவியை வழங்கினார் என்று ThePrint கூறுகிறது.

1963 ஆம் ஆண்டுக்கான சமூகத் தலைமைக்கான மகசேசே விருதாளர்களாக குரியன், படேல், பம்பாயின் முன்னாள் பால் ஆணையர் டி. என். குரோடி ஆகியோரை அந்தப் பாராட்டுரை குறிப்பிட்டது. படேலை கூட்டுறவின் “ஒருங்கிணைக்கும் மேதை” என்று அழைக்கும் அது, குரியன் நிர்வாக மற்றும் அறிவியல் வழிகாட்டுதலை வழங்கினார் என்றும் கூறுகிறது.

1955 இன் எருமைப் பால் பவுடர் ஆலை

கைராவின் எருமைகள் கோடைகாலத்தை விடக் குளிர்காலத்தில் ஏறத்தாழ இருமடங்கு பால் தந்தன என்றும், குளிர்கால உபரிக்குப் போக இடமே இல்லை என்றும் ThePrint தெரிவிக்கிறது. தேவை குறைவாக இருந்ததால் விவசாயிகளின் விநியோகம் நிறுத்தப்பட்ட “பால் விடுமுறைகள்” ஏற்பட்டன என்றும், எருமைப் பாலில் கொழுப்பு அதிகம் என்பதால், பாலை சூடான காற்றில் தெளித்து உலர் பவுடராக்கும் தெளிப்பு உலர்த்தல் முறைக்கு அது ஏற்றதல்ல என்று பரவலாக நம்பப்பட்டது என்றும் அமுல் பால் பண்ணையின் சொந்தக் கணக்கு கூறுகிறது.

கராச்சியில் 1921 இல் பிறந்து மிச்சிகன் மாநிலத்தில் படித்த பால் தொழில்நுட்ப நிபுணர் ஹரிசந்த் மேகா தலாயா, குரியன் மற்றும் படேலின் ஆதரவுடன் 1955 இல் நிறுவப்பட்ட உலகின் முதல் எருமைப் பால் தெளிப்பு உலர்த்தியின் பெருமைக்குரியவர் என்று அமுல் பால் பண்ணை கூறுகிறது. குரியனுக்கான அமுலின் நினைவஞ்சலித் தளம் இதை வேறுவிதமாகச் சொல்கிறது; தலாயாவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் நடந்த வெற்றிகரமான சோதனைகளுக்கு அது குரியனுக்குப் பெருமை அளிக்கிறது. இரண்டு பக்கங்களும் அமுலுடன் தொடர்புடைய தளங்களிலிருந்து வந்தவை; எனவே இரு மனிதர்களுக்கும் இடையிலான பெருமையின் பங்கீடு ஆர்வம் உள்ளவர்களின் கணக்குகளையே சார்ந்துள்ளது.

அந்த ஆலை பற்றிய சமகால வெளிப்புறப் பதிவு ஒன்று உள்ளது. பால் பவுடர், கெட்டிப்பால், குழந்தைகளுக்கான பால் பவுடர் ஆகியவற்றைத் தயாரித்த இந்தியாவின் முதல் ஆலை அது என்றும், எருமைப் பாலைப் பவுடராக மாற்றிய உலகின் முதல் ஆலை என்றும் 1963 மகசேசே பாராட்டுரை கூறுகிறது. அதன் அடிக்கல்லை ராஜேந்திர பிரசாத் 1954 நவம்பர் 15 அன்று நாட்டினார் என்றும், ஜவஹர்லால் நேரு 1955 அக்டோபர் 31 அன்று திறந்து வைத்தார் என்றும் நினைவஞ்சலித் தளம் தெரிவிக்கிறது.

