ஓர் இந்தியக் கிராமத்துக்கு மின் நிலையம் அமைக்கும் நாசா திட்ட மேலாளரைப் பற்றிய அஷுதோஷ் கோவாரிகரின் 2004 படம் ஸ்வதேஸ், இரண்டு தேசிய திரைப்பட விருதுகளையும், ஷாருக் கானுக்கு ஃபிலிம்பேரின் சிறந்த நடிகர் விருதையும் வென்றது

ஸ்வதேஸ் 2004 ஆம் ஆண்டுக்கான இரண்டு தேசிய திரைப்பட விருதுகளை வென்றது: சிறந்த ஆண் பின்னணிப் பாடகருக்காக உதித் நாராயணுக்கும், சிறந்த ஒளிப்பதிவுக்காக மகேஷ் அனேக்கும். அனே தன் விருதை “கிராமப்புற இந்திய நிலப்பரப்பை உண்மையுடனும் கடுமையுடனும் படம்பிடிக்கும்” ஒளிப்பதிவுக்காகப் பெற்றார் என்று அந்த ஆண்டுக்கான திரைப்பட விழாக்கள் இயக்குநரகத்தின் பட்டியல் கூறுகிறது. படத்தின் மையத்தில் ஒரு நாசா திட்ட மேலாளர் இருக்கிறார்; ஒரு கிராமத்தில் அவர் மேற்கொள்ளும் பணி ஒரு மின் நிலையத்தைக் கட்டுவது.

அஷுதோஷ் கோவாரிகர் அதைத் தயாரித்து இயக்கினார்; திரையரங்கு வெளியீட்டுத் தேதி 2004 டிசம்பர் 17 என்று ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தருகிறது. இயக்குநரகத்தின் பட்டியல் 195 நிமிடம் ஓடும் இந்தி மொழிப் படம் என்றும், நடிகர்களாக ஷாருக் கான், காயத்ரி ஜோஷி, தயா சங்கர் பாண்டே, கிஷோரி பல்லால், மாஸ்டர் ஸ்மித் சேத் என்றும், இசை ஏ. ஆர். ரஹ்மான் என்றும் குறிப்பிடுகிறது. கோவாரிகரின் லகானுக்கும் ரஹ்மானே இசையமைத்தார்; கானின் விரிந்த திரைவாழ்க்கை tuput இன் ஷாருக் கான் சுயவிவரத்தில் உள்ளது.

சரண்பூர் என்ற கிராமத்தில் ஒரு நாசா திட்ட மேலாளர்

மோகன் பார்கவாவை நாசாவில் ஓர் இளம் விஞ்ஞானியும் திட்ட மேலாளருமாக பட்டியலின் கதைச்சுருக்கம் விவரிக்கிறது. சிறுவயதில் தன்னைப் பார்த்துக்கொண்ட காவேரியம்மாவைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவரை அமெரிக்காவுக்கு அழைத்துச் செல்ல அவர் இந்தியா திரும்புகிறார். அவர் வசிக்கும் சரண்பூர் என்ற கிராமத்தில் முன்னேற்றம், வளர்ச்சி பற்றிய கேள்விகளுக்குள் அவர் இழுக்கப்படுகிறார். ஜோஷி நடித்த கீதா கிராம ஆரம்பப் பள்ளியில் கற்பிக்கிறாள்; சாதிவெறி, முன்முடிவுகள், அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமை இருந்தும் அங்கேயே இருக்கத் தேர்ந்தெடுத்தவள்.

படம் கடைசியில், கிராமத்துக்குத் தொடர்ச்சியாக மின்சாரம் தர மோகன் ஒரு சிறிய நீர்மின் நிலையத்தை வடிவமைத்துக் கட்டுவதில் முடிகிறது என்று ஹார்வர்ட் டிவினிட்டி புல்லட்டினில் 2009 இல் எழுதும் ரிச்சர்ட் டெலாசி சொல்கிறார். தாய்நாடு என்று பொருள்படும் தலைப்பு ஆங்கிலத்தில் “We, the People” என்று தரப்படுவதை டெலாசி குறிப்பிடுகிறார்.

மின்சாரக் கதைக்குப் பின்னுள்ள பில்காவ்ன் திட்டம்

பில்காவ்ன் மகாராஷ்டிராவின் நந்துர்பார் மாவட்டத்தில் உள்ள, பதாக்கள் எனப்படும் 12 குக்கிராமங்கள் கொண்ட ஒரு கிராமம். 2002 நடுவில் நர்மதா பச்சாவோ அந்தோலன் (நர்மதாவைக் காப்போம் இயக்கம்) செயல்பாட்டாளர்களுடனும், கேரளாவின் மக்கள் எரிசக்திப் பள்ளியுடனும் இணைந்து அதன் மக்கள் பணியைத் தொடங்கியதாக ஃபிரண்ட்லைன் 2003 அக்டோபரில் தெரிவித்தது. ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, 13.5 கி.மீ. மின் கம்பிகளுடன், 2003 ஜனவரியில் மகாராஷ்டிராவின் ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சர் ஆர். ஆர். பாட்டீல் அந்த நுண் நீர்மின் திட்டத்தைத் தொடங்கி வைத்தார்.

