K. ஆசிஃபின் முகல்-ஏ-ஆஸம் 1960 ஆகஸ்ட் 5 அன்று மும்பை மராத்தா மந்திரில் வெளியானது; அவர் அதை எண்ணிய பதினாறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கண்ணாடி மாளிகை அரங்கு, நௌஷாதின் இசை, டெக்னிகலரில் ஒரு பாடலுடன்

K. ஆசிஃபின் முகல்-ஏ-ஆஸம் 1960 ஆகஸ்ட் 5 அன்று மும்பையின் மராத்தா மந்திர் திரையரங்கில் வெளியானது. இந்திய சினிமா மரபு அறக்கட்டளையின் திரைப்படக் காப்பகமான சினிமாஸி, அவருடைய முதல் திட்டத்தை 1944 என்று குறிக்கிறது; அதனால் படம் திரைக்கு வர 16 ஆண்டுகள் ஆயின. ஃபிலிம்பேரின் வெற்றியாளர் பட்டியல் 1961 ஆம் ஆண்டின் கீழ் இதைச் சிறந்த படமாகக் குறிக்கிறது; ஒளிப்பதிவாளர் ஆர். டி. மாத்தூருக்கும் அதன் நான்கு வசன எழுத்தாளர்களுக்கும் விருதுகளும் வழங்குகிறது.

சினிமாஸியின் பட்டியலில் பிருத்விராஜ் கபூர் அக்பராகவும், திலீப் குமார் சலீமாகவும், மதுபாலா அனார்கலியாகவும் நடிக்கிறார்கள்; இசை நௌஷாத், பாடல் வரிகள் ஷகீல் பதாயூனி. ஷாபூர்ஜி பல்லோன்ஜி நிறுவனமான ஸ்டெர்லிங் இன்வெஸ்ட்மென்ட் கார்ப்பரேஷன் தயாரிப்பு நிறுவனமாக இருந்தது. வண்ணப் பதிப்பு 2004 நவம்பர் 12 அன்று மீண்டும் திரையரங்குகளுக்கு வந்தது.

1922 நாடகமும் மீண்டும் தொடங்கிய படமும்

இம்தியாஸ் அலி தாஜ் 1922 இல் எழுதிய உருது நாடகமான அனார்கலியை ஆசிஃப் அடிப்படையாகக் கொண்டார் என்று சினிமாஸி சொல்கிறது. இந்தக் கதையின் திரைப்பட வடிவங்கள் ஏற்கெனவே இருந்தன: சுலோசனா, டி. பிலிமோரியா நடித்த 1928 மௌனப் படம், 1935 இல் ஒலியுடன் எடுத்த மறுபதிப்பு, பீனா ராய், பிரதீப் குமார் நடித்த 1955 இந்தி அனார்கலி. அவருடைய சொந்தப் படம் 1944 இல் ஒரு திட்டமாகத் தொடங்கியது; திரைக்கதைக்கு உதவ கமால் அம்ரோஹி, வஜாஹத் மிர்சா, அமானுல்லா கான் ஆகியோர் தயாராக இருந்தனர்.

முதல் நடிகர்களோ முதல் முதலீட்டாளரோ கடைசி வரை நிலைக்கவில்லை. சந்திர மோகன், டி. கே. சப்ரு, நர்கிஸ் ஆகியோரை அசல் முன்னணி நடிகர்களாக சினிமாஸி குறிப்பிடுகிறது; ஈஸ்டர்ன் ஐ சந்திரமோகன், வீணா, நர்கிஸ் ஆகியோரைக் குறிப்பிடுகிறது. சந்திரமோகன் 1949 இல் இறந்தார் என்பதை இரண்டும் ஒப்புக்கொள்கின்றன. சினிமாஸி கூற்றுப்படி, அசல் தயாரிப்பாளர் ஷிராஸ் அலி ஹக்கீம் பிரிவினைக்குப் பிறகு பாகிஸ்தானுக்குக் குடிபெயர்ந்தார்; தம் இடத்துக்கு ஷாபூர்ஜி பல்லோன்ஜி மிஸ்திரியைப் பரிந்துரைத்தார். 1950களின் தொடக்கத்தில் திலீப் குமார், மதுபாலா, பிருத்விராஜ் கபூர், நிகர் சுல்தானா ஆகியோருடன் தயாரிப்பு மீண்டும் தொடங்கியது என்றும், 1949க்கு முன் எடுத்த காட்சிகள் வீணாயின என்றும் ஈஸ்டர்ன் ஐ சொல்கிறது.