ஒரு மாவட்டத்திலிருந்து தேசியத் திட்டத்துக்கு

1964 அக்டோபரில் பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி ஆனந்துக்கு வந்து, ஒரு கிராமப் பால் கூட்டுறவின் விருந்தினராக ஓர் இரவு தங்கினார். கிராமச் சங்கங்கள் ஒரு மாவட்டச் சங்கத்துக்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருக்கும், ஒரு மாநிலத்தின் மாவட்டச் சங்கங்கள் ஒரு சந்தைப்படுத்தும் கூட்டமைப்பை அமைக்கும் ஆனந்த் மாதிரியை மீண்டும் உருவாக்க ஒரு தேசிய அமைப்பு வேண்டும் என்று சாஸ்திரி விரும்பியதாக குரியன் எழுதுகிறார். தேசிய பால்வள மேம்பாட்டு வாரியம் (NDDB) 1965 இல் ஆனந்தில் பதிவு செய்யப்பட்டது; குரியன் அதன் முதல் தலைவர் என்று PIB கூறுகிறது.

1970 இல் ஆபரேஷன் ஃப்ளட் தொடர்ந்தது. ஐரோப்பாவில் கொழுப்பு நீக்கிய பால் பவுடரும் (கொழுப்பு நீக்கி நீரை உலர்த்திய பால்) வெண்ணெய் எண்ணெயும் (பால் கொழுப்பு) உபரியாக இருந்தன. ஐரோப்பியப் பொருளாதாரச் சமூகம் இவற்றை உலக உணவுத் திட்டம் வழியாக வழங்கியது; இந்தியா அவற்றை உள்நாட்டில் விற்று, கிடைத்த பணத்தைக் கூட்டுறவு வலையமைப்பைக் கட்ட பயன்படுத்தியது. NDDB இன் நிறுவனச் சட்ட விதிகள் அரசு நிதியை வைத்திருக்க அதை அனுமதிக்காததால், நன்கொடையாக வந்த பொருட்களைக் கையாள 1970 இல் இந்தியன் டெய்ரி கார்ப்பரேஷன் என்ற அரசு நிறுவனம் அமைக்கப்பட்டது. 1987 இல் நாடாளுமன்றம் இரு அமைப்புகளையும் இணைத்து, NDDB ஐ தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிறுவனமாக அறிவித்தது.

மூன்று கட்டங்கள் பற்றிய NDDB இன் சொந்தக் கணக்கு இந்த எண்களைத் தருகிறது:

• முதல் கட்டம், 1970 முதல் 1980 வரை: நாட்டின் முக்கியமான 18 பால்வளப் பகுதிகள் (ஒரு நகருக்குப் பால் வழங்கும் பகுதிகள்) டெல்லி, மும்பை, கொல்கத்தா, சென்னை ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட்டன.
• இரண்டாம் கட்டம், 1981 முதல் 1985 வரை: பால்வளப் பகுதிகள் 18 இலிருந்து 136 ஆக உயர்ந்தன, 290 நகர்ப்புறச் சந்தைகள் சேர்க்கப்பட்டன. 1985 இறுதிக்குள் 4.25 மில்லியன் பால் உற்பத்தியாளர்களுடன் 43,000 கிராமக் கூட்டுறவுகள் இருந்தன. திட்டத்துக்கு முந்தைய ஆண்டில் 22,000 டன்னாக இருந்த உள்நாட்டுப் பால் பவுடர் உற்பத்தி 1989 இல் 140,000 டன்னாக உயர்ந்தது.
• மூன்றாம் கட்டம், 1985 முதல் 1996 வரை: ஏற்கெனவே உருவாக்கப்பட்ட 42,000 கூட்டுறவுகளுடன் 30,000 புதியவை சேர்க்கப்பட்டன; பால்வளப் பகுதிகள் 1988-89 இல் உச்சமாக 173 ஐ எட்டின. இப்போது ஒரு தேசியப் பால் வலையமைப்பு (National Milk Grid) 700 க்கும் மேற்பட்ட நகரங்களுடன் உற்பத்தியாளர்களையும் நுகர்வோரையும் இணைக்கிறது.

குரியனின் 2004 ஆய்வு முதல் இரண்டு கட்டங்களை 1970 முதல் 1979 வரை, 1979 முதல் 1985 வரை எனக் குறிப்பிடுகிறது. மூன்றாம் கட்டத்தில் உலக வங்கியிடமிருந்து 360 மில்லியன் அமெரிக்க டாலரும், அந்தக் கட்டத்தின் இறுதிக்குள் மொத்த முதலீடு ரூ 15.87 பில்லியன் (ரூ 1,587 கோடி) என்றும் அது தெரிவிக்கிறது.

