ஆலம் ஆரா 1931 மார்ச் 14 அன்று பம்பாயின் மஜெஸ்டிக் திரையரங்கில் இந்தியாவின் முதல் பேசும் படமாகத் திரையிடப்பட்டது; அர்தேஷிர் இரானி ஹிந்துஸ்தானியில் சுமார் 40,000 ரூபாய் செலவில், ஏழு பாடல்களுடன் எடுத்தார்

ஆலம் ஆரா 1931 மார்ச் 14 அன்று பம்பாயின் மஜெஸ்டிக் திரையரங்கில் திரையிடப்பட்டது; இதை இந்தியாவின் முதல் பேசும் படம் என்று பிரிட்டானிக்கா குறிப்பிடுகிறது. அர்தேஷிர் இரானி இதை ஹிந்துஸ்தானியில் தயாரித்து இயக்கினார்; ஹிந்துஸ்தானி என்பது ஹிந்தியும் உருதுவும் கலந்த அன்றாடப் பேச்சு மொழி. இதற்குச் சுமார் 40,000 ரூபாய் செலவானது என்றும், வெளியான போது திரையரங்கில் கூட்டம் அலைமோதியது, வாரக்கணக்கில் டிக்கெட் கிடைப்பது கடினமாக இருந்தது என்றும் அவர் திரைப்பட வரலாற்றாளர் பி. டி. கார்காவிடம் கூறினார்.

பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ராஜா ஹரிச்சந்திரா இந்தியாவுக்கு அதன் முதல் முழு நீள மௌனப் படத்தை அளித்திருந்தது. ஆலம் ஆரா அதனுடன் பேச்சையும் பாடலையும் சேர்த்தது.

ஓர் அமெரிக்கப் படத்தில் தொடங்கிய ரகசியம்

1949லும் 1964லும் நடந்து 1980இல் வெளியான கார்கா பேட்டிகளில், ஆலம் ஆராவைத் தொடங்குவதற்கு ஏறத்தாழ ஓராண்டு முன்பு பம்பாயின் எக்ஸெல்சியர் திரையரங்கில் யுனிவர்சலின் ஷோ போட் படத்தைப் பார்த்ததாக இரானி கூறினார். அது 40 சதவீத பேசும் படம் என்று அவர் குறிப்பிட்டார். அந்தப் படம் அவருக்கு ஓர் இந்தியப் பேசும் படம் பற்றிய எண்ணத்தைத் தந்தது; ஆனால் அவரது குழுவுக்கு அனுபவமும் இல்லை, பின்பற்ற எதுவும் இல்லை.

பணி அமைதியாகவே நடந்தது. ஒரு மௌனப் படத்தை முடிக்க ஏறத்தாழ ஒரு மாதம் ஆகும் என்றும், ஒலிப்பதிவு மிகக் கடினமானதால் ஆலம் ஆராவுக்கு மாதங்கள் ஆயின என்றும் இரானி நினைவுகூர்ந்தார். பேசும் படம் பற்றிய ரகசியம் வெளியே கசியாமல் இருக்கவும் குழுவினர் கவனமாக இருந்தனர்.

இரானியின் கிராண்ட் ரோடு ஸ்டுடியோவே படப்பிடிப்புத் தளம். அவர் 1926இல் இம்பீரியல் பிலிம்ஸ் ஸ்டுடியோவை அங்கே, இப்போது ஜோதி ஸ்டுடியோஸ் உள்ள இடத்தில், அமைத்து, அதிலிருந்து இம்பீரியல் பிலிம் கம்பெனியை நடத்தினார் என்று பெருநகர மும்பை மாநகராட்சியின் பாரம்பரியப் பதிவு கூறுகிறது. ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸும் தி ட்ரிப்யூனும் அவரை “இம்பீரியல் மூவிடோன்” தலைவர் என்று குறிப்பிடுகின்றன; சாகர் மூவிடோன் படத்தை விநியோகித்தது என்றும் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் சேர்க்கிறது. மனிதரையும் இடத்தையும் பற்றி எல்லா விவரிப்புகளும் ஒத்துப்போகின்றன; நிறுவனத்தின் பெயர் மட்டும் மாறுகிறது.