அனார்கலி வேடத்துக்கு ஆளைத் தேடுவதற்கு நேரம் பிடித்தது. 1952 பிப்ரவரி 8 அன்று ஸ்கிரீன் இதழில் வந்த விளம்பரம் 16 முதல் 22 வயதுக்கு உட்பட்ட ஒரு பெண்ணைக் கேட்டதாகவும், பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்ட எட்டுப் பெண்களில் எவரும் அந்த வேடத்தில் நடிக்கவில்லை என்றும் சினிமாஸி குறிப்பிடுகிறது. மதுபாலா நடித்தார். திலீப் குமாரின் சொந்த வாழ்க்கைப் பயணம் துயர மன்னன் திலீப் குமார் கட்டுரையில் உள்ளது.

படப்பிடிப்பு எவ்வளவு காலம் நீடித்தது என்பதில் மூலங்கள் வேறுபடுகின்றன. ஒன்பது ஆண்டுகள் என்பது சினிமாஸியின் எண்; சண்டே டிரிப்யூன் கிட்டத்தட்ட ஒன்பது ஆண்டுகள், 500க்கும் மேற்பட்ட வேலை நாட்கள் என்கிறது. அன்றைய ஒரு பெரிய இந்தி படத்துக்கு வழக்கமான 60 முதல் 125 நாட்களுக்கு எதிராக, 500க்கும் மேற்பட்ட படப்பிடிப்பு நாட்களை ஈஸ்டர்ன் ஐயும் தருகிறது. 2004 இல் செய்தி வெளியிட்ட ஏஎஃப்பி சுமார் ஒரு பத்தாண்டு தயாரிப்பு என்கிறது.

இரண்டு ஆண்டுகள் கட்டப்பட்ட கண்ணாடி மாளிகை

படத்தின் மிகப் பிரபலமான பாடல் நடக்கும் கண்ணாடி அரண்மனையான ஷீஷ் மஹால் ஒரு ஸ்டுடியோ அரங்காகக் கட்டப்பட்டது. அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேல் ஆனது; பெல்ஜியத்திலிருந்து இறக்குமதி செய்த கண்ணாடியும் ஃபிரோசாபாத் கலைஞர்களும் பயன்படுத்தப்பட்டனர்; அது 150 அடி x 80 அடி அளவு கொண்டது என்கிறது சினிமாஸி. கண்ணாடி வேலையின் தலைமைக் கலைஞர் ஆகா ஷிராசி என்கின்றன அயோவா பல்கலைக்கழகத்தின் பாலிவுட் சினிமா பக்கங்கள். அந்த அரங்கு மோகன் ஸ்டுடியோஸில் மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேல் நின்றது என்றும் சினிமாஸி சேர்க்கிறது. ஷோமா ஏ. சாட்டர்ஜி தி ஸ்பேஸ் இங்கில் 2023 இல் எழுதியபோது, அளவை 150 x 80 x 35 அடி என்று தந்து, செலவை சுமார் ரூ 15 லட்சம் (ரூ 1.5 மில்லியன்) என்று குறிப்பிடுகிறார்.

