1945இல் செங்கோட்டையின் படைவீட்டு அறை ஒன்றில் பதின்மூன்று வழக்கறிஞர்கள் மூன்று இந்திய தேசிய இராணுவ அதிகாரிகளுக்காக வாதாடினர்; ஆயுள் நாடு கடத்தல் தண்டனை 1946 ஜனவரி 3 அன்று நீக்கப்பட்டது

முதல் இந்திய தேசிய இராணுவ வழக்கு 1945 நவம்பர் 5 திங்கட்கிழமை காலை 10.15 மணிக்கு டெல்லி செங்கோட்டைக்குள் இருந்த ஒரு படைவீட்டு அறையில் தொடங்கியது. கேப்டன் ஷா நவாஸ் கான், கேப்டன் பிரேம் குமார் சாகல், லெப்டினன்ட் குர்பக்ஷ் சிங் தில்லான் ஆகியோர் மன்னருக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டுக் கூண்டில் நின்றனர். நீதிமன்றம் கடைசியாக டிசம்பர் 31 அன்று கூடியது; 1946 ஜனவரி 3 வியாழக்கிழமை அன்று இந்தியாவின் தலைமைத் தளபதி ஜெனரல் கிளாட் ஆச்சின்லெக், ஆயுள் நாடு கடத்தல் தண்டனையை (தண்டனைக் குடியேற்றத்துக்கு நாடு கடத்துதல்) நீக்கினார்; போர் தொடுத்த குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகு சட்டம் அனுமதித்த மிக இலகுவான தண்டனை அதுவே.

இந்திய தேசிய இராணுவம் (INA) என்பது சுபாஷ் சந்திர போஸ் தென்கிழக்கு ஆசியாவிலிருந்து வழிநடத்திய படை. அதன் கதை தனிக் கட்டுரை ஒன்றிலும் ஒவ்வொரு போரையும் தோற்ற இராணுவம் கட்டுரையிலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது; எனவே இக்கட்டுரை நீதிமன்ற அறைக்குள்ளேயே இருக்கிறது. இந்தியன் ஆனுவல் ரெஜிஸ்டரின் நாள்வாரி விசாரணை அறிக்கையை (அது சாகலை Sehgal என்று எழுதுகிறது), பிரிட்டிஷ் அரசு வெளியிட்ட ஆவணங்களை, காமன்ஸ் சபையின் இரண்டு பதில்களை, இவை அனைத்தையும் படித்த வரலாற்றாசிரியர்களை இது பின்பற்றுகிறது.

அறுபது அடி நீளமுள்ள ஓர் அறை

ஒரு படைவீட்டுத் தொகுதியின் மூன்றாம் தளத்திலிருந்த ஓர் அறையைத் தச்சர்கள் காலி செய்தனர் என்று பீட்டர் ஃபே தனது The Forgotten Army நூலில் எழுதுகிறார். அது சுமார் அறுபது அடி நீளமும் இருபத்தைந்து அடி அகலமும் கொண்டது; நீதிமன்றத்துக்கு ஒரு தாழ்வான மேடையும், குடும்பத்தினர், பத்திரிகையாளர்கள், பிற அனுமதிச் சீட்டுதாரர்களுக்காக சுமார் 150 இருக்கைகளும் இருந்தன.

தொடக்கத்துக்கு ஓர் மணி நேரம் முன்பு சாலையின் எதிர்ப்புறம் கூடிய கூட்டம் “Save I.N.A. Patriots”, “Patriots not Traitors” என்ற பதாகைகளை ஏந்தி, கடந்து சென்ற அதிகாரிகளின் கார்களை நோக்கி “ஜெய் ஹிந்த்” என்று முழங்கியது. உள்ளே மேஜர் ஜெனரல் ஏ. பி. பிளாக்ஸ்லாண்ட் தலைமை தாங்கினார்; இராணுவ நீதிமன்றத்துக்குச் சட்டம் குறித்து ஆலோசனை கூறும் அதிகாரியான நீதித்துறை வழக்கறிஞராக கர்னல் கெரின் இருந்தார். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் பதவிச் சின்னங்கள் இல்லாத சீருடையில் இருந்தனர்; உட்காரச் சொன்னபோது அவர்கள் முதலில் திரும்பி நேருவுக்கு வணக்கம் செலுத்தினர்.

