2026 மே 16 அன்று இந்தியாவிடம் திருப்பி ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆனைமங்கலச் செப்பேடுகள், தென்கிழக்காசிய மன்னர் கட்டிய பௌத்த மடாலயத்துக்கு சுமார் 1005 இல் ஒரு சோழர் கிராமம் வழங்கப்பட்டதைப் பதிவு செய்கின்றன

2026 மே 16 அன்று, இந்தியா, நெதர்லாந்து ஆகிய நாடுகளின் பிரதமர்கள் முன்னிலையில், லெய்டன் பல்கலைக்கழக நூலகம் இரண்டு தொகுப்புச் சோழச் செப்பேடுகளை இந்திய அரசிடம் திருப்பி ஒப்படைத்தது. அதே நாளின் பத்திரிகை தகவல் அலுவலக (Press Information Bureau) அறிக்கை 21 பெரிய ஏடுகளையும் 3 சிறிய ஏடுகளையும் கணக்கிட்டு, அவற்றைச் “சோழ மன்னர்கள் வெளியிட்ட அரச சாசனங்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறது. பெரிய தொகுப்பு, தமிழ்க் கடற்கரையில் உள்ள நாகப்பட்டினத்தின் பௌத்த மடாலயத்துக்கு ஆனைமங்கலம் என்ற ஒரே கிராமத்தின் நெல் வருவாயை ஒரு சோழ மன்னர் வழங்கியதைப் பதிவு செய்கிறது. அந்த மடாலயத்தைக் கட்டியவர் தென்கிழக்காசியாவைச் சேர்ந்த ஓர் அரசர்.

இந்த மூலபாடம் 1886 முதல் அச்சில் உள்ளது; இங்கு பயன்படுத்தப்படுவது கே. வி. சுப்பிரமணிய ஐயர் 1933 முதல் 1934 வரை வெளியிட்ட பதிப்பு. இரண்டு கேள்விகளுக்கு வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு விடைகள் தரப்படுகின்றன: செப்பேடுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சோழ மன்னர் யார், கொடையளித்த மன்னரின் நாடு எங்கே இருந்தது. யார் என்ன சொல்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையில் இரண்டும் கீழே விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. அதே நாட்டின் மீது சோழர் கடற்படை சுமார் 1025 இல் நடத்திய தாக்குதல் ராஜேந்திர சோழரின் கங்கைப் படையெடுப்பும் கடாரத்துக்கான கடற்படையும் கட்டுரையில் உள்ளது.

லெய்டன் ஒப்படைத்தது என்ன

லெய்டன் இரண்டு தொகுப்புகளையும் Or.1687, Or.1688 என்று பட்டியலிடுகிறது. Or.1687 என்பது முதலாம் ராஜேந்திர சோழரின் முத்திரையுடன் வளையத்தில் கோர்க்கப்பட்ட 21 செப்பேடுகள்; அவற்றில் ஐந்து சமஸ்கிருதத்திலும் பதினாறு தமிழிலும் உள்ளன. Or.1688 என்பது 1070 முதல் 1120 வரை ஆட்சி செய்த முதலாம் குலோத்துங்கரின் முத்திரையுடன் வளையத்தில் கோர்க்கப்பட்ட மூன்று தமிழ்ச் செப்பேடுகள். இரண்டின் மொத்த எடை சுமார் 30 கிலோகிராம் என்று பல்கலைக்கழகம் கூறுகிறது; நாகப்பட்டினத்தில் இருந்த ஒரு பௌத்தக் கோயிலுக்கும் மடாலயங்களுக்கும் கிராம வருவாய் தொடர்பான ஒப்பந்தங்களை அந்த ஏடுகள் பதிவு செய்கின்றன என்றும் அது சொல்கிறது.