தொடக்கத்தில் கண்ணாடிகள் கேமராக்களையும் விளக்குகளையும் அவற்றின் மீதே திருப்பி அனுப்பின. மாத்தூர் தீர்வு கண்டுபிடிக்கும் வரை அரங்கு மாதக்கணக்கில் வெறுமனே நின்றது என்று ஈஸ்டர்ன் ஐ சொல்கிறது; கண்ணாடிகளின் மேல் மெழுகுப் பூச்சு போடப்பட்டதை ஈஸ்டர்ன் ஐயும் சாட்டர்ஜியும் விவரிக்கின்றனர். ஒளியைத் தெறிக்கவிடத் துணிக் கீற்றுகளையும் சாட்டர்ஜி சேர்க்கிறார்; சினிமாஸி தெறிப்பு ஒளியமைப்பை விவரிக்கிறது. விவரங்களில் கணக்குகள் வேறுபடுகின்றன; பிரதிபலிப்புகளை மாத்தூர் கட்டுப்படுத்தினார், பாடல் படமாக்கப்பட்டது என்பதில் அவை ஒத்துப்போகின்றன.

அந்த அரங்கு நகலெடுத்த லாகூர் கோட்டையின் ஷீஷ் மஹால் அக்பர் காலத்தில் இருக்கவில்லை என்பதையும் சாட்டர்ஜி குறிப்பிடுகிறார். பேரரசர் மற்றும் அவருடைய அவை பற்றி அறிய அக்பரும் முகலாய அரசின் இயந்திரமும் கட்டுரையைப் பார்க்கலாம்.

கண்ணாடி மாளிகைப் பாடலுக்கு வண்ணம்

வெளியீட்டு அச்சு பெரும்பாலும் கருப்பு வெள்ளையாக இருந்தது. சினிமாஸியின் பட்டியல் வடிவத்தைக் கருப்பு வெள்ளை, 35 மிமீ, 20 சுருள்கள் என்று குறிக்கிறது. டெக்னிகலர் இந்தியத் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களுக்கு எட்டாத அளவு விலை உயர்ந்தது என்று அயோவா பக்கங்கள் சொல்கின்றன; அதனால் ஆசிஃப் அதை ஷீஷ் மஹாலில் நடக்கும் இரண்டு உச்சக்கட்ட இசைக் காட்சிகளுக்காக மட்டும் வைத்துக்கொண்டார்.

“பியார் கியா தோ டர்னா க்யா” என்ற காட்சித் தொடரே டெக்னிகலரில் படமாக்கப்பட்டதாக சினிமாஸி குறிப்பிடுகிறது. முழுப் படத்தையும் வண்ணத்தில் மீண்டும் எடுக்க ஆசிஃப் விரும்பினார் என்றும், விநியோகஸ்தர்கள் எதிர்த்ததால் படம் பகுதியளவு வண்ணத்துடன் வெளியிடப்பட்டது என்றும் அது சொல்கிறது. வண்ணத்தை ஒரு சில முக்கிய காட்சிகளும் ஒரு பாடலும் என்று ஈஸ்டர்ன் ஐ விவரிக்கிறது. படத்தைப் பகுதி வண்ணம், பகுதி கருப்பு வெள்ளை என்று ஃபிலிம்சைட்டின் டிம் டிர்க்ஸ் கூறுகிறார்.

நௌஷாத், நூறு பாடகர்கள், ஒரு பாரம்பரிய மேதை

சினிமாஸியின் பட்டியலில் பின்னணிப் பாடகர்கள் பாடே குலாம் அலி கான், லதா மங்கேஷ்கர், முகமது ரஃபி, ஷம்ஷாத் பேகம். “பியார் கியா தோ டர்னா க்யா” பாடலின் தொடக்க வரிக்கு நௌஷாதும் பதாயூனியும் 105 வரைவுகளைக் கடந்தனர் என்று சினிமாஸி சொல்கிறது. “ஐ மொகபத் ஜிந்தாபாத்” பாடலுக்கு ரஃபி சுமார் நூறு பேர் கொண்ட பாடகர் குழுவுடன் பாடினார் என்று சினிமாஸியும் சண்டே டிரிப்யூனும் சொல்கின்றன. அந்த இரு பாடகர்களுக்கும் தனிக் கட்டுரைகள் உள்ளன: லதா மங்கேஷ்கர், முகமது ரஃபி.