மூவர் மீதும் இந்தியத் தண்டனைச் சட்டத்தின் பிரிவு 121இன் கீழ் மன்னருக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்ததாகக் குற்றச்சாட்டு இருந்தது. 1945 மார்ச் 6ஆம் தேதி அல்லது அதை ஒட்டிப் பர்மாவில் போப்பா மலைக்கு அருகே நான்கு பேர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டது தொடர்பாகத் தில்லான் மீது கொலைக் குற்றச்சாட்டும் இருந்தது. அந்தக் கொலைகளுக்குத் தூண்டியதாகச் சாகல் மீதும், பீரங்கி வீரர் முகமது ஹுசைன் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதற்குத் தூண்டியதாக ஷா நவாஸ் மீதும் குற்றச்சாட்டு இருந்தது. மூவரும் குற்றமற்றவர்கள் என்று வாதிட்டனர்.

பதின்மூன்று வழக்கறிஞர்கள், பார்வையாளர் இருக்கைகளில் ஒரு நீதிபதி

1945 செப்டம்பர் 22 அன்று காங்கிரஸ் செயற்குழு ஒரு பாதுகாப்புக் குழுவை நியமித்தது; அதன் உறுப்பினர்களை பிரிட்டிஷ் அரசின் ஆவணங்கள் பட்டியலிடுகின்றன: தேஜ் பகதூர் சப்ரு, ஜவஹர்லால் நேரு, புலாபாய் தேசாய், கே. என். கட்ஜு, ரகுநந்தன் சரண், பத்ரி தாஸ், குழுவின் அழைப்பாளரான ஆசஃப் அலி. முதல் நாள் காலை பாரிஸ்டரின் அங்கியில் நேரு பாதுகாப்பு மேசையில் இருப்பதை ரெஜிஸ்டர் கண்டது; 22 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் அதை அணிவது அதுவே முதல் முறை. அந்த இடைவெளியை சர்க்கார் 25 ஆண்டுகள் என்று குறிப்பிடுகிறார்.

விசாரணை தொடங்கியபோது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படத்தில் பதின்மூன்று வழக்கறிஞர்கள் இருந்ததாக ஃபே கணக்கிடுகிறார். பாதுகாப்புக் குழுவை ஒன்றாகப் பிணைத்து வைத்த பெருமையை, லாகூர் உயர் நீதிமன்றத்தில் பதவியில் இருந்த நீதிபதியான சாகலின் தந்தை அச்சுராமுக்கு அவர் வழங்குகிறார். ஷா நவாஸின் நெருங்கிய உறவினர் ஓய்வுபெற்ற சுபேதார்-மேஜர் என்பதாலும் தில்லானின் தந்தை ஒரு விவசாயி என்பதாலும், மூவரும் ஒன்றாகவே பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று அச்சுராம் வலியுறுத்தினார். பதவியில் இருக்கும் நீதிபதி வழக்கறிஞர்களுடன் அமர முடியாது; முதல் நாள் அவர் பார்வையாளர்களுடன் அமர்ந்தார். மறுநாள் காலை நீதிமன்றத் தலைவரின் கடிதம் அவரைப் பாதுகாப்புக் குழுவில் சேர அனுமதித்தது.

68 வயதும் நலிந்த உடல்நலமும் கொண்ட தேசாய் நீதிமன்ற அறையின் பொறுப்பை ஏற்றார். தொடக்க நாளில் மூன்று வாரங்கள் ஒத்திவைப்புக் கேட்டார்; ஏனெனில் பட்டியலிடப்பட்ட 112 சாட்சிகளில் 80க்கும் மேற்பட்டோரிடம் அவர் இன்னும் பேசவில்லை. அரசுத் தரப்பை வழிநடத்திய அட்வகேட்-ஜெனரல் சர் நவ்ஷிர்வான் இன்ஜினியர் ஆட்சேபிக்கவில்லை, ஆனால் முதலில் தன் தரப்பைத் தொடங்க விரும்பினார். அவரது தொடக்க உரைக்கும் ஒரு சாட்சிக்கும் பிறகு, நீதிமன்றம் நவம்பர் 21 வரை ஒத்திவைக்கப்பட்டது.

