யெல்லப்ரகட சுப்பாராவ் 21,000 முறைக்கு மேல் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட பாஸ்பரஸ் சோதனையை இணைந்து உருவாக்கினார்; 1929இல் ATP பற்றி முதலில் அறிவித்தவர்களில் ஒருவராக இருந்தார்; ஃபோலிக் அமிலம், அமினோப்டெரின், ஆரியோமைசின் ஆகியவற்றின் பின்னாலிருந்த லெடர்லி ஆய்வகங்களின் ஆராய்ச்சிக்குத் தலைமை தாங்கினார்

யெல்லப்ரகட சுப்பாராவும் சைரஸ் ஃபிஸ்கேவும் 1925இல் ஜர்னல் ஆஃப் பயாலஜிகல் கெமிஸ்ட்ரியில் “பாஸ்பரஸின் நிறமானி அளவீடு” என்ற சோதனையை வெளியிட்டனர்; ஒரு மாதிரியில் உள்ள பாஸ்பேட்டின் அளவை, நிறத்தின் அடர்த்தியிலிருந்து வாசிக்கும் சோதனை அது. அதன் மேற்கோள்கள் 21,000க்கு மேல் என்று இந்தியன் ஜர்னல் ஆஃப் டெர்மட்டாலஜி, வெனிரியாலஜி அண்ட் லெப்ரோலஜியில் எழுதிய அங்கித் பார்த்தியும் யோகேஷ் மர்ஃபாட்டியாவும் கூறுகின்றனர்; 2013 அக்டோபரில் ஹெக்டோன் இன்டர்நேஷனல் 22,547 எனக் கணக்கிட்டது. சுப்பாராவ் 1895 ஜனவரி 12 அன்று இன்றைய ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் மேற்கு கோதாவரி மாவட்டத்தில் உள்ள பீமாவரத்தில் பிறந்தார்; நியூயார்க் மாநிலத்தில் உள்ள லெடர்லி ஆய்வகங்களில் ஆராய்ச்சித் துறைக்குத் தலைமை தாங்கும் அளவுக்கு உயர்ந்தார்; அங்கு அவரது குழுக்கள் ஃபோலிக் அமிலம், இரத்தப் புற்றுநோய் மருந்தான அமினோப்டெரின், ஆரியோமைசின் எனும் நுண்ணுயிர்க்கொல்லி ஆகியவற்றில் பணியாற்றின.

அவரது குடும்பப்பெயர் இலக்கியத்தில் Subbarow, SubbaRow, Subba Row என்று வருகிறது. இந்தக் கட்டுரை முதலாவதைப் பயன்படுத்துகிறது.

பீமாவரத்திலிருந்து 1923இல் ஹார்வர்டுக்கு

சுப்பாராவ் ஒரு தெலுங்கு பிராமணக் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர் என்று பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் எழுதுகின்றனர். சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்த அவர், ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின்போது மகாத்மா காந்தியின் அழைப்புக்குப் பதிலளித்து, 1920 ஆகஸ்டில் அங்கே கதர் மேலங்கி அணியத் தொடங்கினார். அவரது அறுவை சிகிச்சைப் பேராசிரியர் எம். சி. பிராட்ஃபீல்டு அதை விரும்பவில்லை; சுப்பாராவுக்கு எம்பிபிஎஸ்ஸுக்குப் பதிலாக, தரத்தில் குறைந்த லைசென்ஷியேட் ஆஃப் மெடிசின் அண்ட் சர்ஜரி சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது. அது அவரை மெட்ராஸ் மருத்துவச் சேவைகளுக்கு வெளியே நிறுத்தியது; எனவே அவர் மெட்ராஸ் ஆயுர்வேதக் கல்லூரியில் உடற்கூறியல் மற்றும் உடலியங்கியல் விரிவுரையாளர் பணியை ஏற்று, துணை முதல்வர் வரை உயர்ந்தார்.