உற்பத்தி எண்கள், பெருமை யாருக்கு

PIB இன் எண்கள்: 1950-51 இல் 17 மில்லியன் டன், 1968-69 இல் 21.2 மில்லியன், 1979-80 இல் 30.4 மில்லியன், 1989-90 இல் 51.4 மில்லியன். விலங்கு வளர்ப்பு மற்றும் பால்வளத் துறையின் தரவுகளிலிருந்து தொகுக்கப்பட்ட NDDB இன் அட்டவணை, மூன்றாம் கட்டம் முடிந்த 1996-97 இல் 69.1 மில்லியன் டன் என்றும், 2023-24 இல் 239.3 மில்லியன் என்றும் தருகிறது. அந்தத் துறையின் 2025 புள்ளிவிவரங்கள் 2024-25 ஐ 247.87 மில்லியன் டன் என்றும், 3.58 சதவீத உயர்வு என்றும், ஒருவருக்கு நாளொன்றுக்கு 485 கிராம் பால் கிடைக்கிறது என்றும் குறிப்பிடுகின்றன.

உலக உற்பத்தியில் பங்கு எவ்வளவு என்பது மூலத்தைப் பொறுத்தது. உலகின் மொத்தத்தில் இந்தியா 22 சதவீதம் உற்பத்தி செய்கிறது, அமெரிக்கா, பாகிஸ்தான், சீனா, பிரேசில் ஆகியவற்றுக்கு முன்னால் உள்ளது என்று உணவு மற்றும் வேளாண் அமைப்பு (FAO) கூறுகிறது. 2025 இல் “கிட்டத்தட்ட நான்கில் ஒரு பங்கு” என்றும், 2024 இல் 25 சதவீதம் என்றும் PIB கூறுகிறது. PIB இன்று கணக்கிடும் கூட்டுறவு வலையமைப்பில் 22 மாநிலக் கூட்டமைப்புகள், 241 மாவட்டச் சங்கங்கள், 2.35 லட்சம் கிராமங்களில் 1.72 கோடி (17.2 மில்லியன்) பால் விவசாயிகள் உள்ளனர். பால்வளத் துறை முழுவதும் 8.5 கோடி கிராமப்புற குடும்பங்களுக்கு வாழ்வாதாரம் அளிக்கிறது என்று PIB இன் தனி அறிக்கை கூறுகிறது; ஆகவே கூட்டுறவு உறுப்பினர்கள் மிகப் பெரிய துறையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.

“இதற்கான பெருமை முக்கியமாக OF க்கே செல்ல வேண்டும்” என்று குரியனின் 2004 ஆய்வு கூறுகிறது; OF என்பது ஆபரேஷன் ஃப்ளட். மற்ற ஆய்வாளர்கள் இதில் மாறுபடுகின்றனர். ஆனந்த் கிராமப்புற மேலாண்மை நிறுவனத்துக்காக (IRMA, குரியன் நிறுவிய நிறுவனம்) நளினி குமார் எழுதிய 1997 மதிப்பாய்வு வாதத்தைச் சுருக்கிக் கூறுகிறது. அதன் தொடக்கப் புள்ளி: உற்பத்தியில் அத்திட்டத்தின் விளைவை எந்த நீண்டகால ஆய்வும் அளக்கவில்லை, இருக்கும் ஆய்வுகள் கூட்டுறவு உள்ள, இல்லாத கிராமங்களை ஒப்பிடுகின்றன.

