டென்சிங் நோர்கே 1953 மே 29 காலை 11:30 மணிக்கு எவரெஸ்ட் உச்சியில் நின்றார்; பிறகு டார்ஜிலிங் நிறுவனத்தில் 22 ஆண்டுகள் இந்திய மலையேற்ற வீரர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தார்

நேபாளத்தின் கும்பு பகுதியில் வளர்ந்து டார்ஜிலிங்கில் வாழ்ந்த ஷெர்பாவான டென்சிங் நோர்கேவும், நியூசிலாந்தின் எட்மண்ட் ஹில்லரியும் 1953 மே 29 காலை 11:30 மணிக்கு எவரெஸ்ட் உச்சியை அடைந்தனர்; உலகின் மிக உயரமான மலையின் பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் ஏற்றம் அது. ஹிமாலயன் கிளப்பின் இரங்கல் குறிப்பின்படி, டென்சிங் பிரிட்டிஷ் மலையேற்றக் குழுவின் முழு உறுப்பினராகவும், ஷெர்பா சுமை தூக்குபவர்களின் தலைவரான சர்தாராகவும் இருந்தார். தான் ஓர் இந்தியக் குடிமகன் என்றும், பிறப்பால் நேபாளி என்றும் தன் 1955 சுயசரிதையில் அவர் எழுதினார்.

பிறகு 1954 ஜூன் முதல் 1976 மே வரை 22 ஆண்டுகள் அவர் டார்ஜிலிங்கிலுள்ள இமயமலை மலையேற்றப் பயிற்சி நிறுவனத்தில் (எச்எம்ஐ) களப் பயிற்சி இயக்குநராக இருந்தார்; மறையும் வரை அதன் ஆலோசகராகத் தொடர்ந்தார். 1959 ஜனவரி 26 தேதியிட்ட இந்திய அரசிதழ், பத்ம பூஷண் விருதுகளில் “ஸ்ரீ டென்சிங் நோர்கே, இமயமலை மலையேற்றப் பயிற்சி நிறுவனம், டார்ஜிலிங்” என்பதைப் பட்டியலிடுகிறது.

சான்றிதழ் இல்லாத ஒரு சுமை தூக்குபவர்

1935 இல் எரிக் ஷிப்டனின் உளவுப் பயணக் குழுவுக்கு டார்ஜிலிங்கில் மேலும் இரண்டு சுமை தூக்குபவர்கள் தேவைப்பட்டனர்; தன் சொந்த விவரிப்பின்படி முந்தைய பணிக்கான சான்றிதழ் இல்லாத டென்சிங் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட விண்ணப்பதாரர்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். டார்ஜிலிங் இமயமலை ரயில் சேவை செய்யும் அந்த மலை நகருக்கு, அவர் பிறந்த நிலத்திலிருந்து 1932 இல் வந்தார் என்கிறது ஹிமாலயன் கிளப்பின் இரங்கல் குறிப்பு.

மலையேற்ற வீரர் தோர்ஜீ லாத்தூ எழுதிய அந்த இரங்கல் குறிப்பு, பிறகு அவரது முன்னேற்றத்தை ஆண்டு வாரியாகப் பட்டியலிடுகிறது. 1936 இல் டென்சிங் வடக்கு கணவாய் வரை சுமைகளைச் சுமந்தார்; டில்மனின் 1938 பயணத்தில் சுமார் 27,200 அடியை எட்டினார். 1947 இல் ஒரு சுவிஸ் பயணக் குழுவுடன் கர்வாலில் 22,770 அடி உயர கேதார்நாத் உட்பட முதல் ஏற்றங்களைச் செய்தார்; அந்தப் பயணத்தில் அசல் சர்தார் காயமடைந்ததால் அவர் சர்தாராக உயர்ந்தார். 1951 இல் காணாமல் போன இரண்டு பிரெஞ்சு மலையேற்ற வீரர்களை மீட்கும் முயற்சியில் நந்தா தேவியின் கிழக்கு உச்சியில் ஏறினார்.

1952 வசந்த காலத்தில் ஒரு சுவிஸ் குழுவுடன் எவரெஸ்ட்டுக்குச் சென்று, ரேமண்ட் லம்பேருடன் தென்கிழக்கு முகட்டில் ஏறினார். அவர்களது உச்சப் புள்ளியை நேஷனல் ஜியாகிரஃபிக்கும் ஹிமாலயன் கிளப்பும் 28,210 அடி (8,598 மீ) என்கின்றன; டென்சிங் தானே சுமார் 28,250 அடி என்று மதிப்பிட்டார். தொடர்ந்து சென்றால் உயிருடன் இறங்க முடியாது என்பதால் திரும்பினர் என்று அவர் எழுதினார். அந்த முயற்சியை 1952 மே 28 என்று டென்சிங் தேதியிட்டார், உச்சிக்கு ஒரு ஆண்டும் ஒரு நாளும் முன். அவரது கணக்கில் 1953 அந்த மலைக்கு அவரது ஏழாவது பயணம்.