வருகை தந்த அமெரிக்க மருத்துவர் ஜான் ஃபாக்ஸ் கென்ட்ரிக், ஹார்வர்டு வெப்பமண்டல மருத்துவப் பள்ளிக்கு விண்ணப்பிக்க அவரை ஊக்குவித்தார். மாமனாரிடமிருந்து பெற்ற கடன், MSN அறக்கட்டளைகளிடமிருந்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஆண்டுக்கு ரூ 1,500 உதவித்தொகை ஆகியவை இந்தப் பயணத்துக்குப் பணம் அளித்தன. அவரது லைசென்ஷியேட் சான்றிதழ் ஹார்வர்டு உதவித்தொகைக்கோ பயிற்சிப் பணிக்கோ அவரைத் தகுதியாக்கவில்லை; எனவே அவர் இரவுப் பணியாளராக வேலை செய்து, படுக்கைப் பாத்திரங்களையும் சிறுநீர்க் கலன்களையும் சுத்தம் செய்தார், வேறு சிறு வேலைகளும் செய்தார்.

அமெரிக்காவுக்கு அவர் வந்த ஆண்டை, நுண்ணுயிர்க்கொல்லிகளின் வரலாற்றை எழுதிய வில்லியம் ரோசன் 1923 எனக் குறிக்கிறார். சுப்பாராவ் 1924 ஜூனில் வெப்பமண்டல மருத்துவப் பட்டயத்தைப் பெற்று ஹார்வர்டு மருத்துவப் பள்ளியில் சேர்ந்தார்; அங்கே பேராசிரியர் ஓட்டோ ஃபோலின், செல், நரம்பு, எலும்புத் திசுக்களில் பாஸ்பரஸை நுணுக்கமாக அளக்கும் பணி கொடுக்கப்பட்டிருந்த ஃபிஸ்கேவுடன் அவரை இணைத்தார்.

பாஸ்பரஸ் சோதனை எப்படி வேலை செய்தது

நிறமானிச் சோதனை ஒரு மாதிரியில் வேதிப்பொருட்களைச் சேர்த்து, உருவாகும் நிறத்திலிருந்து இலக்குப் பொருளின் அளவை வாசிக்கிறது. இந்தியன் ஜர்னல் ஆஃப் கிளினிகல் பயோகெமிஸ்ட்ரி தலையங்கத்தில் லக்ஷ்னா மஹாஜனும் சகாக்களும், வினையில் குறைக்கும் காரணியாக அமினோநாஃப்தால்சல்ஃபோனிக் அமிலத்தை சுப்பாராவ் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று கூறுகின்றனர். அது ஓர் ஐசோமர், அதாவது அதே அணுக்களின் வேறொரு அமைப்பு; அவர் முதலில் முயன்றதை விடத் தயாரிக்க எளிதாக இருந்தது, சாயத் தொழிலிலிருந்து வாங்கவும் முடிந்தது. நிறம் ஒரு நிமிடத்துக்குள் உருவானது என்றும், பழைய வினைப்பொருளான ஹைட்ரோகுயினோன் அனுமதித்ததை விடப் பத்து மடங்கு அளவு குறுக்கிடும் பொருட்களையும் அந்தச் சோதனை தாங்கியது என்றும் அவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

அந்த முறை பல பத்தாண்டுகள் தன் இடத்தைத் தக்கவைத்தது. 1953 டிசம்பர் 11 அன்று தன் நோபல் உரையில் ஃப்ரிட்ஸ் லிப்மான் இன்னும் பாஸ்பேட்டை அளப்பதை “வழக்கமான ஃபிஸ்கே-சுப்பாராவ் நடைமுறை” என்றே விவரித்தார். பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் கூறுவதன்படி, சுப்பாராவ் 1929 ஜூனில் ஹார்வர்டு பட்டமளிப்பு விழாவில் தன் முனைவர் பட்டத்தைப் பெற்றார்.