அந்த ஒப்பீடுகள் கூட்டுறவுகளுக்கு சாதகமாக உள்ளன. மத்தியப் பிரதேசத்தில் திட்டத்தில் இருந்த குடும்பங்களின் பால் உற்பத்தி மற்றவர்களை விட ஐந்தாண்டுகளில் சுமார் 17.5 சதவீதம் அதிகமாக இருந்ததாக மெர்கோஸும் ஸ்லேடும் கண்டறிந்தனர். ராஜஸ்தானில் கூட்டுறவு கிராமங்களில் ஒரு குடும்பத்துக்கு நாளொன்றுக்கு 6.92 லிட்டர், ஒப்பீட்டுக் கிராமங்களில் 4.93 லிட்டர் என்று குமாரும் சிங்கும் கண்டறிந்து, அதற்கு மேம்பட்ட சந்தை இணைப்புகளைக் காரணமாகக் கூறினர்.

டூர்ன்போஸ் உள்ளிட்ட இந்திய மற்றும் டச்சு ஆய்வாளர்கள் 1987 இல், தங்கள் களப்பணி திட்டத்துக்குக் கூறப்பட்ட “பெரும் கூற்றுகளை” உறுதிப்படுத்தவில்லை என்று எழுதினர்; சில முன்னேறிய பகுதிகளுக்கு வெளியே, கூட்டுறவுகள் வாங்கும் பாலின் உயர்வு பெரும்பாலும் விவசாயிகள் நெய் வணிகர்களிடமிருந்து மாறியதால் வந்தது, பால் அதிகரித்ததால் அல்ல என்றும் வாதிட்டனர். வேகமாக வளர்ந்த பெரும்பாலான மாநிலங்களில் முதல் கட்டத்தின் இறுதியில் பால் கூட்டுறவுகளே இல்லை என்று ஜி. பார்த்தசாரதி 1991 இல் காட்டினார்; 1970 களின் பாய்ச்சல் பெரும்பாலும் அதிக விளைச்சல் தரும் எருமைகளுக்கு மாறியதால் வந்தது என்று வாதிட்டார். 1961 முதல் 1982 வரை பால் தரும் எருமைகளின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 40 சதவீதம் உயர்ந்தது, பசுக்களுக்கு அது சுமார் 11 சதவீதம். மற்றவர்கள் உறுதியான விலைகள், புதிய தொழில்நுட்பம், பசுமைப் புரட்சியிலிருந்து கிடைத்த தீவனம் ஆகியவற்றுக்கு பெருமை அளிக்கின்றனர்; தானிய விளைச்சலை உயர்த்தும் அந்த முயற்சி தானிய இறக்குமதியிலிருந்து ஏற்றுமதிக்கு இந்தியா மாறிய எங்கள் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

ஆபரேஷன் ஃப்ளட் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ முக்கியப் பங்கு வகித்தது என்றும், ஆதாரங்கள் “கணிசமான வளர்ச்சியை” காட்டுகின்றன என்றும் குமாரின் சொந்த முடிவு கூறுகிறது. ஆதாரத்தின் பெரும்பகுதி தனிப்பட்ட அனுபவக் கூற்றுகளையே சார்ந்தது என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

சிறு உற்பத்தியாளர் பயன்பெற்றாரா

நிலமற்றவர்களுக்கும் மிக ஏழைகளுக்கும் உதவும் வழியாக ஆபரேஷன் ஃப்ளட் முன்வைக்கப்பட்டது. அது உதவியதா என்பதில் ஆய்வுகள் பிளவுபட்டுள்ளன.

குஜராத் பற்றி 1988 இல் எழுதிய பவிஸ்கர், பால் கூட்டுறவுகள் பலன்களைத் தந்தாலும் பெரிய மற்றும் சிறு விவசாயிகளுக்கு இடையிலான வருமான இடைவெளியை அகலப்படுத்தின என்று கண்டறிந்தார். பழங்குடிப் பகுதியான தெற்கு குஜராத்தை 1991 இல் ஆய்வு செய்த பிராங்கோவும் சந்தும், நிலமற்ற தொழிலாளர்களும் குறு விவசாயிகளும் “கூட்டுறவுகளுக்கு ஒப்பீட்டளவில் வெளியே” இருந்தனர் என்று எழுதினர். குஜராத்தில் ஒவ்வொரு 100 நிலமற்ற குடும்பங்களில் 17 உம், பஞ்சாபில் 9 உம் பால் தொழிலில் பங்கேற்றன என்று பார்த்தசாரதி கண்டறிந்தார். “ஏழைகளிலும் ஏழைகளை” திட்டத்தால் சென்றடைய முடியாது என்று மெர்கோஸும் ஸ்லேடும் முடிவு செய்தனர்.