பாரம்பரியப் பாடகரான பாடே குலாம் அலி கான் திரைப்படங்களுக்குப் பாடுவதை எதிர்த்தவர் என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஒரு தும்ரிக்காக அவருக்கு ரூ 25,000 தரப்பட்டதாகவும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார் என்றும் சினிமாஸி சொல்கிறது; அப்போது முன்னணிப் பின்னணிப் பாடகர்களுக்கு ஒரு பாடலுக்கு ரூ 1,000 முதல் 2,000 வரை கொடுக்கப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. எழுத்தாளர் ஷகீல் வார்ஸியை மேற்கோள் காட்டும் சாட்டர்ஜியும் அவருடைய ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் ரூ 25,000 என்கிறார்; லதா மங்கேஷ்கர், ரஃபி ஆகியோரின் ஊதியத்தை ஒரு பாடலுக்கு ரூ 400 என்று குறிப்பிடுகிறார். பின்னணிப் பாடலுக்கான கட்டணத்தில் இரு கணக்குகளும் ஒத்துப்போகவில்லை.

நௌஷாதின் பிற்கால கௌரவங்கள் அதிகாரப்பூர்வப் பட்டியல்களில் உள்ளன. 1992 ஜனவரி 26 தேதியிட்டு 1992 மார்ச் 28 அன்று வெளியான இந்திய அரசிதழ் அறிவிப்பு, நௌஷாத் அலி வாஹித் அலியை (இசை, திரைப்படங்கள்) பத்ம பூஷண் பெற்றவர்களில் குறிப்பிடுகிறது. 1981 தாதாசாகேப் பால்கே விருது பெற்றவர், 29 ஆவது விருது, என்றும் புரொடியூசர்ஸ் கில்டு ஆஃப் இந்தியாவின் பட்டியலில் அவர் இருக்கிறார்.

ஃபிலிம்பேர் பட்டியல் பதிவு செய்வது

ஃபிலிம்பேர் பட்டியல் முகல்-ஏ-ஆஸம் படத்தை 1961 இன் கீழ் வைத்து சிறந்த படமாகக் காட்டுகிறது. ஆர். டி. மாத்தூர் சிறந்த ஒளிப்பதிவாளர் (கருப்பு வெள்ளை) விருதையும், அமான், கமால் அம்ரோஹி, வஜாஹத் மிர்சா, இஹ்சான் ரிஸ்வி ஆகியோர் சிறந்த வசன விருதையும் வென்றனர். அந்த ஆண்டின் சிறந்த இசையமைப்பாளர் விருது தில் அப்னா ஔர் ப்ரீத் பராய் படத்துக்காக சங்கர்-ஜெய்கிஷனுக்கும், சிறந்த நடிகர் விருது கோஹினூர் படத்துக்காக திலீப் குமாருக்கும் சென்றது.

முதல் இரவும் வசூலும்

மராத்தா மந்திரின் முகப்பு மண்டபம் முகலாய அரண்மனை போல அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது என்று ஈஸ்டர்ன் ஐ சொல்கிறது; முதல் காட்சிக்குப் படச் சுருள்கள் யானை மீது வந்தன என்று சண்டே டிரிப்யூனும் ஈஸ்டர்ன் ஐயும் தெரிவிக்கின்றன. திலீப் குமார் வரவில்லை என்று சினிமாஸியும் ஈஸ்டர்ன் ஐயும் சொல்கின்றன; ஆசிஃபுடன் ஏற்பட்ட பிளவே காரணம் என்று இரண்டும் குறிப்பிடுகின்றன. டிக்கெட்டுகள் வாரங்களுக்கு முன்பே விற்கப்பட்டன; ஈஸ்டர்ன் ஐ கணக்கில் ஏழு வாரங்கள், சாட்டர்ஜி கணக்கில் பத்து. முதல் இரவின் பார்வையாளர்கள் அமைதியாக இருந்தனர் என்றும், படம் ஒரே நேரத்தில் 150 திரையரங்குகளில் வெளியானது என்றும் சாட்டர்ஜி சேர்க்கிறார்; அதை அன்றைய சாதனை என்கிறார்.