ஜேம்ஸ் பர்ஜஸ், எஸ். எம். நடேச சாஸ்திரி ஆகியோர் 1886 இல் பெரிய தொகுப்பை முதன்முதலில் பதிப்பித்தனர். அது “அந்த வம்சம் பற்றிய திட்டவட்டமான தகவல்கள் நிறைந்த, இதுவரை மொழிபெயர்க்கப்பட்ட முதல் சோழக் கல்வெட்டு” என்ற அவர்களின் தீர்ப்பை ஐயர் மேற்கோள் காட்டுகிறார். அவர்களின் பதிப்பில் இருந்த அச்சுப் பிழைகளை அவரது பதிப்பு திருத்துகிறது; அவர்கள் இடம் மாற்றி வைத்திருந்த சில ஏடுகளையும் முறைப்படி அடுக்குகிறது. லெய்டனில் உள்ள ரிக்ஸ் இனவியல் அருங்காட்சியகத்தின் (Rijks Ethnographisch Museum) லெப்டினன்ட் கர்னல் த. வான் எர்ப் இந்திய அரசின் கல்வெட்டுத் துறை அதிகாரிக்கு அனுப்பிய மை அச்சுப் படிகளிலிருந்து அவர் பணியாற்றினார்.

ஆணை, எழுத்தர், யானை

பெரிய தொகுப்பின் தமிழ்ப் பகுதியே செயல்படுத்தப்பட்ட பத்திரம்; ஒரு சோழ ஊர்ச் சபை நடைமுறையில் எப்படிச் செயல்பட்டது என்பதை அது காட்டுகிறது. மற்றொரு சோழச் சபையின் விதிகள் உத்திரமேரூர் கல்வெட்டுகளில் உள்ளன. ஐயரின் மொழிபெயர்ப்பின்படி, தஞ்சாவூருக்கு வெளியே தனது அரண்மனைக்குத் தெற்கே இருந்த மண்டபத்தில் அமர்ந்திருந்த மன்னர், தனது 21ஆம் ஆட்சி ஆண்டின் 92ஆம் நாளில் (ஐயர் இதைக் கி.பி. 1005 என்றும், ஹெரிடேஜ் தமிழ் சுமார் 1006 என்றும் கணக்கிடுகின்றனர்) ஆனைமங்கலம் கிராமத்தின் வருவாய் வரி விலக்குடைய பள்ளிச்சந்தமாகப் பதிவேடுகளில் ஏற்றப்படும் என்று அறிவித்தார். பள்ளிச்சந்தம் என்பது பௌத்த அல்லது சமணக் கோயிலுக்கு வழங்கப்படும் நிலத்தைக் குறிக்கும் சொல். ஆண்டு வருவாய் 97 வேலி (தமிழ் நில அளவை) நிலமும் அதன் பின்னங்களும் தரும் 8,943 கலம் நெல் (தமிழ் தானிய அளவை), மேலும் சில சிறிய அளவுகள். அரச எழுத்தர் அமுதன் தீர்த்தகரன் ஆணையை எழுதினார்; அரச ஆணைகளின் மேற்பார்வையாளர்கள் அதில் கையெழுத்திட்டனர். பதிவேட்டில் ஏற்றம் அதே ஆண்டின் 96ஆம் நாளில் செய்யப்பட்டது.

பிறகு அரசு ஆறு அதிகாரிகளை அனுப்பியது: ஒரு நடுவர், ஒரு வருவாய் அதிகாரி, பட்டர்கள் என்று அழைக்கப்படும் நான்கு பிராமணர்கள். அவர்கள் மாவட்டச் சபையுடன் சேர்ந்து எல்லையில் நடந்தனர். ஒரு பெண் யானை நடையை வழிநடத்தியது; கற்களும், வேலிக்குப் பயன்படும் பால்செடி வகையான கள்ளியும் எல்லையைக் குறித்தன. ஆனைமங்கலத்தைச் சேர்ந்த வேளாள ஊர்க்காரர் கோன் புத்தன் யானை மீது அமர்ந்து எல்லைகளைச் சுட்டிக்காட்டினார்; அவர் பத்திரத்தில் கையெழுத்திட்டார். கையெழுத்திட்டவர்களில் 26 கிராமங்களின் சபைகள் இருப்பதாக ஐயர் கணக்கிடுகிறார். 1935 இல் எழுதிய கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, ஆனைமங்கலம் உட்பட 27 கிராமங்களின் கணக்கர்களைக் கணக்கிடுகிறார்.