மற்ற ஆய்வுகள் நேர்மாறாகக் கண்டன. கூட்டுறவு கிராமங்களில் நிலமற்ற மற்றும் ஏழைக் குடும்பங்கள் ஒப்பீட்டுக் கிராமங்களை விட குறிப்பிடத்தக்க அளவு அதிகப் பால் உற்பத்தி செய்தன என்று சிங்கும் ஆச்சார்யாவும் செய்த மத்தியப் பிரதேச ஆய்வு கண்டறிந்தது. NDDB தரவுகளைப் பயன்படுத்திய ஃபுல்டனும் பார்கவாவும், உற்பத்தியாளர்களில் 35 சதவீதம் பேர் நிலமற்றவர்கள் என்றும் 28 சதவீதம் பேர் குறு நில உடைமையாளர்கள் என்றும், சராசரியாக நாளொன்றுக்கு 1.4 லிட்டர் வழங்கினர் என்றும் தெரிவித்தனர்.

விமர்சகர்கள் அடிக்கடி குறிப்பிட்ட தடை தீவனம். ஒரு விலங்கை வாங்கப் பணமும், அதை வளர்க்க நிலமோ தீவனமோ கிடைக்கும் வழியும் ஒரு குடும்பத்துக்குத் தேவை; தீவனத்தை மிகக் கடுமையான கட்டுப்பாடு என்று பவிஸ்கர் அழைத்தார். ஆபரேஷன் ஃப்ளட் “ஏழ்மையை அகற்றும் எல்லாவற்றுக்கும் ஏற்ற திட்டம் அல்ல” என்று 1987 இல் குரியன் கூறினார் என்று அந்த மதிப்பாய்வு மேற்கோள் காட்டுகிறது. பெண்கள் குறித்து, பால் தொழில் பெண்களின் வேலைச்சுமையை அதிகரித்தது என்று ஒரு தரப்பும், அவர்களின் நிலையை உயர்த்த ஒரு வழியைத் தந்தது என்று மற்றொரு தரப்பும் கூறுவதாக மதிப்பாய்வு பதிவு செய்கிறது; மேலும் ஆய்வு தேவை என்று முடிக்கிறது.

ஐரோப்பிய உபரியும் சார்புநிலைக் குற்றச்சாட்டும்

நிதி மாதிரியே கடுமையான ஆட்சேபனைகளை ஈர்த்தது. ஐரோப்பிய சமூகம் முதலில் இத்திட்டத்தை தன் உபரியைக் கையாளும் வழியாகவே பார்த்தது, 1980 களில் மட்டுமே வளர்ச்சிக் கருவியாகப் பார்த்தது என்று டூர்ன்போஸும் கெர்ட்சும் 1994 இல் எழுதினர். இறக்குமதி செய்த பால் பொருட்களை விற்று திட்டத்துக்கு நிதி திரட்டுவது “மானியங்களின் ஆபத்தான அடித்தளத்தை” உருவாக்கியது என்று சாந்தி ஜார்ஜ் 1987 இல் வாதிட்டார். நன்கொடைப் பவுடர் இந்திய உற்பத்திச் செலவுக்குக் கீழே விற்கப்பட்டது, அது பாலின் உண்மையான செலவை மறைத்தது என்று கெர்ட்ச் சேர்த்தார்.

ஆதரவாளர்கள் எண்களை முன்வைத்தனர். ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட துறையின் பாலில் இறக்குமதி பவுடரும் வெண்ணெய் எண்ணெயும் 1961 இல் 54 சதவீதமாக இருந்து 1971 இல் 17 சதவீதமாகவும் 1989 இல் 2 சதவீதமாகவும் குறைந்ததாக சாட்டர்ஜியும் ஆச்சார்யாவும் காட்டினர். உதவி தேவையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதே இலக்காக இருந்த ஒரு முதலீடு அது என்று குரியன் அந்த உதவியை அழைத்தார். ஆபரேஷன் ஃப்ளட் பால்வளத் துறையை வெளி அழுத்தத்துக்குத் திறந்து விட்டது என்ற கூற்றுக்கு “அனுபவ அடிப்படை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை” என்று குமாரின் மதிப்பாய்வு முடிக்கிறது.