சாட்சிகளும், டிசம்பர் 7இன் மூன்று வாக்குமூலங்களும்

போர் தொடுத்ததற்கான நோக்கம், தேசபக்தியோ கூலிப்படை நோக்கமோ, முக்கியமில்லை என்றும், போர்க் கைதிகள் உட்பட ஓர் அதிகாரியின் விசுவாசம் அவர் எங்கிருந்தாலும் மன்னருக்கே உரியது என்றும் இன்ஜினியர் நீதிமன்றத்தில் கூறினார். அவரது முதல் சாட்சி லெப்டினன்ட் டி. சி. நாக், முன்னாள் குடிமையியல் நீதிபதி; இந்திய இராணுவச் சட்டத்தின் மாதிரியில் INAவின் சொந்தச் சட்டத்தை வரைந்தவர். உத்தரவுகள், நாட்குறிப்புகள், நிலைமை அறிக்கைகள் உள்ளிட்ட சுமார் எழுபது கைப்பற்றப்பட்ட ஆவணங்களை நாக் அடையாளம் காட்டினார். தினசரிப் பத்திரிகைகளில் அச்சிடப்பட்ட அந்த ஆவணங்கள், INA உண்மையில் என்ன செய்தது என்பதைக் காட்டும் ஒரு சாளரத்தைத் திறந்தன என்று ஃபே கூறுகிறார்.

INAவில் சேர மறுத்த போர்க் கைதிகள் நடத்தப்பட்ட விதத்தை அடுத்த சாட்சிகள் விவரித்தனர். இதில் எதுவும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட மூவரையும் தொடவில்லை என்றும், அவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் கைதிகளைத் துன்புறுத்தியதாக யாரும் ஒருபோதும் சுட்டிக்காட்டவில்லை என்று கர்னல் கெரின் நீதிமன்றத்தில் கூறினார் என்றும் ஃபே தெரிவிக்கிறார்.

அரசுத் தரப்பு சாட்சிகளில் சிலர் பாதுகாப்புத் தரப்புக்கு உதவினர். டிசம்பர் 7 அன்று ஜாவாவிலிருந்து விமானத்தில் அழைத்து வரப்பட்ட கூர்க்கா பட்டாலியன் தளபதி கர்னல் கிட்சன், 1945 ஏப்ரல் 28 அன்று ஐராவதி ஆற்றில் சாகல் சரணடைந்ததை விவரித்தார். பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய அமைப்பு தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றும், இப்போது தான் தோற்றுவிட்டதால் “விளைவுகளை ஏற்கத் தயாராக இருந்ததாகவும்” சாகல் தன்னிடம் கூறியதாக கிட்சன் சொன்னார். 28 அரசுத் தரப்பு சாட்சிகளே தன் நோக்கத்துக்குப் போதுமான பணியைச் செய்துவிட்டதாகத் தேசாய் கருதியதால், மொத்தம் பதினொரு பாதுகாப்புத் தரப்பு சாட்சிகளையே அழைத்தார்.