பொறியியல் அம்சத்தை ஃபிரண்ட்லைன் எண்களில் தருகிறது. 8 மீட்டர் உயரத்திலிருந்து வினாடிக்கு 400 லிட்டர் தண்ணீர் பாய்ந்து ஒரு விசையாழியைச் சுழற்றுகிறது; அது உற்பத்தி செய்யும் 15 kW மின்சாரம் 4 கி.மீ. சுற்றளவுக்குள் உள்ள 12 குக்கிராமங்களுக்கும் செல்கிறது. இரண்டு மீட்டர் உயரமுள்ள ஒரு தடுப்பணை தண்ணீரைத் தேக்குகிறது. உதய் ஆறு முழு வேகத்தில் ஓடும்போது கிராமத்துக்கு இரவு பகலாக மின்சாரம் கிடைக்கிறது; வறண்ட மாதங்களில் சூரியன் மறைந்த பிறகு நான்கு மணி நேரம் கிடைக்கிறது. ஒரு டியூப்லைட்டுக்கு மாதம் ₹10, ஒரு தொலைக்காட்சிக்கு ₹30 என்று கிராமவாசிகள் செலுத்தினர்.

உழைப்பு தன்னார்வமாக இருந்தது; எட்டு மாதங்களில் அது ₹2.5 லட்சத்தைச் சேமித்தது என்று இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கான சங்கத்தின் செயல்பாட்டாளரும் தன்னார்வலருமான ரவி குசிமஞ்சி ஃபிரண்ட்லைனிடம் சொன்னார். இந்திய அமெரிக்கர்களான குசிமஞ்சியும் அவர் மனைவி அரவிந்தா பில்லலமர்ரியும் அந்தச் சங்கம் நடத்தும் திட்டங்களில் பணியாற்ற 1998 இல் இந்தியாவுக்குக் குடிபெயர்ந்தனர் என்றும், பில்காவ்ன் கதையைக் கேள்விப்பட்ட கோவாரிகர் அதை ஸ்வதேஸில் பயன்படுத்தினார் என்றும் திலிப் டி’சூசா 2017 இல் ஸ்க்ரோலில் எழுதினார். ரஜனி பக்ஷியின் பாபு குடி புத்தகம் அந்தத் தம்பதியின் கதையையும் பில்காவ்ன் திட்டத்தின் கதையையும் சொன்னது என்றும், “ஒரு கிராமத்துக்கு விளக்கேற்றுதல்” திரைக்கதைக்குத் தூண்டுதலாக அமைந்தது என்றும் ஷோமா சட்டர்ஜி 2019 இல் தி சிட்டிசனில் எழுதினார்.

படம் அந்தத் தம்பதியால் உந்தப்பட்டது; அவர்கள் பற்றிய பதிவு அல்ல. அவர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை டெலாசி சுட்டுகிறார்; வளர்ச்சிக்குப் பங்களிக்கும் எண்ணமே இல்லாமல் இந்தியா திரும்பும் மோகனில் தொடங்கி. சர்தார் சரோவர் அணையின் பின்னீர் விளைவால் பில்காவ்ன் திட்டம் அடித்துச் செல்லப்பட்டதாக நர்மதா பச்சாவோ அந்தோலன் சொன்னது என்று தி இந்து 2006 ஆகஸ்ட் 11 அன்று தெரிவித்தது.

வாய் அருகே படமாக்கல், ரஹ்மானின் இசை

படம் பெரும்பாலும் புனேயிலிருந்து சுமார் 100 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள வாயில் படமாக்கப்பட்டது என்று சட்டர்ஜி எழுதுகிறார். தன் காட்சிகளில் பெரும்பாலானவை வாயைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் எடுக்கப்பட்டன என்றும், அங்கே சுமார் மூன்று மாதம் தங்கியிருந்ததாகவும் ஜோஷி 2019 டிசம்பரில் பாலிவுட் ஹங்காமாவிடம் சொன்னார். அந்த நேர்காணல் ரஹ்மானை இசையமைப்பாளராகவும், ஜாவேத் அக்தரை பாடலாசிரியராகவும் குறிப்பிடுகிறது.