கடைசி ரயிலுக்கும் முதல் ரயிலுக்கும் இடையே படப்பிடிப்பு

ஒலிபுகா அரங்குகள் எதுவும் இல்லை. ஸ்டுடியோ அருகே ஒவ்வொரு சில நிமிடங்களுக்கும் ரயில்கள் கடந்து சென்றன என்றும், அதனால் ரயில்கள் நின்ற நேரங்களிலேயே பெரும்பாலான படப்பிடிப்பு நடந்தது என்றும் கார்காவிடம் கூறப்பட்டது. கடைசி உள்ளூர் ரயிலுக்குப் பிறகு அதிகாலை 1 மணி முதல், சர்ச்கேட்டிலிருந்து முதல் ரயில் புறப்படுவதற்கு முன் 4 மணி வரை என்று அட்டவணையை ஆவுட்லுக்கை மேற்கோள் காட்டி மாநகராட்சி பாரம்பரியப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது.

ஒலியை ஒரே அமைப்பிலான தனார் இயந்திரம் படத்தின் அதே ஃபிலிமிலேயே பதிவு செய்தது; ஒலிக்கம்புகள் எதுவும் இல்லை. ஒலிவாங்கிகள் படச்சட்டகத்துக்குள் தெரியாமல் இருக்க வினோதமான இடங்களில் மறைத்து வைக்க வேண்டியிருந்தது என்று இரானி கூறினார்; சில ஒலிவாங்கிகள் நடிகர்களின் உடைகளில் மறைக்கப்பட்டன என்று ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் கூறுகிறது.

அமெரிக்க ஒலிப்பதிவாளர் வில்ஃபோர்ட் டெமிங் இயந்திரத்தைப் பொருத்த பம்பாய் வந்தார், நாளொன்றுக்கு 100 ரூபாய் வசூலித்தார். அது நிறுவனம் தாங்கக்கூடியதை விட அதிகம் என்று இரானி கூறினார்; எனவே அவரும், பின்னாளில் இம்பீரியல் ஸ்டுடியோஸை நிர்வகித்த வழக்கறிஞர் ருஸ்தம் பருச்சாவும் டெமிங்கிடமிருந்து அடிப்படைகளைக் கற்றுக்கொண்டனர். பிறகு பருச்சாவின் உதவியுடன் இரானியே ஒலிப்பதிவைக் கையில் எடுத்தார்.

பார்சி மேடை நாடகம், ஹிந்துஸ்தானி திரைக்கதை, பேச்சுக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நடிகர்கள்

மூலம் பம்பாய் நாடகாசிரியர் ஜோசப் டேவிட் எழுதிய பிரபலமான மேடை நாடகம்; அவரே அதைத் திரைக்கு ஏற்றவாறு மாற்றினார் என்று இரானி கூறினார். நாடகாசிரியரின் முழுப் பெயர் ஜோசப் டேவிட் பெங்கர் (1876 முதல் 1948 வரை) என்றும், அவர் பார்சி இம்பீரியல் நாடகக் கம்பெனியுடன் பணியாற்றினார் என்றும் பிரஸ் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் இந்தியா கட்டுரை கூறுகிறது. ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் சுருக்கிச் சொல்வதுபடி, கதை ஒரு இளவரசனுக்கும் ஒரு நாடோடிப் பெண்ணுக்கும் இடையிலான காதல்; ஒரு மன்னன், அவனது இரண்டு மனைவியர், ஒரு சூஃபி தீர்க்கதரிசனம், நிறையப் பொறாமை அதில் உண்டு.

பிரஸ் இன்ஸ்டிடியூட் கட்டுரையின்படி, இரானி குஜராத்தி, மராத்தியை விட ஹிந்துஸ்தானியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; அதில் அவர் பெரிய பார்வையாளர் கூட்டத்தைக் கண்டார் என்று கோஸ்வாமி எழுதுகிறார். ஆலம் ஆராவுக்குப் பிறகு ஹிந்துஸ்தானி பம்பாய்ப் படங்களின் தரநிலை மொழியாக ஆனது என்று ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் சேர்க்கிறது.

தலைப்புப் பாத்திரத்தில் ஜுபைதா (1911 முதல் 1988 வரை) நடித்தார்; மௌனப் பட யுகத்தின் நட்சத்திரமான மாஸ்டர் விட்டல் (1906 முதல் 1969 வரை) இளவரசர் கமராக நடித்தார். ராணுவத் தளபதி ஆதிலாக பிருத்விராஜ் கபூர் நடித்தார் என்று ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸும் தி ட்ரிப்யூனும் கூறுகின்றன. இரானியின் முதல் தேர்வான கதாநாயகி சுலோசனா (ரூபி மையர்ஸ்), ஹிந்துஸ்தானியில் சரளமாக இல்லாததால் நீக்கப்பட்டார் என்கிறது பிரஸ் இன்ஸ்டிடியூட். இளவரசர் பாத்திரத்துக்கு இளம் மெஹபூப் கானை இரானி முதலில் எண்ணினார் என்று ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸும், அஸ்ஸாம் ட்ரிப்யூனுக்காக கோஸ்வாமி எழுதிய கட்டுரையும் கூறுகின்றன; மெஹபூப் பின்னர் மதர் இந்தியா படத்தை எடுத்தார்.