எல்லை விவரம் பல பக்கங்களுக்கு நீள்கிறது; அண்டை வயல்களையும், அவற்றில் ஒரு தச்சனின் நிலத்தையும் ஒரு குயவனின் நிலத்தையும், இடையிலுள்ள ஓடைகளையும் அது பெயரிடுகிறது. கடைசித் தேதியிலும் இரு பதிப்பாசிரியர்களும் மாறுபடுகின்றனர். ஐயரின் மொழிபெயர்ப்பில் பத்திரம் 23ஆம் ஆண்டின் 163ஆம் நாளில் ஒப்படைக்கப்பட்டது; ஆணைக்குப் பிறகு இரண்டு ஆண்டுகள், 72 நாட்கள் என்று அவர் கணக்கிடுகிறார். சாஸ்திரி 113ஆம் நாள் என்கிறார்.

ராஜராஜரா ராஜேந்திரரா: யார் என்ன சொல்கிறார்கள்

தமிழ் ஆணை முதலாம் ராஜராஜரின் பெயரில் உள்ளது. அவர் உயிர்ப்புடன் திகழும் பெருஞ்சோழர் கோயில்களில் ஒன்றான தஞ்சாவூர்க் கோயிலைக் கட்டியவர்; அவரது ஆட்சியை பிரிட்டானிகா 985 முதல் 1014 வரை என்று காலக்கணக்கிடுகிறது. தொகுப்பைத் தொடங்கும் சமஸ்கிருதச் செய்யுள்கள் பின்னர் இயற்றப்பட்டவை. ஐயர் அவற்றை ராஜேந்திரரின் காலத்தில் எழுதப்பட்ட புலமைமிக்க முன்னுரையாகப் படிக்கிறார். ராஜராஜர் மறைந்த பின் அவரது மகன், அங்கு மதுராந்தகர் என்று குறிக்கப்படுபவர் (ஐயர் அந்தப் பெயரை ராஜேந்திரருடையது என்று அடையாளம் காண்கிறார்), அந்தக் கிராமத்துக்கு நிலைத்து நிற்கும் ஆணையைச் செய்வித்தார் என்று அவை கூறுகின்றன. காஞ்சிபுரத்தைச் சேர்ந்த ஐந்து கைவினைஞர்கள் செதுக்கியவர்களாகக் கையெழுத்திடுகின்றனர்; அவர்களில் ஒருவர் தன் பெயரை கிருஷ்ணன் வாசுதேவன், ராஜராஜப்பெருஆசாரியன் என்றும் அழைக்கப்படுபவர் என்று குறிக்கிறார்.

பிந்தைய கணக்குகள் அழுத்தத்தில் பிரிகின்றன. கொடையை ராஜராஜர் ஒப்புக்கொண்டார், தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு ராஜேந்திரர் அதை உறுதிப்படுத்திச் செம்பில் பொறிக்கச் செய்தார் என்று சாஸ்திரி எழுதுகிறார். பெரிய தொகுப்பு ராஜேந்திரரின் முத்திரையைத் தாங்கியுள்ளது என்று லெய்டன் சொல்கிறது; அதன் மீதுள்ள எழுத்து ராஜேந்திர சோழரைக் குறிப்பதாக ஐயர் படிக்கிறார். பத்திரிகை தகவல் அலுவலகம் எந்த மன்னரையும் பெயரிடவில்லை; “சோழ மன்னர்கள்” என்று மட்டுமே சொல்கிறது. 2026 மே 31 அன்றைய மன் கி பாத் உரையில், செப்பேடுகள் “முதன்மையாக முதலாம் ராஜேந்திர சோழ மன்னர் தன் தந்தை ராஜராஜ சோழ மன்னர் செய்த சபதத்தை நிறைவேற்றியதுடன் தொடர்புடையவை” என்று பிரதமர் கூறினார்.