27,900 அடியில் ஒரு கூடாரத்திலிருந்து கடைசி இரண்டு நாட்கள்

1953 பயணத்தை ஆல்பைன் கிளப்பும் ராயல் புவியியல் கழகமும் ஏற்பாடு செய்தன; கர்னல் ஜான் ஹன்ட் தலைமை தாங்கினார். 350 சுமை தூக்குபவர்கள், 20 ஷெர்பாக்கள், பத்து மலையேற்ற வீரர்கள் என்று நேஷனல் ஜியாகிரஃபிக் அதை விவரிக்கிறது; உச்சிக்குக் கீழுள்ள உயரமான சேணமான தெற்குக் கணவாயை மே 21 அன்று குழு அடைந்தது என்றும் சொல்கிறது. ஹன்டின் திட்டம் டாம் போர்டில்லனையும் சார்லஸ் எவன்ஸையும் முதலில் அனுப்பியது. மே 26 அன்று அவர்கள் 28,700 அடியிலுள்ள தெற்கு உச்சியை, உச்சிக்கு சுமார் 330 அடி முன்னால், அடைந்தனர்; ஆக்சிஜன் அதற்கு மேல் அனுமதிக்காததால் திரும்பினர்.

ஹில்லரியின் சொந்த விவரிப்பு, 1953 ஜூன் 2 அன்று அடிவார முகாமில் அவர் எழுதிய ஒரு கடிதம்; 1993 இல் ஆல்பைன் ஜர்னல் அதைத் திருத்தாமல் வெளியிட்டது. டென்சிங் செய்த இரண்டு விஷயங்களை அது பதிவு செய்கிறது. மே 22 அன்று இருவரும் பாதை அமைத்ததால் 14 ஷெர்பாக்களும் அவர்களது சுமைகள் அனைத்தும் தெற்குக் கணவாயை அடைந்தன; அந்த நாளை “பயணத்தின் திருப்புமுனை” என்றார் ஹில்லரி. மே 28 அன்று உச்சி முகாமை அமைக்க இடம் தேடியபோது, குழு “டென்சிங்கின் ஆலோசனையைப் பின்பற்றி” இடதுபுறம் முகப்பில் குறுக்கே சென்று, ஒரு பாறைத் திட்டின் கீழ் ஒரு விளிம்பைக் கண்டது; அதை ஹில்லரி 27,900 அடி என்று மதிப்பிட்டார். கூடாரத்துக்கான தளத்தை அமைக்க அவரும் டென்சிங்கும் பிற்பகல் 2:30 முதல் 5:30 வரை மூன்று மணி நேரம் செலவிட்டனர்.

மே 29 காலை 6:30 மணிக்கு அவர்கள் கூடாரத்தை விட்டுக் கிளம்பி, 9 மணிக்கு தெற்கு உச்சியை அடைந்தனர். கடைசித் தடை சுமார் 40 அடி பாறைப் படி; பாறைக்கும் அதன் அருகிலுள்ள பனிக்கும் இடையே தன்னை இடுக்கிக்கொண்டு ஹில்லரி ஏறினார்; அது பின்னர் ஹில்லரி படி என்று பெயரிடப்பட்டது. அதற்கு அப்பால் இருந்த முகடு “பனிக் கூன்களின் ஒரு வரிசை மட்டுமே” என்றும், முடிவை நெருங்கும்போது அவரும் ஹில்லரியும் உச்சிக்கு சுமார் முப்பது அடி தொலைவில் நின்று மேலே பார்த்துவிட்டுப் பிறகு தொடர்ந்தனர் என்றும் டென்சிங் நினைவுகூர்ந்தார். உச்சியில் இருந்த நேரத்தைக் காலை பதினோரு மணி முப்பது என்று அவர் தந்தார்.