ஏழு பாடல்கள், முதல் வெற்றிப் பாடலான ஒரு பிச்சைக்காரனின் பாட்டு

மகாராஷ்டிர அரசின் இதழான மகாராஷ்டிரா அஹெட் (2012 ஜனவரி), படத்தின் ஹிந்துஸ்தானி உரையாடலையும் அதன் ஏழு பாடல்களையும் அதன் வசூல் வெற்றிக்குக் காரணமாகக் கூறுகிறது. ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் அதே எண்ணிக்கையைத் தருகிறது; ஆவுட்லுக் ஒரு முதன்மைப் பாடலையும் மேலும் ஆறு வெற்றிப் பாடல்களையும் விவரிக்கிறது, பெரும்பாலானவற்றை ஜுபைதா பாடினார்.

பார்வையாளர்கள் “தே தே குதா கே நாம் பர் பியாரே” பாடலை நினைவில் வைத்திருந்தனர்; அதைப் பாடியவர் வசீர் முகமது கான், படத்தில் ஃபக்கீராகவும் (அலைந்து திரியும் துறவி) நடித்தவர். கிட்டத்தட்ட எல்லாப் பாடல்களும் வெற்றி பெற்றன, கானின் பாடல் அதிகமாக என்று இரானி கார்காவிடம் கூறினார். பிச்சைக்காரர்கள் தங்கள் சுற்றுகளில் அதைப் பாடத் தொடங்கினர் என்கிறது ஆவுட்லுக்.

இசையமைத்தவர் யார் என்பது குறைவாகவே தெளிவு. இசை இயக்குநர் இல்லை என்றும், பாடல் வரிகளையும் மெட்டுகளையும் தாமே தேர்ந்தெடுத்ததாகவும், ஹார்மோனியமும் தபலா கலைஞரும் கேமரா எல்லைக்கு வெளியே இருக்க, பாடகர் மறைந்த ஒலிவாங்கியை நோக்கி நின்றதாகவும் இரானி கூறினார். படத்தின் பெயர் வரிசையில் இசையமைப்பாளர் எவரும் இல்லை என்று ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் குறிப்பிடுகிறது; பிற்கால அறிக்கைகள் ஃபெரோஸ்ஷா மிஸ்திரி, பி. இரானி ஆகியோரைப் பெயரிடுகின்றன.

மஜெஸ்டிக்கில் முதல் நாள்

சுவரொட்டிகள் “முழுக்க உயிருடன், மூச்சுடன், 100 சதவீதம் பேசும் படம்” என்று உறுதியளித்தன; படம் வெளியானபோதைய வாசகம் இது என்று மாநகராட்சி பாரம்பரியப் பதிவு தருகிறது. இரானியின் சொந்த விவரிப்பு சுருக்கமானது. திரையரங்கில் கூட்டம் அலைமோதியது, வாரக்கணக்கில் டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை, கள்ளச்சந்தைக்காரர்கள் நன்றாகச் சம்பாதித்தனர்.

பிற்கால விவரிப்புகள் விவரங்களைச் சேர்க்கின்றன. கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தக் காவலர்களை அழைக்க வேண்டியிருந்தது என்று மும்பை பாரம்பரியப் பதிவும், ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸும், ஆவுட்லுக்கும், கோஸ்வாமியின் கட்டுரையும் கூறுகின்றன. நான்கு அணா டிக்கெட்டுகள் 5 ரூபாய்க்கு மறுவிற்பனை செய்யப்பட்டன என்கிறது ஆவுட்லுக்; அரங்கு நிரம்பிய ஓட்டம் ஏறத்தாழ எட்டு வாரங்கள் என்று கோஸ்வாமியும் தி குவிண்டும் கூறுகின்றனர். இந்த எழுத்தாளர்கள் எவரும் 1931 மார்ச் மாதச் செய்தித்தாள் அறிக்கையைச் சுட்டவில்லை; எனவே காவலர் பற்றிய விவரம் பிற்கால மீள்சொல்லல்களை நம்பியுள்ளது, அவை ஒன்றுக்கொன்றும் இரானியின் “அலைமோதியது” என்ற சொல்லுடனும் ஒத்துப்போகின்றன.