1927இல் பாஸ்போகிரியாட்டின், 1929இல் ATP

நம்பகமான பாஸ்பேட் சோதனையுடன், தசையில் பாஸ்பரஸ் எந்த வடிவில் இருக்கிறது என்று ஃபிஸ்கேவும் சுப்பாராவும் கேட்க முடிந்தது. “தன்னிச்சைத் தசையில் உள்ள ‘கனிம பாஸ்பேட்’டின் தன்மை” என்ற அவர்களின் கட்டுரையை சயின்ஸ் 1927 ஏப்ரல் 22 அன்று வெளியிட்டது. கண்டுபிடிப்பை மஹாஜனும் சகாக்களும் சுருக்கமாகக் கூறுகின்றனர்: தசை வடிகட்டிகளில் உள்ள பாஸ்பேட்டின் பெரும்பகுதி தனித்த பாஸ்பேட் அல்ல, கிரியாட்டினும் பாஸ்பேட்டும் சம அளவில் உள்ள ஒரு சேர்மம்; தசை சுருங்கும்போது அது உடைந்தது, மீட்சியின்போது மீண்டும் உருவானது. அந்தச் சேர்மமே பாஸ்போகிரியாட்டின். அதிகத் தேவையுள்ள நேரங்களில் தசைக்கும் மூளைக்கும் அது ஆற்றலை வழங்குவதாக பீரெல்லி சேஷியும் மார்ஷல் லிக்ட்மேனும் விவரிக்கின்றனர்.

ATP, அதாவது அடினோசின் டிரைபாஸ்பேட், ஆற்றல் உருவாகும் இடத்திலிருந்து செலவாகும் இடத்துக்கு அதைச் சுமந்து செல்ல செல்கள் பயன்படுத்தும் மூலக்கூறு. வளர்சிதை மாற்றச் செயல்முறைகளுக்கான முதன்மை ஆற்றல் மூலம் என்று சேஷியும் லிக்ட்மேனும் அதை அழைக்கின்றனர்; அதன் பண்புகள் வரையறுக்கப்பட்டது 1929 என்று மஹாஜனும் சகாக்களும் குறிக்கின்றனர். அந்த ஆண்டின் இரண்டு கட்டுரைகள், யார் முதலில் என்ற கேள்விக்குத் தொடர்புடையவை. கார்ல் லோமன் “Über die Pyrophosphatfraktion im Muskel” (“தசையில் உள்ள பைரோபாஸ்பேட் பகுதி பற்றி”) என்பதை நாட்டூர்விசன்ஷாஃப்டன் இதழில் 1929 ஆகஸ்டில் வெளியிட்டார். ஃபிஸ்கே மற்றும் சுப்பாராவின் “தசை மற்றும் கல்லீரலின் பாஸ்பரஸ் சேர்மங்கள்” குறிப்பு சயின்ஸில் 1929 அக்டோபர் 18 அன்று வெளியானது.

ATP-யைக் கண்டுபிடித்தவர் என்று பாடநூல்கள் லோமனைக் குறிப்பிடுகின்றன என்றும், அவரது பணி ஃபிஸ்கேவுடன் முன்பு நடந்த விவாதங்களால் தாக்கம் பெற்றிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது என்றும், அவரும் ஃபிஸ்கே-சுப்பாராவ் உத்தியைப் பயன்படுத்தினார் என்றும் மஹாஜனும் சகாக்களும் எழுதுகின்றனர்.

வராமல் போன ஆசிரியர் பதவியும், 1940இல் லெடர்லியும்

ஹார்வர்டு சுப்பாராவுக்கு நிரந்தரப் பேராசிரியர் பதவியை வழங்கவில்லை. காரணத்தை ரோசன் குடியேற்ற நிலையுடன் இணைக்கிறார்: பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிலிருந்து வந்த குடியேறியாக அவர் தன் பணிக்காலம் முழுவதும் வெளிநாட்டவராகப் பதிவு செய்ய வேண்டியிருந்தது; பதவிக் காலப் பாதுகாப்பு மறுக்கப்பட்டதை மிக விளைவுமிக்க முடிவு என்று ரோசன் அழைக்கிறார். அன்னல்ஸ் ஆஃப் மெடிசின் அண்ட் சர்ஜரியில் 2025இல் எழுதிய மதிப்பாய்வில் குடிக்குப்பலாவும் சகாக்களும் அதை நிறுவன மற்றும் இனப் பாகுபாட்டுடன் இணைக்கின்றனர்; அவரது வழக்கத்துக்கு மாறான ஆராய்ச்சி அணுகுமுறையையும் முறையான சான்றிதழ்கள் இல்லாமையையும் அவர்கள் மேற்கோள் காட்டுகின்றனர்.