உச்சியில் பதினைந்து நிமிடங்கள்

கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நிமிடங்கள் அவர்கள் அங்கே இருந்தனர் என்கின்றன டென்சிங்கின் விவரிப்பும் நேஷனல் ஜியாகிரஃபிக்கும். டென்சிங் தன் பனிக் கோடரியிலிருந்து நான்கு கொடிகளை அவிழ்த்தார், வரிசை: ஐக்கிய நாடுகள், பிரிட்டிஷ், நேபாள், இந்தியக் கொடி; ஹில்லரி அவரைப் படம் பிடித்தார். பதிலுக்கு ஹில்லரியைப் படம் எடுக்கச் சைகை செய்ததாகவும், ஹில்லரி தலையசைத்து மறுத்ததாகவும் டென்சிங் எழுதினார். டென்சிங் ஒருபோதும் கேமராவைப் பயன்படுத்தியதில்லை என்றும், அவருக்குக் கற்றுக்கொடுக்க நேரம் இல்லை என்றும் ஹில்லரி சொன்னதாக 2003 இல் அசோசியேட்டட் பிரஸ் தெரிவித்தது. ஒரே விளைவுக்கு இரண்டு விவரிப்புகள் வெவ்வேறு காரணங்களைத் தருகின்றன: உச்சியில் ஹில்லரியின் புகைப்படம் இல்லை.

டென்சிங் பனியில் ஒரு குழியைத் தோண்டி, இனிப்புகளையும், தன் மகள் நிமா தந்த சிவப்பு-நீல பென்சிலையும், ஹன்ட் ஹில்லரிக்கு அதிர்ஷ்டச் சின்னமாகக் கொடுத்த ஒரு சிறிய கருப்புத் துணிப் பூனையையும் வைத்தார். ஹன்ட் கொடுத்த ஒரு சிலுவையை ஹில்லரி விட்டு வைத்ததாக அவரது கதை சொல்கிறது; அப்படியானால் அதை தான் பார்க்கவில்லை என்று டென்சிங் எழுதினார். 1924 இல் மலையில் காணாமல் போன ஜார்ஜ் மல்லோரியும் ஆண்ட்ரூ இர்வினும் தங்களுக்கு முன்பே அங்கே வந்திருந்தனரா என்பதற்கான எந்த அடையாளத்தையும் இருவரும் தேடினர், எதுவும் காணவில்லை.

எலிசபெத் அரசி II இன் முடிசூட்டு நாளான ஜூன் 2 அன்று ஏற்றம் பற்றிய செய்தி லண்டனை அடைந்தது என்று ஏபி தெரிவிக்கிறது.

கௌரவங்கள், டென்சிங் விளக்கிய ஒரு நைட் பட்டம்

நேபாளத்தின் மன்னர் திரிபுவன் டென்சிங்குக்கு நேபாள தாராவை (நேபாள நட்சத்திரம்) வழங்கினார்; அது நாட்டின் மிக உயர்ந்த விருது என்று டென்சிங் விவரித்தார். ஹன்டுக்கும் ஹில்லரிக்கும் நைட் பட்டம் வழங்கப்பட்டது. டென்சிங்குக்கு ஜார்ஜ் பதக்கம் வழங்கப்பட்டது. அதை பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் அரசியிடமிருந்து அவர் நேரில் பெற்றார் என்றும், ஜார்ஜ் குறுக்குக்குப் பிறகு துணிவுக்கான மிக உயர்ந்த குடிமை விருது அது என்றும் 1953 குழுவின் உறுப்பினர் சார்லஸ் வைலி ஆல்பைன் ஜர்னலில் எழுதினார். 12 முன்னணி ஷெர்பாக்களுக்கும் அரசி முடிசூட்டுப் பதக்கங்களை வழங்கினார் என்றும், அவற்றை சார்லஸ் எவன்ஸ் 1954 ஜூனில் தியாங்போச்சே மடாலயத்தில் வழங்கினார் என்றும் ராயல் புவியியல் கழகம் சேர்க்கிறது.

டைகர் ஆஃப் தி ஸ்னோஸ் நூலில், சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு இந்தியா தன் குடிமக்களை வெளிநாட்டுப் பட்டங்களை ஏற்க அனுமதிப்பதில்லை என்றும், அதனால் நைட் பட்டம் தன்னைச் சங்கடப்படுத்தியிருக்கும் என்றும், தனக்கு எந்த அவமதிப்பு உணர்வும் இல்லை என்றும் டென்சிங் எழுதினார். தில்லியில் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு ஒரு வரவேற்பில் அவரைச் சந்தித்து, லண்டனுக்குச் செல்லும்படி ஆலோசனை கூறி, பயணத்துக்கான ஆடைகளையும் தந்தார் என்று டென்சிங் எழுதினார். அவருக்கு இரண்டு கடவுச்சீட்டுகள் கொடுக்கப்பட்டன, ஒன்று இந்தியா, ஒன்று நேபாளம். நேபாளத்தில் தங்கினால் ஒரு வீடு தருவதாக நேபாளப் பிரதமரும் அமைச்சர்களும் முன்வந்தபோது, அவர் மறுத்தார்; “நான் நேபாளத்தின் கருவில் பிறந்தேன், இந்தியாவின் மடியில் வளர்ந்தேன்” என்று பத்திரிகைகளிடம் சொன்னதாக அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