அன்று குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் எழுத்து வாக்குமூலம் வாசித்தனர். தான் ஆசாத் ஹிந்த் இடைக்கால அரசின் படைகளின் உறுப்பினராகப் போராடியதாக ஷா நவாஸ் கூறினார். 1944இல் சின் மலைகளின் குறுக்கே இரண்டு மாதங்கள் தன் சொந்த உறவினரை எதிர்கொண்டதாகவும், தன் தந்தை இந்திய இராணுவத்தில் 39 ஆண்டுகள் பணியாற்றியதாகவும், தன் குடும்பத்தில் சுமார் 80 பேர் அதில் அதிகாரிகளாகப் பணியாற்றுவதாகவும் அவர் நீதிமன்றத்திடம் கூறினார். டேரா டூனில் உள்ள இந்திய இராணுவக் கல்விக்கழகத்தின் செட்வுட் ஹாலில் பொறிக்கப்பட்ட, “உங்கள் நாட்டின் மானம், நலன், பாதுகாப்பு எப்போதும், ஒவ்வொரு முறையும் முதலில் வருகிறது” என்று தொடங்கும் வாசகத்தைத் தில்லான் நினைவுகூர்ந்தார். வாக்குமூலங்களை தி இந்து விரிவாக அச்சிட்டது என்று ஃபே குறிப்பிடுகிறார்.

தேசாயின் இரண்டு நாட்கள், டிசம்பர் 17 மற்றும் 18

குறிப்புகள் இல்லாமல் பேசிய தேசாய், குற்றச்சாட்டே மறுபக்கத்தை அங்கீகரிக்கிறது என்று வாதிடத் தொடங்கினார். போர் நடத்தப்பட்டது என்று நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டால், அதை நடத்திய ஓர் அரசையும் அது ஏற்றுக்கொண்டதாகிறது என்றும், அதன் பொருள் INAவுக்குப் போரிடும் உரிமைகள், அதாவது சட்டப்படியான போரில் வீரர்களுக்கு உள்ள விலக்குரிமைகள் உண்டு என்பதே என்றும் அவர் கூறினார். “சட்டபூர்வ விசுவாசம் என்பது நிரந்தரமாக இருக்க முடியாது” என்று அவர் நீதிமன்றத்திடம் சொன்னார்; அதை ஒருபோதும் உதறித்தள்ள முடியாத ஓர் அடிமை இனம் ஒருபோதும் சுதந்திரம் பெறாது என்பது அவரது கருத்து.

அந்த அரசு எவற்றைக் கொண்டிருந்தது என்பதைத் தேசாய் பின்னர் பட்டியலிட்டார். அந்தமான், நிகோபார் தீவுகளை ஜப்பான் ஒப்படைத்திருந்தது; அவற்றை INA ஷஹீத், ஸ்வராஜ் என்று பெயர் மாற்றியது; மணிப்பூர், விஷ்ணுபூரின் சுமார் 1,500 சதுர மைல் பகுதியை நான்கு முதல் ஆறு மாதங்கள் INA நிர்வகித்தது. அடுத்து, 1944 ஜூலை 15 அன்று ஒலிபரப்பான ஒரு பிபிசி செய்தியை அவர் வாசித்தார்; அது பிரெஞ்சு உள்நாட்டுப் படைகள் ஒரு போரிடும் படை என்ற ஜெனரல் ஐசனோவரின் அறிவிப்பையும், கெரில்லாக்கள் கிளர்ச்சியாளர்கள் என்ற பெர்லின் வானொலியின் பதிலையும் தெரிவித்தது. இந்தியத் தண்டனைச் சட்டத்தில் தேசத் துரோகம் என்ற பெயரில் எந்தக் குற்றமும் இல்லை என்றும் அவர் சேர்த்தார்.

கொலைக் குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து அவர் சான்றுகளிலிருந்தே வாதிட்டார். நான்கு பேரையும் பெயர் சொல்லி எந்தச் சாட்சியும் அடையாளம் காட்டவில்லை; குற்றம் சாட்டப்பட்ட உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்ட நாளில் தான் படுக்கையில் இருந்ததாகவும், நகர முடியாத நிலையில் இருந்ததாகவும் தில்லான் கூறினார். நடைமுறை குறித்து, மாகாண அரசின் புகார் இல்லாமல் இராணுவ நீதிமன்றம் அந்தக் குற்றத்தை விசாரிக்க முடியாது என்று தேசாய் கூறினார். இந்த விசாரணை முற்றிலும் சட்டவிரோதம் என்று கூறி அவர் நிறைவு செய்தார்.