ஒரு பாரம்பரிய இணையதளமான ஹெரிடேஜ் தமிழ், ராஜராஜர் ஆணையை வாய்மொழியாக வழங்கினார் என்றும், அது முதலில் பனையோலையில் எழுதப்பட்டது என்றும், பின்னர் ராஜேந்திரர் செப்பேடுகளுக்கு ஆணையிட்டார் என்றும் சேர்க்கிறது. வாய்மொழி ஆணையை அரச எழுத்தர் எழுத்தில் பதிவு செய்தார் என்று மட்டுமே ஐயரின் சுருக்கம் சொல்கிறது; பொருளைக் குறிப்பிடவில்லை. சமஸ்கிருதச் செய்யுள்கள் மூன்றாவது ஆணையாளரையும் சேர்க்கின்றன: கடாகத்தின் தலைவரின் உத்தரவின்படியும் அனொக்கன் என்ற முகவர் மூலமும் செப்பேடுகள் செய்யப்பட்டன என்று அவை கூறுகின்றன. லெய்டனிலிருந்து அனுப்பப்பட்டு எபிகிராஃபியா இண்டிகாவில் அச்சிடப்பட்ட ஒரு குறிப்பு, எழுத்து முதலில் மெழுகுப் பலகைகளில் செய்யப்பட்டு அவற்றிலிருந்து ஏடுகள் வார்க்கப்பட்டன என்று கூறுகிறது; காஞ்சிபுரத்துக் கைவினைஞர்களின் முடிவுரையோ அவர்கள் அதைச் செதுக்கினர் என்கிறது. ஐயர் அந்தக் குறிப்பைப் பதிவு செய்கிறார்; அதுபற்றிக் கருத்து சொல்லவில்லை.

தந்தை தொடங்கி மகன் முடித்த மடாலயம்

சூளாமணிவர்ம விகாரம் என்ற அந்த மடாலயம் நாகப்பட்டினத்தில் கடாரத்தின் அரசர் சூளாமணிவர்மனால் கட்டப்பட்டு வந்தது என்று தமிழ்ப் பகுதி சொல்கிறது. சைலேந்திர குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அவரது மகன் மாறவிஜயோத்துங்கவர்மன் தந்தையின் பெயரில் அதைக் கட்டினான் என்று சமஸ்கிருதப் பகுதி சொல்கிறது. தமிழ் மூலம் எப்போதும் “கட்டப்பட்டு வருகிறது” என்றே சொல்கிறது, “கட்டப்பட்டது” என்று ஒருபோதும் சொல்வதில்லை என்று ஐயர் குறிப்பிடுகிறார்; பணி 21ஆம் ஆண்டை ஒட்டித் தொடங்கி ராஜேந்திரரின் கீழ் முடிந்திருக்கலாம் என்றும் அவர் கருதுகிறார். அதே தொகுதியில் அச்சிடப்பட்ட ஒரு குறிப்பில் ஆர். சி. மஜும்தார், சீனாவின் சுங் வம்ச வரலாற்றிலிருந்து தேதிகளைச் சேர்க்கிறார்; அது சான்-ஃபோ-ட்ஸி என்று அழைக்கும் அரசிலிருந்து 1003 இலும் 1008 இலும் தூதர்கள் வந்ததாகப் பதிவு செய்கிறது. சீன ஒலிபெயர்ப்புகளில் உள்ள இரு அரசர் பெயர்களையும் சூளாமணிவர்மன் என்றும், மாறவிஜயோத்துங்கவர்மனின் தொடக்கப் பகுதி என்றும் ஜார்ஜ் செடெஸ் படித்திருந்தார். தந்தை 1005 முதல் 1008 க்குள் இறந்தார் என்று மஜும்தார் முடிவுக்கு வருகிறார். 1968 இல் எழுதிய செடெஸ், அந்த ஆண்டு மகன் சீனாவுக்குத் திறை அனுப்பியதால் 1008 இல் அவர் அரியணையில் இருந்தார் என்று சேர்க்கிறார்.