பணம் தொடர்பான எண்களே பதிவில் மிகக் குறைவாகத் தீர்க்கப்பட்ட பகுதி. செலவுக் கணக்கில் சண்டே டிரிப்யூன் ரூ 1.5 கோடி என்கிறது; சாட்டர்ஜி ரூ 10.5 மில்லியன் (ரூ 1.05 கோடி) என்கிறார்; ஃபிலிம்சைட் சுமார் 3 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் என்கிறது. அசல் தயாரிப்புக்கு ஆனதைப் போல இரு மடங்கு வண்ணப் பதிப்புக்கு ஆனது என்று டானின் 2004 ஏஎஃப்பி செய்தி சொல்கிறது; வண்ணப் பணியின் மதிப்பை 30 மில்லியன் ரூபாய் என்றும் அது குறிக்கிறது; இது ரூ 1.5 கோடி எண்ணுடன் பொருந்துகிறது.

அசல் ஓட்டத்தின் வசூல் சுமார் ரூ 5.60 கோடி என்றும், சுமார் ரூ 4 கோடி வசூலித்ததாக அது குறிக்கும் மதர் இந்தியா படத்தைக் கடந்து இந்தி சினிமாவின் அதிக வசூல் படமானது என்றும் கோய்மோய் கூறுகிறது. அந்தச் சாதனை ஷோலே வரும் வரை 15 ஆண்டுகள் நீடித்தது என்றும் அது சொல்கிறது. 1975 இல் வெளியான ஷோலே வரை படம் அந்த இடத்தில் இருந்தது என்று ஈஸ்டர்ன் ஐயும் சொல்கிறது; கோய்மோய் மாற்றத்தை 1976 என்று குறிக்கிறது. கோய்மோய் தன் எண்களுக்கு எந்த மூலத்தையும் குறிப்பிடவில்லை; இங்கே பயன்படுத்திய எந்தப் பக்கத்திலும் தணிக்கை செய்யப்பட்ட கூட்டுக் கணக்கு வரவில்லை; ஆகவே இந்தத் தொகைகள் ஒரு செய்தி நிறுவனத்தின் மதிப்பீடு.

2004 வண்ணப் பதிப்பு

வண்ணப் பதிப்பு 2004 நவம்பர் 12 அன்று திரையரங்குகளுக்கு வந்தது; சண்டே டிரிப்யூன் கூற்றுப்படி அன்று அந்த ஆண்டின் தீபாவளி. திரையரங்கு மறுவெளியீட்டுக்காக டிஜிட்டல் முறையில் வண்ணமிடப்பட்ட முதல் படம் இது என்று 2007 இல் பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்டு எழுதியது. இந்தப் பணியை ஸ்டெர்லிங் இன்வெஸ்ட்மென்ட் கார்ப்பரேஷனுக்காக மும்பையின் இந்தியன் அகாடமி ஆஃப் ஆர்ட்ஸ் அண்ட் அனிமேஷன் செய்தது.