இன்ஜினியர் டிசம்பர் 22 அன்று பதிலளித்தார். தேசபக்தி நோக்கம் ஒரு தற்காப்பு ஆகாது, ஆனால் தண்டனை நிர்ணயிக்கும்போது அதைக் கணக்கில் கொள்ளலாம் என்று அவர் கூறினார். இரண்டாவது உரைக்கு தேசாய்க்கு நீதிமன்றம் அனுமதி மறுத்தது. டிசம்பர் 29 சனிக்கிழமை, ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் நிரூபிக்கும் சுமையை அரசுத் தரப்பின் மீது வைத்த நீதித்துறை வழக்கறிஞரின் சுருக்கவுரை வந்தது. டிசம்பர் 31 திங்கட்கிழமை நீதிமன்றம் 20 நிமிடங்கள் கூடி முடிவடைந்தது.

மூன்று தீர்ப்புகளும் ஒரு தண்டனை நீக்கமும்

தீர்ப்புகள் 1946 ஜனவரி 3 அன்று வந்தன. மூவரும் போர் தொடுத்ததில் குற்றவாளிகள். ஷா நவாஸ் கொலைக்குத் தூண்டியதிலும் குற்றவாளி. தில்லான் கொலைக் குற்றத்திலிருந்தும் சாகல் தூண்டிய குற்றத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டனர்; இந்த முடிவை அச்சுராமின் சான்று வாசிப்புடன் ஃபே தொடர்புபடுத்துகிறார்: துப்பாக்கிச் சூடு ஒரு குறுகிய பள்ளத்தில் நடந்ததாகக் கூறப்பட்டது, சாட்சிகள் தாங்கள் நின்ற இடத்திலிருந்து என்ன பார்த்திருக்க முடியும் என்பது சந்தேகத்துக்குரியதாக இருந்தது. முகமது ஹுசைன் சுடப்பட்டது வேறு சூழ்நிலைகளில் நடந்ததால், அந்த வாதம் ஷா நவாஸுக்கு உதவ முடியவில்லை.

மூவரையும் போர் தொடுத்ததில் குற்றவாளிகளாகக் கண்ட பிறகு, மரணம் அல்லது ஆயுள் நாடு கடத்தலில் ஒன்றை விதிக்க நீதிமன்றம் கடமைப்பட்டிருந்தது; அது பின்னதை விதித்தது, கூடவே பதவிப்பறிப்பும் (அவமானத்துடன் பணிநீக்கம்) நிலுவை ஊதிய இழப்பும் என்று அதிகாரபூர்வ அறிக்கை கூறுகிறது. ஆச்சின்லெக் தீர்ப்புகளை உறுதி செய்தார்; ஆனால் மூவருக்கும் நாடு கடத்தல் தண்டனையை நீக்கினார் என்று அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. போர் தொடுத்ததுடன் கூடவே கொடூரச் செயல்கள் செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை மட்டுமே விசாரிப்பது என்பதே கொள்கை; தில்லானும் சாகலும் அத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருந்தனர். ஷா நவாஸுக்கு எதிராக நிரூபிக்கப்பட்ட செயல்கள் கடுமையானவை என்றாலும், நிலவிய சூழ்நிலைகள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன என்று அறிக்கை மேலும் கூறுகிறது. பதவிப்பறிப்பு நீடித்தது.

அதே கோட்டைக்குள் ஒரு முன்னுதாரணம் இருந்தது. கடைசி முகலாயப் பேரரசரான இரண்டாம் பகதூர் ஷா 1858இல் அங்கே விசாரிக்கப்பட்டு ஆயுள் நாடு கடத்தல் தண்டனை விதிக்கப்பட்டார் என்று ஃபே குறிப்பிடுகிறார். வியாழன் பிற்பகலில் ஓர் அதிகாரி அந்த மூவரிடமும் அவர்கள் செல்லலாம் என்று கூறினார்.