1940இல் அவர் நியூயார்க்கின் பெர்ல் ரிவரில் உள்ள லெடர்லி ஆய்வகங்களில் சேர்ந்தார்; வேளாண் வேதிப்பொருள் தயாரிப்பாளரான அமெரிக்கன் சயனமிட் நிறுவனம் அதை 1930 முதல் சொந்தமாக வைத்திருந்தது. அவரை அதன் ஆராய்ச்சி இயக்குநர் என்று ரோசன் அழைக்கிறார். லெடர்லி ஆண்டுக்கு 14,000 டாலர் அளிக்க முன்வந்தது என்றும், நிறுவனம் தனக்காக ஓர் ஆராய்ச்சிக் கட்டடத்தைக் கட்டினால் பாதியை ஏற்பதாக சுப்பாராவ் கூறினார் என்றும் பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் தெரிவிக்கின்றனர்.

ஃபோலிக் அமிலம், அமினோப்டெரின், முதல் இரத்தப் புற்றுநோய் நிவாரணங்கள்

ஃபோலிக் அமிலம் ஒரு பி வைட்டமின், வைட்டமின் பி9 என்றும் அழைக்கப்படுவது. 1945 ஆகஸ்ட் 31 அன்று, ராபர்ட் ஆஞ்சியரும் 15 இணை ஆசிரியர்களும் எழுதிய “கல்லீரலிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட எல். கேசீ காரணிக்கு ஒத்த ஒரு சேர்மத்தின் தொகுப்பு” என்பதை சயின்ஸ் வெளியிட்டது; அவர்களில் சுப்பாராவ் ஏழாவதாகப் பட்டியலிடப்பட்டிருந்தார். அவரது தலைமையில் இருந்த லெடர்லி குழு, ஃபோலிக் அமிலத்தைத் தனிமைப்படுத்தவும் தொழில்துறை அளவில் தொகுக்கவும் ஒரு முறையை உருவாக்கியது என்று பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் பாராட்டுகின்றனர்.

பாஸ்டன் குழந்தைகள் மருத்துவமனையின் நோயியல் நிபுணரான சிட்னி ஃபார்பர், அந்த வைட்டமினைத் தடுத்தால் இரத்தப் புற்றுநோய் மெதுவடையுமா என்று கேட்டார். இரத்தப் புற்றுநோய் உள்ள குழந்தைகளுக்கு ஃபார்பர் ஃபோலிக் அமிலத்தைக் கொடுத்து, கட்டி வளர்ச்சி வேகமடைவதைக் கண்டார் என்றும், வைட்டமினின் செயலில் குறுக்கிடும் வேதிப்பொருளான ஃபோலிக் அமில எதிர்ப்பியை உருவாக்க சுப்பாராவையும் சகாக்களையும் அவர் இணங்கச் செய்தார் என்றும் குடிக்குப்பலாவும் சகாக்களும் எழுதுகின்றனர். சுப்பாராவின் குழு அமினோப்டெரினைத் தொகுத்தது. 1948 ஜூன் 3 அன்று, அதைக் கொண்டு சிகிச்சையளிக்கப்பட்ட கடும் இரத்தப் புற்றுநோய் உள்ள குழந்தைகளுக்குத் தற்காலிக நிவாரணங்கள் ஏற்பட்டதாக ஃபார்பர், எல். கே. டயமண்ட் மற்றும் இணை ஆசிரியர்கள் நியூ இங்கிலாந்து ஜர்னல் ஆஃப் மெடிசினில் அறிவித்தனர். அந்தக் கட்டுரை சுப்பாராவையும் அவரது குழுவையும் ஒப்புக்கொண்டது என்று பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் கூறுகின்றனர்; குழந்தைப் பருவக் கடும் இரத்தப் புற்றுநோயின் முதல் நிவாரணங்களுக்கு அவரது பணியே காரணம் என்று சேஷியும் லிக்ட்மேனும் கூறுகின்றனர்.