டார்ஜிலிங்கில் ஒரு பெரிய வீடு, ஓர் இந்திய நாளிதழ் ஏற்பாடு செய்த பொது நன்கொடை நிதியில் அவருக்காக வாங்கப்பட்டது என்று வைலி பதிவு செய்கிறார். 1959 இல் இந்திய அரசு அவருக்கு பத்ம பூஷண் வழங்கியது.

டார்ஜிலிங்கிலுள்ள பள்ளி

நிறுவனம் பற்றிய டென்சிங்கின் விவரிப்பு ஒரு கடிதத்தில் தொடங்குகிறது. அவரது நண்பர் ராபி மித்ரா, டென்சிங்கைத் தலைவராகக் கொண்ட ஓர் இந்திய மலையேற்றப் பள்ளியை முன்மொழிந்து மேற்கு வங்க முதலமைச்சர் டாக்டர் பி. சி. ராய்க்கு எழுதினார். ராயும் டென்சிங்கும் ஒப்புக்கொண்டனர், மேஜர் என். டி. ஜயால் நிர்வாகத்தை ஏற்றார், ஆல்பைன் ஆராய்ச்சிக்கான சுவிஸ் அறக்கட்டளையின் அர்னால்ட் கிளாட்டார்ட் ஆலோசனை கூற வந்தார். 1953 அக்டோபரில் மூவரும் சிக்கிமுக்குள் (1975 இல் அது இந்திய மாநிலமானது) பயணம் செய்து, கோக்டன், காங் சிகரப் பகுதியில் பயிற்சித் தளத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். நிறுவனம் தொடங்கும் முன் டென்சிங்கும் மேலும் ஆறு ஷெர்பாக்களும் சுவிட்சர்லாந்தின் ரோசென்லாவில் கிளாட்டார்டின் ஏறும் பள்ளியில் பயிற்சி பெற்றனர்.

நிறுவனத்தைத் திட்டமிட்டவர்களாக நேருவையும் ராயையும் அதன் சொந்த வரலாறு குறிப்பிடுகிறது; டென்சிங்கின் எவரெஸ்ட் ஏற்றமே தூண்டுதலைத் தந்தது என்கிறது. அது 1954 நவம்பர் 4 அன்று நிறுவப்பட்டது; அன்றே நேரு அதைத் திறந்தார் என்று டென்சிங் எழுதினார். லெபாங் கார்ட் சாலையிலுள்ள ராய் வில்லாவில் தொடங்கி, 1958 இல் பிர்ச் ஹில்லுக்கு மாறியது. நிறுவனம் “மேலும் டென்சிங்குகளை உருவாக்க” வேண்டும் என்று நேரு சொன்னதாக வைலி மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

அது பயிற்றுநர்களை உருவாக்கியது. டென்சிங்கின் மருமகன் நவாங் கொம்பு முதல் தொகுதியில் இருந்தார்; 1963 இல் ஓர் அமெரிக்கப் பயணத்துடனும், 1965 இல் இந்தியப் பயணத்துடனும் எவரெஸ்ட் உச்சியை அடைந்து, அதை இருமுறை ஏறிய முதல் மனிதர் ஆனார் என்று வைலியும் நிறுவனமும் சொல்கின்றன. 1976 இல் டென்சிங்குக்குப் பிறகு கொம்பு களப் பயிற்சி இயக்குநர் ஆனார். 62 ஆண்டுகளில் 45,000 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்கு, அவர்களில் 2,500 பேர் வெளிநாட்டவர், நிறுவனம் பயிற்சி அளித்தது என்று அதன் வரலாற்றுப் பக்கம் சொல்கிறது.