டெல்லியில் ஒரு லட்சம் பேர், லாகூருக்கு ஓர் இரவு ரயில்

1946 ஜனவரி 4 வெள்ளிக்கிழமை டெல்லியில் காந்தி மைதானத்தில் ஆசஃப் அலி தலைமையில் நடந்த பேரணியில் ஃபேயின் கணக்குப்படி 1,00,000க்கும் மேற்பட்டோர் திரண்டனர்; அன்றிரவே மூவரும் ஃபிரான்டியர் மெயிலில் லாகூருக்குப் புறப்பட்டனர். ஒவ்வொரு நிலையத்திலும் கூட்டம் அவர்களைப் பார்க்கும் வரை ரயிலை நிறுத்தி வைத்தது. ஜனவரி 5 சனிக்கிழமை லாகூரில், பெரிய கூட்டங்களுக்கான தடையை அமல்படுத்த முயல்வதற்குப் பதிலாகத் தன் காவல்துறையைப் பின்வாங்கச் செய்ததாக நகரின் மூத்த காவல் கண்காணிப்பாளர் ஜான் பெர்சிவல் மார்ட்டன் தட்டச்சிடப்பட்ட தன் நினைவுக் குறிப்பில் நினைவுகூர்ந்தார். ஓர் இளம்பெண் அந்த மூவரின் நெற்றிகளிலும் தன் சொந்த ரத்தத்தால் திலகமிட்டார்.

உணர்வின் அளவை பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் வாரக்கணக்கில் அளந்து வந்தனர். “இந்தியப் பொதுமக்களின் இவ்வளவு ஆர்வத்தையும், இவ்வளவு அனுதாபத்தையும் ஈர்த்த ஒரு விஷயம் அரிதாகவே இருந்தது என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்” என்று புலனாய்வுப் பணியகத்தின் இயக்குநர் சர் நார்மன் ஸ்மித் நவம்பர் 20 அன்று உள்துறைக்கு எழுதினார். நவம்பர் 5 அன்று லாகூர் ஒரு ஹர்தாலில் (கடைகளும் வேலையும் நிறுத்தப்படும் போராட்டம்) முடங்கியது. INAவின் நோக்கத்தை முஸ்லிம் லீக், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அகாலிகள், இந்து மகாசபை ஆகியவை வெவ்வேறு அளவுகளில் ஆதரித்தவர்களில் அடங்கும் என்று சந்திராவும் அவரது இணை ஆசிரியர்களும் பட்டியலிடுகின்றனர்.

தெருக்களில் உயிரிழப்புகளும் இருந்தன. கல்கத்தாவில் மாணவர் ஊர்வலத்தைக் காவல்துறை தடுத்த பிறகு நவம்பர் 21 அன்று இருவர் இறந்தனர் என்றும், மறுநாள் காவல்துறைத் துப்பாக்கிச் சூட்டில் 15 பேர் கொல்லப்பட்டனர் என்றும் ரெஜிஸ்டர் பதிவு செய்கிறது.

தண்டனை ஏன் நீக்கப்பட்டது

நவம்பரிலேயே தண்டனைக் குறைப்பு பற்றிப் பரிசீலிக்கப்பட்டு வந்தது என்று பிரிட்டிஷ் ஆவணங்கள் காட்டுகின்றன. ஆச்சின்லெக் வைசிராய்க்கு எழுதிய கடிதத்தில் இணைத்த, நவம்பர் 17 தேதியிட்ட பஞ்சாப் அரசின் குறிப்பு, மரண தண்டனைகளை நிறைவேற்றினால் “முன்னொருபோதும் இல்லாத கிளர்ச்சி” ஏற்படும் என்றும், “INA வீரர்கள் மக்கள் நாயகர்கள்; தேசத் துரோகக் குற்றச்சாட்டு அவர்களின் புகழை மட்டுமே கூட்டும்” என்றும் எச்சரித்தது.