ரஹ்மானின் இசையை “மயக்கும், தொற்றிக்கொள்ளும் வகையில் பல்வகைப்பட்டது” என்று டெக்வினா அழைத்தார்; உச்சக்கட்டப் பாடலான “யே ஜோ தேஸ் ஹை தேரா” ரஹ்மான், அக்தர் ஆகியோரின் திறமையையும், இயக்குநராக கோவாரிகரின் திறமையையும் காட்டுவதாகத் தனித்துக் குறிப்பிட்டார். ரோஜா முதல் ஆஸ்கர் வரையிலான ரஹ்மானின் முந்தைய பணி tuput இன் ஏ. ஆர். ரஹ்மான் கட்டுரையில் உள்ளது.

இரண்டு தேசிய திரைப்பட விருதுகள், கானுக்கு ஒரு ஃபிலிம்பேர்

2005 ஜூலை 13 அன்று தேசிய திரைப்பட விருதுகள் அறிவிக்கப்பட்டன என்றும், ஸ்வதேஸ் இரண்டை வென்றது என்றும் இப்போது பாலிவுட் ஹங்காமாவின் அங்கமாக உள்ள இந்தியாஎஃப்எம் தெரிவித்தது. இரண்டு பாராட்டுரைகளையும் பட்டியல் அச்சிடுகிறது. நாராயணின் விருது “யே தாரா வோ தாரா” பாடலுக்கானது; அவரது உணர்வு நிறைந்த பாடல் முறையை நடுவர் குழு குறிப்பிட்டது. ரஜத் கமல் (வெள்ளித் தாமரை), ₹10,000 உடன் வழங்கப்பட்ட அனேயின் விருது, அதே பரிசைப் பெற்ற படத்தின் செயலாக்க ஆய்வகமான மும்பையின் அட்லாபுடன் பகிரப்பட்டது.

2005 பிப்ரவரி 26 அன்று நடந்த 50ஆவது ஃபிலிம்பேர் விருதுகளில், ஸ்வதேஸுக்காக கான் சிறந்த நடிகர் விருதை வென்றார் என்று டெய்லி ஸ்டார் தெரிவித்தது. யாஷ் சோப்ராவின் வீர்-ஸாராவை சிறந்த படமாக அதே செய்தி குறிப்பிடுகிறது.

விமர்சகர்கள் என்ன எழுதினர், வசூல்

கோவாரிகர் “தன் தேசியவாதச் செய்தியை சக்திவாய்ந்த அடக்கத்துடன் சொல்கிறார்” என்றும், மோகனாக கான் தன் வழக்கமான மிகை நடிப்பை அடக்கிக்கொள்கிறார் என்றும் டெக்வினா எழுதினார். 2004 டிசம்பர் விமர்சனத்தில் அட்ரியன் மார்ட்டின், பல உருக்கமான சூழல்களில் படம் நெகிழ்ச்சியூட்டுவதாகவும், சமூக உணர்வுள்ள நாடகமாக அவ்வளவு நிறைவு தராததாகவும் கண்டார்; மோகன் பயணிக்கும் நாட்டின் மற்ற பகுதிகளை விட மையக் கிராமம் குறைவாக சிதைந்துள்ளது என்றும் சொன்னார்.

பாலிவுட் ஹங்காமாவின் அட்டவணை இந்திய நிகர வருவாய் ₹16.31 கோடி, உலகளாவிய மொத்த வசூல் ₹33.98 கோடி என்று பட்டியலிட்டு, Flop என்ற தீர்ப்பைத் தருகிறது. வணிக ரீதியாக வெற்றிபெறாத படமாக இதை அணுகும் டெலாசி, பாக்ஸ் ஆபிஸ் வெற்றி ஒரு படத்தை நுகர்வது என்றால் என்ன என்பது பற்றி மிகக் குறைவாகவே சொல்கிறது என்று வாதிடுகிறார். பாக்ஸ் ஆபிஸ் புள்ளிவிவரங்கள் ஊடகங்களுக்கு இடையே வேறுபடுகின்றன; இவை அந்த ஒரு ஊடகத்தின் புள்ளிவிவரங்கள்.

திரும்புதல் பற்றிப் பேசும்போது இது ஏன் வருகிறது

1990களின் தொடக்கத்திலிருந்து வெளிநாட்டில் வாழும் இந்தியர்களைக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட இந்திப் படங்களுக்குள் ஸ்வதேஸை டெலாசி வைக்கிறார். தென் ஆசிய பிரபல கலாச்சாரம் இதழில் 2012 இல் எழுதிய சுவதிப் சின்ஹா, மோகனின் திரும்புதலை, புலம்பெயர்ந்தோருக்கும் தாய்நாட்டுக்கும் இடையே ஓர் அசல் பிணைப்பு இருக்கிறது என்ற வழக்கமான பாலிவுட் அனுமானத்திலிருந்து விலகலாக வாசிக்கிறார். அந்தத் திரும்புதல் அன்றாட, பொருள்சார் சூழ்நிலைகளில் வேரூன்றியுள்ளது என்று சின்ஹா வாதிடுகிறார்.