முதலில் காலடி வைத்தவர் யார், பிற திறந்த கேள்விகள்

1953 இல் உலகம் கேட்ட கேள்வி, உச்சியை முதலில் அடைந்தவர் யார் என்பது. ஏறியவர்கள் அப்போது அமைதியாக இருந்தனர் என்றும், பிரிட்டன், நியூசிலாந்து, நேபாளம், இந்தியா ஒவ்வொன்றும் தன் சொந்தக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தின என்றும் ராயல் புவியியல் கழகத்தின் உண்மைத் தாள் சொல்கிறது. தானும் ஹன்டும் டென்சிங்கும் சொல்வதில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டதாக ஹில்லரி நேஷனல் ஜியாகிரஃபிக்கிடம் சொன்னார். 1953 ஜூன் 22 அன்று நேபாளப் பிரதமரின் அலுவலகத்தில் இருவரும் “கிட்டத்தட்ட ஒன்றாக உச்சியை அடைந்தோம்” என்று சொல்லும் ஒரே மாதிரியான அறிக்கைகளில் கையெழுத்திட்டனர்.

அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஜேம்ஸ் ராம்சே உல்மனுடன் எழுதி 1955 இல் வெளியான டைகர் ஆஃப் தி ஸ்னோஸ் நூலில் டென்சிங் அந்த அமைதியை முடித்தார். அவர் எழுதினார்: “ஹில்லரி முதலில் உச்சியில் கால் வைத்தார். அவருக்குப் பிறகு நான் ஏறினேன்.” இரு மனிதர்களுக்காக அல்ல, எவரெஸ்ட்டுக்காகவே தான் பதில் சொல்வதாகவும், தன் சொந்த மக்களில் பலர் ஏமாற்றம் அடைவார்கள் என்றும் அவர் சொன்னார். பாறைப் படியில் தான் “டென்சிங்கை இழுத்து ஏற்றியதாக” ஹில்லரியின் 1953 கடிதம் சொல்கிறது; வழி முழுவதும் தாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவினோம் என்றும் “கூட்டாளிகளாக இருந்தோம்” என்றும் டென்சிங் எழுதினார். அது எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாதது என்று ஹில்லரி சொன்னதாக 2003 இல் ஏபி தெரிவித்தது.

டென்சிங்கின் பிறப்பும் ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை. மகாலுவுக்கு அருகிலுள்ள சா-சூவில், முயல் ஆண்டில், அதாவது அவரது சொந்தக் கணக்குப்படி 1914 இல், மே மாத இறுதியில் தான் பிறந்ததாக அவர் எழுதினார்; ஷெர்பாக்கள் பிறந்தநாள்களைப் பதிவு செய்வதில்லை என்றும், மே இறுதியே தன் ஆண்டுவிழாவாக இருக்கும் என்றும் அவர் எழுதினார். திபெத்தின் மோயே கிராமத்தை அவரது பிறந்த இடமாக ராயல் புவியியல் கழகத்தின் உண்மைத் தாள் பெயரிடுகிறது. வைலியும் ஹிமாலயன் கிளப்பும் இறந்தபோது அவரது வயதை 72 என்று தருகின்றன.

1976 முதல் 1986 வரை

டென்சிங் 1976 மே மாதம் களப் பயிற்சி இயக்குநர் பதவியிலிருந்து ஓய்வு பெற்று ஆலோசகராக நியமிக்கப்பட்டார். ஓராண்டுக்கு மேலான நுரையீரல் நோய்க்குப் பிறகு 1986 மே 9 அன்று டார்ஜிலிங்கிலுள்ள தன் வீட்டில் காலமானார் என்று ஹிமாலயன் கிளப் பதிவு செய்தது. இறுதிச் சடங்கில் ஹில்லரியும் அவரது மனைவி ஜூனும் மட்டுமே வெளிநாட்டவர் என்றும், சடலப் பெட்டியின் பின்னால் சென்ற ஊர்வலம் ஒரு கிலோமீட்டருக்கு மேல் நீண்டிருந்தது என்றும் ஏபி தெரிவித்தது; அதை வைலியும் லாத்தூவும் உறுதி செய்கின்றனர்.

இந்திய அரசின் டென்சிங் நோர்கே தேசிய சாகச விருதுகள் அவர் பெயரைத் தாங்குகின்றன. 2026 செப்டம்பர் 2 அன்று அரசு 2024 விருதுகளை அறிவித்தது: நில சாகசத்துக்கு பல்ஜீத் கௌர், ஸ்கால்சாங் ரிக்ஸின்; நீர் சாகசத்துக்கு ரிமோ சாஹா; வாழ்நாள் சாதனைக்கு சிவ் பிரசாத் சமோலி; ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு சிலை, ஒரு சான்றிதழ், 15 லட்சம் ரூபாய்.