ஒரு சோழ மன்னர் ஏன் அயல்நாட்டு மடாலயத்துக்குக் கொடை அளித்தார் என்பது பற்றி, ராஜராஜரின் வெற்றிப் பட்டியல்கள் எதிலும் கடாகம் குறிப்பிடப்படவில்லை என்பதை ஐயர் சுட்டிக்காட்டி, ராஜராஜர் அதை வென்றிருக்கவில்லை என்று முடிவுக்கு வருகிறார். சாசனம் கொடையாளரின் பெயரில் அல்லாமல் சோழ மன்னரின் பெயரில் வழங்கப்பட்டுள்ளதால், கடாக அரசர் சோழரின் அனுமதியுடனும் நட்புறவான நிலையிலும் கட்டினாரா என்று ஐயர் கேட்கிறார்; அதை ஒரு கேள்வியாகவே விட்டுவிடுகிறார். கட்டியவருக்குச் சோழ மன்னரின் அனுமதி இருந்தது என்கிறார் சாஸ்திரி.

கொடையாளரின் நாடு எங்கே இருந்தது

மாறவிஜயோத்துங்கவர்மனை ஸ்ரீ விஷயத்தின் தலைவர் என்றும், கடாகத்தின் ஆட்சியை நடத்தியவர் என்றும் சமஸ்கிருத மூலம் அழைக்கிறது; இது ஐயரின் மொழிபெயர்ப்பின்படி. அவரது தந்தையைக் கடாரத்தின் அரசர் என்று தமிழ் மூலம் அழைக்கிறது. ஸ்ரீ விஷயத்தை ஸ்ரீவிஜயம் என்றே ஐயர், மஜும்தார், செடெஸ், சாஸ்திரி நால்வரும் படிக்கின்றனர்; கடாகமும் கடாரமும் ஒரே இடம் என்றும் கருதுகின்றனர். துண்டுகள் எப்படிப் பொருந்துகின்றன என்பதில் அவர்கள் மாறுபடுகின்றனர்.

கடாகத்தை மலாய் தீபகற்பத்தில் உள்ள கெடாவுடனும், ஸ்ரீவிஜயத்தை சுமாத்ராவில் இருந்த ஓர் அரசுடனும் மஜும்தார் அடையாளம் காண்கிறார். செய்யுளில் உள்ள சமஸ்கிருதச் சொல்லை அவர் “விரிவுபடுத்தினான்” என்று மொழிபெயர்க்கிறார்; அதாவது சைலேந்திரர்கள் முதலில் கடாகத்தின் ஆட்சியாளர்கள், பின்னர் தங்கள் ஆட்சியை ஸ்ரீவிஜயத்துக்கும் விரிவாக்கினர். செப்பேடுகளில் உள்ள மற்ற ஐந்து குறிப்புகள் அரசரைக் கடாகத்தின் அரசர் என்று மட்டுமே அழைக்கின்றன. 11ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன் ஸ்ரீவிஜய அரசர்கள் சைலேந்திரர்கள் என்றோ ஸ்ரீவிஜயத்தில் ஆட்சி செய்தவர்கள் என்றோ கூற சரியான ஆய்வு முறை இடம் தராது என்று செடெஸ் எழுதியதாகவும் அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்; தனது கருத்தைச் செடெஸ் ஏற்றிருந்தார் என்றும் பதிவு செய்கிறார். ஒரு அடிக்குறிப்பில், ஸ்ரீவிஜயமே மலாய் தீபகற்பத்தில் சையாவில் இருந்திருக்கலாம், அதற்குச் சற்றுத் தெற்கே ஸ்ரீவிஜய மலை இருந்திருக்கலாம் என்று கருத்துரைத்த எச். ஜி. குவாரிச் வேல்ஸை அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

1968 இல் செடெஸ் ஸ்ரீவிஜயத்தைப் பாலெம்பாங்கிலும் கடாகத்தைக் கெடாவிலும் வைக்கிறார். இரு பெயர்களையும் செப்பேடுகள் இணைப்பது அரபு நிலவியலாளர்களின் கூற்றுடன் ஒத்துப்போகிறது என்று அவர் காண்கிறார்; அவர்களுக்கு, அவர் எழுதுவதுபோல், “மகாராஜா நீரிணையின் இரு கரைகளையும் கைக்கொண்டிருக்கிறார்”. ஸ்ரீவிஜயத்தைப் பாலெம்பாங் அரசாகவும், கடாரத்தை மலாய்க் கடற்கரையில் தமிழ் மாலுமிகள் முதலில் சென்றடைந்த துறைமுகமாகவும் சாஸ்திரியும் கொள்கிறார்; அதனால்தான் சோழர்கள் ஆட்சியாளருக்கு அந்தப் பெயரைச் சூட்டினர் என்பதை அது விளக்கும். ஃபெராண்ட் 1922 இல் கடாரத்துக்கு தென் அல்லது கிழக்கு சுமாத்ராவை நோக்கிச் சாய்ந்தார், ஆனால் கேள்வியைத் திறந்தே விட்டார் என்றும், எஸ். கே. ஐயங்கார் வடகிழக்கு சுமாத்ராக் கடற்கரையில் உள்ள கெர்த்தியுடன் செய்த அடையாளம் ஜெரினியின் ஒரு விவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது, அது இப்போது கடந்துபோன ஒன்று என்றும் சாஸ்திரி சேர்க்கிறார்.