திட்ட இயக்குநர் தீபேஷ் சல்கியா 2018 இல் சண்டே கார்டியனிடம் கூறியதன்படி, படச் சட்டங்கள் உயர் தெளிவில் ஸ்கேன் செய்யப்பட்டு சென்னையின் அக்ரிஸ் லேபில் சீரமைக்கப்பட்டன; பிறகு தொழில்நுட்ப இயக்குநர் ராஜீவ் திவேதியின் கீழ் அகாடமியில் வண்ணமிடப்பட்டன. முழுப் படத்தின் வண்ணச் சமநிலை மும்பையின் ராஜ்தரு ஸ்டுடியோவில் செய்யப்பட்டது; அதே நேரத்தில் படம் 35 மிமீயிலிருந்து சினிமாஸ்கோப்புக்கு மாற்றப்பட்டது. வண்ணங்களை அசலுக்கு நெருக்கமாக வைத்திருக்கத் தொழில்நுட்பப் பணியாளர்கள், ஒரு கலை இயக்குநர், ஒரு வரலாற்றாசிரியர் ஆகியோர் சரிபார்த்தனர் என்கிறார் சல்கியா. “இந்தப் படத்துக்காகவே கருப்பு வெள்ளைப் படங்களை வண்ணப் படங்களாக மாற்றும் மென்பொருளை முதலில் உருவாக்கினோம்” என்று 2004 இல் ஏஎஃப்பியிடம் திவேதி கூறினார்.

படத்தின் 3,00,000 சட்டங்களுக்கு வண்ணமிட 100க்கும் மேற்பட்ட நிபுணர்களுக்கு சுமார் 10 மாதங்கள் ஆயின என்று 2007 இல் பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்டில் லெஸ்லி டிமான்ட் தெரிவித்தார். சல்கியாவின் கணக்கு இன்னும் நீளமானது: சுமார் 18 மாத ஆராய்ச்சி, 15 மாத முக்கிய வேலை. பதிப்புரிமை உரிமையாளரையும் எஞ்சிய அச்சையும் கண்டுபிடிக்க ஒரு மாதத்துக்கும் மேல் ஆனது என்று ஏஎஃப்பி தெரிவித்தது. ஒலிப்பதிவும் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டது. குரல்கள் லாஸ் ஏஞ்சலிஸில் சீரமைக்கப்பட்டன; நௌஷாதின் மேற்பார்வையில், உத்தம் சிங் இசைத்தடங்களில் பணிபுரிய, புதிய இசைக்குழு பாடல்களை மறுபதிவு செய்தது; அசல் பாடகர்களின் குரல்கள் வைக்கப்பட்டன என்கிறார் சல்கியா.

செலவு மூன்று விதமாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்டு 2004 இல் ரூ 5 கோடி என்றும், டிமான்டின் 2007 கட்டுரையில் சுமார் ரூ 10 கோடி என்றும் தெரிவித்தது; ஏஎஃப்பி 30 மில்லியன் ரூபாய் (ரூ 3 கோடி) என்று தெரிவித்தது. மேற்கத்திய நிறுவனங்களின் விலைப்புள்ளிகள் ரூ 45 கோடி முதல் ரூ 60 கோடி வரை இருந்தன என்றும் டிமான்ட் சேர்க்கிறார்.

வர்த்தக இதழ் ட்ரேட் கைடை மேற்கோள் காட்டும் பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்டின் 2004 செய்தி, வண்ணப் பதிப்பு முதல் இரண்டு வாரங்களில் மும்பையில் ரூ 79.26 லட்சமும் டெல்லியில் ரூ 30.66 லட்சமும் வசூலித்தது என்கிறது; இரண்டும் சேர்த்து ரூ 1 கோடிக்கு மேல். முதல் வாரம் 150 அச்சுகள் வெளியாயின, இரண்டாம் வாரம் 176 ஓடின என்றும் அது சொல்கிறது. சண்டே கார்டியன் 25 வார ஓட்டத்தை விவரிக்கிறது; வண்ணப் பதிப்பு தோல்விப் படம் என்று 2023 இல் சாட்டர்ஜி எழுதுகிறார். 2016 இல் ஃபெரோஸ் அப்பாஸ் கான் இந்தக் கதையை மேடை இசைநாடகமாக மாற்றினார் என்று சினிமாஸி பதிவு செய்கிறது.