இந்தத் திட்டம் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான கணக்கு குரியன் மற்றும் ஆனந்த் பற்றிய எங்கள் முந்தைய கட்டுரையில் உள்ளது.

2006 இன் வாரியச் சண்டை

NDDB அளவுக்கு அதிகமாகத் தன்னாட்சி கொண்டது, மேலிருந்து கீழாகச் செயல்படுவது என்ற புகார் IRMA மதிப்பாய்வில் உள்ளது; அரசு அதன் முறைகளை ஆதரித்தது என்று ஆதரவாளர்கள் பதிலளித்தனர். குரியனின் கடைசிப் பத்தாண்டில் அது தனிப்பட்ட மோதலாக மாறியது. 2005 வாக்கில், IRMA தலைவர் பதவியிலிருந்து அவரை நீக்கும் முயற்சிகளுக்கு எதிராக அவர் போராடிக் கொண்டிருந்தார் என்று 2005 ஏப்ரல் 19 அன்று கல்ஃப் நியூஸ் தெரிவித்தது; எதிர்த்தரப்புக்கு NDDB தலைவர் அமிர்தா படேல் ஆதரவு அளித்தார், அவர் ஒரு காலத்தில் குரியனின் வளர்ப்பாக இருந்தவர்.

அமுலுக்குச் சொந்தமான குஜராத் கூட்டுறவுப் பால் சந்தைப்படுத்தும் கூட்டமைப்பின் (GCMMF) தலைவர் பதவியை, அதன் வாரியம் அவரை நீக்க நகர்ந்த பிறகு, 2006 மார்ச் 20 அன்று குரியன் ராஜினாமா செய்தார். கூட்டுறவுக் குழுக்களில் உறுப்பினர்களைச் சேர்த்துக்கொள்வது குறித்த குஜராத் உயர் நீதிமன்ற உத்தரவை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். “இந்திய விவசாயிகளின் கனவுகளை நிறைவேற்ற என் சிறிய வழியில் என்னால் முடிந்ததைச் செய்தேன்,” என்று செய்தியாளர் கூட்டத்தில் அவர் கூறியதாக பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்டு தெரிவிக்கிறது. கூட்டுறவுகளைக் கார்ப்பரேட்மயமாக்கும் தனது யோசனை தொடர்பாக படேலுடன் அவர் மோதலில் இருந்தார் என்று விவரித்த exchange4media, “NDDB தனக்கென ஒரு சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டுகிறது” என்று அவர் கூறியதாக மேற்கோள் காட்டியது. NDDB “கூட்டுறவு அமைப்புகளைத் தொழில்முறை நிறுவனங்களாக மாற்றுகிறது” என்று படேல் பதிலளித்தார்.

மீதமிருந்த எட்டு வாரிய உறுப்பினர்கள், பனஸ்கந்தா சங்கத்தின் பார்தி பாதோலை அவரது வாரிசாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர் என்றும், அரசு தலையீடு குறித்துப் புகார் கூறி நான்கு உறுப்பினர்கள் வெளிநடப்பு செய்தனர் என்றும் DNA தெரிவித்தது. ஒரு கூட்டுறவுக்கு வாழ்நாள் தலைவர் இருக்க முடியாது என்று குரியன் DNA விடம் கூறினார். அவர் 2012 செப்டம்பர் 9 அன்று காலமானார். PIB இன் 2025 பின்னணி அறிக்கை, 2024-25 இல் அமுலின் வருவாய் ரூ 90,000 கோடிக்கும் மேல் என்றும், 3.6 மில்லியன் விவசாயி உறுப்பினர்கள் உள்ளனர் என்றும் கூறுகிறது.