மெத்தோட்ரெக்சேட் என்பது அமினோப்டெரினின் மாற்றியமைக்கப்பட்ட வடிவம் என்று குடிக்குப்பலாவும் சகாக்களும் கூறுகின்றனர். குறைந்த நச்சுத்தன்மை கொண்ட சேர்மத்தைத் தேடுமாறு சுப்பாராவ் தன் குழுவுக்கு உத்தரவிட்ட ஓர் உள் குறிப்பாணையை பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் விவரிக்கின்றனர்; அதுவே இதற்கு வழிவகுத்தது. ஆரம்பகால மருந்துகளில், நோய் கட்டுக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்த எல்லா நோயாளிகளுக்கும் இரத்தப் புற்றுநோய் மீண்டும் வந்தது என்றும், இந்தியாவில் பெரும்பாலான மருத்துவர்கள் மெத்தோட்ரெக்சேட்டை பரிந்துரைத்துள்ளனர், அது தோல் செதில் நோய்க்கு மலிவானது, பயனுள்ளது என்றும் அவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். இந்தியாவின் குறைந்த விலை மருந்துகளுக்குப் பின்னாலுள்ள காப்புரிமைச் சட்டம் இந்தியா உலகின் மருந்தகமாக ஆனது எப்படி என்ற கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ளது.

யானைக்கால் நோய்க்கான ஒரு மருந்தும், மண்ணிலிருந்து ஒரு நுண்ணுயிர்க்கொல்லியும்

1941இல் பேர்ல் துறைமுகத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு, வெப்பமண்டல ஆசியாவில் உள்ள அமெரிக்க வீரர்களைப் பாதுகாக்க, ஒட்டுண்ணிகளுக்கு எதிரான மருந்துகளை லெடர்லியின் திட்டத்தில் சுப்பாராவ் சேர்த்தார் என்று பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் எழுதுகின்றனர். அதன் விளைவு டைஈதைல்கார்பமசின். ஜர்னல் ஆஃப் லெபாரட்டரி அண்ட் கிளினிகல் மெடிசினில் 1947இல் வெளியான “யானைக்கால் நோயின் சோதனை வேதிச்சிகிச்சை III” என்ற கட்டுரை, ரெஜினால்ட் ஹியூவிட்டும் ஒய். சுப்பாராவ் உள்ளிட்ட ஐந்து இணை ஆசிரியர்களும் எழுதியது; இயற்கையாகப் பெற்ற நூல்புழு தொற்றுகளுக்கு எதிராக பருத்தி எலிகளிலும் நாய்களிலும் தொடர்புடைய ஒரு சேர்மத்தைச் சோதித்தது. யானைக்கால் நோய் ஒட்டுண்ணிப் புழுக்களால் ஏற்படும் ஒரு நோய். அதைத் தடுக்கவும் சிகிச்சையளிக்கவும் டைஈதைல்கார்பமசினை ஒரு முதன்மை மருந்தாக உலக சுகாதார அமைப்பு அங்கீகரிக்கிறது என்று பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் கூறுகின்றனர்.

புதிய நுண்ணுயிர்க்கொல்லிகளையும் லெடர்லி தேடிக்கொண்டிருந்தது. எழுபதுகளில் இருந்த தாவர நோயியல் நிபுணர் பெஞ்சமின் டக்கரை சுப்பாராவ் பணியில் அமர்த்தினார் என்றும், இருவரும் உலகளாவிய மண் சேகரிப்பைத் தொடங்கினர், காகசஸ் முதல் தென் அமெரிக்கா வரை தொலைவான இடங்களிலிருந்து வீரர்களும் மாலுமிகளும் மாதிரிகளை அனுப்பினர் என்றும் ரோசன் கூறுகிறார். டக்கர் எப்போது வந்தார் என்பதற்கான கணக்குகள் வேறுபடுகின்றன: பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் 1941 என்கின்றனர், ரோசன் 1944 என்கிறார்.