அதற்குப் பின் வந்தவை

இந்தியத் திரைப்படத் தயாரிப்பு ஹிந்திப் பேசும் படத்திலிருந்து தமிழ், தெலுங்கு, வங்காளம் போன்ற மொழிகளில் பிராந்தியக் கிளைகளாகப் பிரிந்தது என்று பிரிட்டானிக்கா கூறுகிறது. ஆரம்ப காலப் படங்களில் ஒன்று இரானியிடமிருந்தே வந்தது. எச். எம். ரெட்டி இயக்கிய காளிதாஸ் ஆலம் ஆராவுக்குச் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மதராஸின் கினிமா சென்ட்ரலில் திரையிடப்பட்டது என்கிறது மெட்ராஸ் மியூசிங்ஸ். அந்தப் படம் தெலுங்கு, தமிழ் இருமொழிப் படம். அதை முதல் தமிழ்ப் பேசும் படம் என்று தயக்கமின்றிச் சொல்வது கடினம் என்றும், தமிழின் பெரும்பகுதி பேச்சில் அல்ல பாடல்களில் இருந்தது என்றும் அந்த இதழ் குறிப்பிடுகிறது. செலவைக் குறைக்க காளிதாஸை இரானி ஆலம் ஆரா அரங்குகளிலேயே எடுத்தார் என்று மும்பை பாரம்பரியப் பதிவு சேர்க்கிறது.

இரானியின் பிற்காலப் பணியில் வண்ணமும் இருந்தது. 1937இல் இந்தியாவில் உள்நாட்டிலேயே உருவாக்கப்பட்ட முதல் வண்ணப் படமான கிசான் கன்யாவைத் தயாரித்த பெருமையை அவருக்கு பிரிட்டானிக்கா அளிக்கிறது. அந்தப் படம் அதே கிராண்ட் ரோடு ஸ்டுடியோவில் சினிகலர் முறையில் எடுக்கப்பட்டது என்று மாநகராட்சி பாரம்பரியப் பதிவு கூறுகிறது.

மொழிகளின் அந்தப் பரவல் 2026 தேசியத் திரைப்பட விருதுகளில் தெரிகிறது; அங்கே சிறந்த படத்துக்கான பரிசுகள் 14 மொழிகளின் படங்களுக்குக் கிடைத்தன.

எஞ்சியிருப்பவை

ஆலம் ஆராவின் எந்தப் பிரதியும் எஞ்சியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இவ்வாறு ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ், பிரஸ் இன்ஸ்டிடியூட், தி ட்ரிப்யூன் ஆகியவை கூறுகின்றன; தி ட்ரிப்யூன் எஞ்சியவற்றைப் பட்டியலிடுகிறது: சுவரொட்டிகள், ஒரு விளம்பரக் கையேடு, ஓர் அச்சு இயந்திரம். படத்தை உருவாக்கியவர்கள் பிரதியைப் பராமரிக்கவில்லை என்று தேசியத் திரைப்படக் காப்பகத்தின் முன்னாள் இயக்குநர் பி. கே. நாயர் 2013 ஜூலையில் தி ஹான்ஸ் இந்தியாவிடம் கூறினார். 1950க்கு முன் எடுக்கப்பட்ட இந்தியப் படங்களில் ஏறத்தாழ 70 சதவீதம் காப்பகம் சேகரிக்க முடியாதவை என்று அவர் மதிப்பிட்டார்.

2022 மே மாதம் மும்பையின் ஃபிலிம் ஹெரிடேஜ் ஃபவுண்டேஷன், ஆலம் ஆரா பிரதிகளை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட பெல் & ஹாவெல் தொடு அச்சு இயந்திரத்தை மீட்டதாக அறிவித்தது. அதை முதலில் வாங்கியவர் இரானி என்றும், பின்னர் அது ஒரு புடவைக் கடையில் பயன்படாமல் கிடந்தது என்றும், கோஹினூர் ஃபிலிம் கம்பெனியின் துவாரகாதாஸ் சம்பத்தின் பேரன் நலின் சம்பத் அதை அறக்கட்டளையிடம் ஒப்படைத்தார் என்றும் பிடிஐ தெரிவித்தது. படத்தின் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே பொருள் அதுவே என்று அறக்கட்டளையின் இயக்குநர் சிவேந்திர சிங் துங்கர்பூர் கூறினார்.