2026 செய்தி வெளியீடுகள் தளர்வானவை. ETV பாரத் கொடையாளரின் நாட்டை இன்றைய இந்தோனேசியாவிலும், ஹெரிடேஜ் தமிழ் சுமாத்ராவிலும், ஹிந்துயிசம் டுடே தென்கிழக்காசியாவிலும் வைக்கின்றன. திறந்து பார்க்கப்பட்ட பக்கங்களைப் பொறுத்தவரை, கடாகம் எங்கே இருந்தது என்பதை மூன்றில் எதுவும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

நாகப்பட்டினத்திலிருந்து லெய்டனுக்கும் திரும்பி வரவும்

நாகப்பட்டினத்தில் விஃப் சின்னென் கோட்டையை (Fort Vijf Sinnen) கட்டியபோதும் “சீனப்” பகோடா இடத்தை மறுசீரமைத்தபோதும், டச்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனம் 1687 முதல் 1700 க்குள் செப்பேடுகளைத் தோண்டி எடுத்திருக்கலாம் என்று காலனிய சேகரிப்புக் குழு கருதியதாக லெய்டன் கூறுகிறது. பட்டேவியாவில் இருந்த பாதிரியார் ஃப்ளோரென்டியஸ் கேம்பரும் அவர் மனைவியும் 1712 இல் அவற்றை நெதர்லாந்துக்குக் கொண்டுவந்திருக்கலாம் என்றும், அவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் 1862 இல் அவற்றைப் பல்கலைக்கழகத்துக்கு வழங்கினர் என்றும் அது சொல்கிறது. 2023 கோடையில் இந்தியா அவற்றைத் திருப்பிக் கேட்டது; 2025 இறுதியில் குழு நிபந்தனையின்றித் திருப்பி அனுப்பப் பரிந்துரைத்து, அவை அகற்றப்பட்டதை “தன்விருப்பமற்ற உடைமை இழப்பு” என்று அழைத்தது.

2026 மே 16 நிகழ்வை, அதிகாரபூர்வ ஒப்படைப்புக்கு முன் ஹேக்கில் நடந்த முறையான விழா என்று லெய்டன் விவரிக்கிறது. மே 17 இன் கூட்டு அறிக்கை செப்பேடுகள் இந்திய அதிகாரிகளிடம் திரும்பியதை வரவேற்றது. புதுதில்லியில் உள்ள இந்தியத் தொல்லியல் துறையே பெறுநர்; அவை காட்சிக்கு வைக்கப்படுமா, எங்கே வைக்கப்படும் என்பதை அதுவே முடிவு செய்யும் என்று லெய்டன் கூறுகிறது; ஆய்வுக்கும் கற்பித்தலுக்கும் மின்னணுப் படிகளை அது தன்னிடம் வைத்துக்கொள்கிறது. 2026 அக்டோபர் 29 நிலவரப்படி, பல்கலைக்கழகத்தின் பக்கத்தில் 2026 செப்டம்பர் 7 தேதியிட்ட ஒரு குறிப்பு உள்ளது: “பல்கலைக்கழகம் பொருட்களை இந்தியாவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டது.” செப்பேடுகள் இப்போது எங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை இந்தக் கட்டுரைக்காகப் பார்க்கப்பட்ட பக்கங்கள் சொல்லவில்லை.