அடுத்த படியை, மிசௌரி பல்கலைக்கழகத்தின் சான்பார்ன் வயலில் 1959இல் நிறுவப்பட்ட ஒரு நினைவுப் பலகை பதிவு செய்கிறது. 1888 முதல் டிமோத்தி புல் பயிரிடப்பட்டிருந்த 23ஆம் எண் நிலப்பகுதி, வில்லியம் ஆல்பிரெக்ட் 1945 ஆகஸ்டில் லெடர்லிக்கு அனுப்பிய ஒரு டஜன் மண் மாதிரிகளில் ஒன்றைத் தந்தது; அதிலிருந்து அந்த உயிரினத்தை டக்கர் தனிமைப்படுத்தினார். அதை ஒரு மஞ்சள் மண் நுண்ணுயிர், ஓர் ஆக்டினோமைசீட் என்று ரோசன் அழைக்கிறார்; டக்கர் அதை அறிவிப்பதற்கு முன் கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகள் சோதனை நடந்தது என்றும், அவர் அதற்கு “பொன் செய்பவர்” என்ற பொருளில் ஸ்ட்ரெப்டோமைசெஸ் ஆரியோஃபேசியன்ஸ் என்றும், மருந்துக்கு ஆரியோமைசின் என்றும் பெயரிட்டார் என்றும் கூறுகிறார். அது கிராம் நேர்மறை, கிராம் எதிர்மறை ஆகிய இரு பெரும் பாக்டீரியா வகைகளுக்கு எதிராகவும் செயல்பட்டது; கிராம் சாயமிடல் அவ்விரண்டையும் பிரிக்கிறது.

அங்கீகாரம் கணக்குகளில் பகிரப்படுகிறது. தனிமைப்படுத்தியவராக டக்கரை மிசௌரி நினைவுப் பலகை குறிப்பிடுகிறது. ஆரியோமைசின் சேர்ந்த நுண்ணுயிர்க்கொல்லிக் குடும்பமான முதல் டெட்ராசைக்ளினை உருவாக்கிய ஆராய்ச்சிக்கு சுப்பாராவ் தலைமை தாங்கினார் என்று சேஷியும் லிக்ட்மேனும் கூறுகின்றனர். நியூயார்க் அறிவியல் அகாடமிக் கூட்டத்தில் ஆரியோமைசினை டக்கர் முன்வைத்தபோது சுப்பாராவ் பின்னணியில் நின்றுகொண்டார் என்றும், சுமார் இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு அவர் காலமானார் என்றும் பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் எழுதுகின்றனர். 1948 ஆகஸ்ட் 8, 53 வயதில் என்று சோமசேகர் தேதியைத் தருகிறார்; பார்த்தியும் மர்ஃபாட்டியாவும் ஆகஸ்ட் 9 என்கின்றனர்.

நோபல் பதிவு காட்டுவது

சுப்பாராவ் நோபல் பரிசு பெறவில்லை என்று சேஷியும் லிக்ட்மேனும் எழுதுகின்றனர். மருத்துவத்துக்கான 1926 முதல் 1953 வரையிலான ஆண்டுவாரிப் பட்டியல்களிலும் (மருத்துவப் பட்டியல்களை 1953 வரை மட்டுமே காப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது), வேதியியலுக்கான 1926 முதல் 1974 வரையிலான பட்டியல்களிலும் அவருக்கோ ஃபிஸ்கேவுக்கோ பரிந்துரை எதையும் நோபல் அறக்கட்டளையின் பரிந்துரைக் காப்பகம் குறிப்பிடவில்லை. 1952இல் மருத்துவப் பட்டியல்களில் லோமன் மூன்று முறை இடம்பெறுகிறார்; ஒவ்வொரு பரிந்துரையும் முன்ஸ்டரில் உள்ள வெவ்வேறு பேராசிரியரிடமிருந்து வந்தது. 1953 மருத்துவப் பரிசு, சிட்ரிக் அமிலச் சுழற்சிக்காக ஹான்ஸ் கிரெப்ஸுக்கும், துணை நொதி A-க்காக ஃப்ரிட்ஸ் லிப்மானுக்கும் சென்றது.