படத்தைப் பார்த்து இந்தியாவுக்குத் திரும்பிய பலரை இன்னும் சந்திப்பதாகவும், “அப்போதுதான் நாங்கள் இந்தியாவுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று முடிவு செய்தோம்” என்று அவர்கள் சொன்னதாகவும் ஜோஷி பாலிவுட் ஹங்காமாவிடம் சொன்னார். பார்வையாளர்கள் தன்னிடம் சொன்னவற்றைப் பற்றிய அவரது கூற்று அது; இங்கே மேற்கோளிடப்பட்ட ஆதாரங்கள் எத்தனை பேர் திரும்பினர் என்ற எண்ணிக்கையைத் தரவில்லை. கதைக்கு உந்துதலாக இருந்த தம்பதி படம் வெளியாவதற்கு ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, 1998 இல், குடிபெயர்ந்திருந்தனர்.

கிராம மின்மயமாக்கல், 2004 மற்றும் 2018

2003 ஜனவரி முதல் 2004 மார்ச் வரையிலான மின் அமைச்சகத்தின் ஆண்டறிக்கை, 2004 மார்ச் 31 நிலவரப்படி மொத்தம் 494,587 கிராமங்கள் மின்மயமாக்கப்பட்டதாகப் பதிவு செய்கிறது; அவற்றில் 4,589 குடியிருப்புக் கிராமங்கள் 2003-04 இல் சேர்க்கப்பட்டன. 107,045 பழங்குடியினர் கிராமங்களில் 82,976 மின்மயமாக்கப்பட்டவை (தற்காலிகம்) என்று அது தருகிறது. மின்மயமாக்கப்பட்ட கிராமம் என்றால் குடியிருப்புப் பகுதியிலும் எந்த தலித் குடியிருப்பிலும் ஒரு விநியோக மின்மாற்றியும் மின் இணைப்புக் கம்பிகளும், பள்ளிகள், பஞ்சாயத்து அலுவலகங்கள், சுகாதார மையங்கள் போன்ற பொது இடங்களில் மின்சாரமும், குறைந்தது 10 சதவீத வீடுகளில் இணைப்பும் உள்ள கிராமம் என்று அந்த அறிக்கை வரையறுக்கிறது.

மின்சாரம் இல்லாதிருந்த சுமார் 18,000 கிராமங்கள் முந்தைய நான்கு ஆண்டுகளில் மின்மயமாக்கப்பட்டன என்றும், கடைசியாக 2018 ஏப்ரல் 28 அன்று மணிப்பூரின் லெய்சாங் மின்மயமாக்கப்பட்டது என்றும் பத்திரிகைத் தகவல் அலுவலகம் 2018 ஜூலை 19 அன்று வெளியிட்ட பிரதமர் அலுவலகச் செய்திக்குறிப்பு கூறுகிறது. 2018 ஏப்ரல் 28 நிலவரப்படி, மாநிலங்கள் தெரிவித்தபடி, மக்கள் வசிக்கும் அனைத்து கணக்கெடுப்புக் கிராமங்களும் மின்மயமாக்கப்பட்டுள்ளன என்றும், மின்மயமாக்கப்படாதிருந்த 5,251 மக்கள் வசிக்கும் கணக்கெடுப்புக் கிராமங்கள் தீன் தயாள் உபாத்யாய கிராம் ஜ்யோதி யோஜனா திட்டத்தின் கீழ் 2017-18, 2018-19 இல் 2018 ஏப்ரல் 28 வரை மின்மயமாக்கப்பட்டன என்றும் மின் அமைச்சகம் 2019 நவம்பர் 21 அன்று மக்களவையில் தெரிவித்தது.

அடுத்த கட்டம் குடும்பம். முன்பு இணைப்பை மறுத்து, பின்னர் கேட்ட 19,09,679 குடும்பங்களை ஏழு மாநிலங்கள் தெரிவித்தன என்றும், அவை மின்மயமாக்கப்பட்டு வருகின்றன என்றும் அதே பதில் சொல்கிறது. 2017 அக்டோபரில் தொடங்கப்பட்டு 2022 மார்ச் 31 அன்று நிறைவடைந்த சௌபாக்யா திட்டத்தின் கீழ் 2.86 கோடி குடும்பங்கள் மின்மயமாக்கப்பட்டன என்று அமைச்சகம் 2023 மார்ச் 16 அன்று தெரிவித்தது.