இந்த இடைவெளியை அங்கீகாரத் தோல்வியாக வேறு சிலர் வாசிக்கின்றனர். அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றாசிரியர் எஸ். பி. கே. குப்தா 2020 ஜனவரியில், சுப்பாராவுக்கு உரிய அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை என்று வாதிட்டார்; அதை அவர் ஓரளவு பிரிட்டிஷ் அறிவியல் ஆதிக்கத்துடனும் காலனிய இடர்ப்பாடுகளுடனும் இணைத்தார் என்று பயோவாய்ஸ் தெரிவிக்கிறது. பாடநூல்கள் அவரது பணியைச் சேர்த்திருந்தாலும் அறிவியல் சமூகம் பெருமளவு அதைப் புறக்கணித்தது என்று குடிக்குப்பலாவும் சகாக்களும் எழுதுகின்றனர். முன்னுரிமைப் பதிவு கலவையானது: லோமனின் குறிப்பு ஃபிஸ்கே மற்றும் சுப்பாராவுடையதற்குச் சுமார் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு வந்தது, பாடநூல்கள் லோமனைக் குறிப்பிடுகின்றன, தசைப் பணியைப் பகிர்ந்துகொண்ட ஃபிஸ்கேவுக்கும் காப்பகத்தில் பரிந்துரை இல்லை. நோபல் பெற்ற இந்தியப் பிறப்பு உயிர் வேதியியலாளர் ஒருவருக்கு ஹர் கோவிந்த் குரானாவும் மரபியல் குறியீடும் என்பதையும், இந்திய அறிவியலில் மற்றொரு முன்னுரிமைக் கேள்விக்கு சி. வி. ராமனும் அவர் பெயர் தாங்கிய விளைவும் என்பதையும் பார்க்கவும்.

இந்தியா அவரை நினைவு கூர்ந்த விதம்

அவர் பிறந்த நூற்றாண்டு ஆண்டான 1995இல் இந்திய அரசு ரூ 1 நினைவு அஞ்சல் தலையை வெளியிட்டது. தி இந்து பிசினஸ்லைனின் முன்னாள் இணை ஆசிரியரான எம். சோமசேகர், ஹைதராபாத்தில் உள்ள நிஜாம் மருத்துவ அறிவியல் நிறுவனத்தில் ஒரு மார்பளவுச் சிலை, குண்டூர் மருத்துவக் கல்லூரியில் ஒரு சிலை, லெடர்லியின் ஆராய்ச்சி ஆய்வகத்தில் ஒரு நினைவுப் பலகையும் நூலகமும், தேசிய ஊட்டச்சத்து நிறுவனத்தில் ஒரு கட்டடப் பிரிவு, ஹைதராபாத் பல்கலைக்கழகத்திலும் விசாகப்பட்டினத்தின் GITAM பல்கலைக்கழகத்திலும் அரங்கங்கள் ஆகியவற்றைப் பட்டியலிடுகிறார்.

டெல்லியில் உள்ள குரு கோவிந்த் சிங் இந்திரபிரஸ்த பல்கலைக்கழகம் 2002 முதல் ஆண்டுதோறும் சுப்பாராவ் நினைவு உரையை நடத்தி வருகிறது. 2020 ஜனவரியில் அதன் துணைவேந்தர், சுப்பாராவின் 125ஆம் பிறந்த நாள் ஆண்டுவிழாவுக்கேற்ப, அந்த உரையை நிரந்தரமாக்கும் ஒரு அறக்கொடையை அறிவித்தார்; அதற்குக் குப்தா ரூ 1 லட்சம் (ரூ 100,000) பங்களிப்பை அறிவித்தார்.