பழைய கொள்கையின்படி 200 முதல் 300 விசாரணைகளும், ஒருவேளை 40 அல்லது 50 மரண தண்டனைகளும் இருந்திருக்கும் என்று நவம்பர் 30 அன்று இந்திய அரசு லண்டனுக்குத் தந்தி அனுப்பியது. அதன் முடிவு: “கோட்பாட்டு நீதி ஓரளவுக்குச் சமயோசிதத்துக்கு வழிவிட வேண்டும்.” இந்திய ஆயுதப் படைகளில் பெரும்பான்மைக் கருத்து இப்போது இரக்கத்தை ஆதரிக்கிறது என்றும், விசாரணைகள் 20 முதல் 50 ஆகக் குறைக்கப்பட்டு, கொடூரம் மற்றும் கொலைக்கு மட்டுப்படுத்தப்படும் என்றும் அது சேர்த்தது.

டிசம்பர் 3 அன்று காமன்ஸ் சபையில் துணைச் செயலாளர் ஏ. ஹெண்டர்சன், சுமார் 43,000 பேர் சேர்க்கப்பட்டனர் அல்லது தொடர்புடையவர்கள் என்றும், அவர்களில் 20,000 பேர் மட்டுமே இந்திய இராணுவ வீரர்கள் என்றும், தங்கள் நாட்டை விடுவிக்க உதவுவதாகத் தவறாக நம்பிச் சேர்ந்தவர்கள் மீது வழக்குத் தொடரப்படாது என்றும் கூறினார்.

1946 பிப்ரவரி 12 தேதியிட்ட, வேவலுக்கு நகல் அனுப்பப்பட்ட ஒரு ரகசியக் கடிதத்தில் ஆச்சின்லெக் தன் தளபதிகளுக்குத் தன் நிலையை விளக்கினார். பெரும்பாலான இந்திய அதிகாரிகள் அந்தக் குற்றத்தின் தீவிரத்தை ஒப்புக்கொண்டனர், ஆனால் தண்டனையை அமல்படுத்தினால் “நாடு முழுவதும் குழப்பம்” ஏற்படும் என்பதில் கிட்டத்தட்ட அனைவரும் உறுதியாக இருந்தனர் என்று அவர் எழுதினார். “தன் பணிக்குத் தகுதியான எந்த இந்திய அதிகாரியும் ஒரு தேசியவாதியே” என்றும் அவர் எழுதினார்.

பிந்தைய விசாரணைகளும், வரலாற்றாசிரியர்கள் வேறுபடும் இடமும்

பிந்தைய இராணுவ நீதிமன்ற விசாரணைகள் பொதுமக்கள் பார்வைக்கு அப்பால், டெல்லி படைத்தளத்துக்கு மாற்றப்பட்டன என்று ஃபே கூறுகிறார். ஐந்து குற்றச்சாட்டுகளில், அவற்றில் இரண்டு கைதிகளை அடித்ததற்காக, தண்டிக்கப்பட்ட கேப்டன் அப்துல் ரஷீத், பிப்ரவரி 4 அன்று ஆச்சின்லெக்கின் முடிவுக்குப் பிறகு ஏழு ஆண்டு கடுங்காவல் தண்டனையுடன் விடப்பட்டார்; அதற்கு எதிராகப் பிப்ரவரி 11 அன்று முஸ்லிம் லீக் மாணவர்கள் கல்கத்தாவில் ஊர்வலம் நடத்தினர் என்பது சந்திராவும் அவரது இணை ஆசிரியர்களும் தரும் கணக்கு. பிப்ரவரி 18 அன்று கொடூரத்துக்காக மேலும் சுமார் 20 பேர் விசாரிக்கப்பட உள்ளனர் என்று ஹெண்டர்சன் காமன்ஸ் சபையில் கூறினார். 1946 மே தொடக்கத்தில் வெளியான ஓர் அதிகாரபூர்வ அறிக்கை விசாரணைகளை முடித்துவைத்தது என்று ஃபே கூறுகிறார்.

ராணி ஜான்சி படைப்பிரிவுக்குத் தலைமை தாங்கிய கேப்டன் லட்சுமியை 1947 மார்ச்சில் லாகூரில் சாகல் மணந்தார்; இருவரும் கான்பூரில் குடியேறினர் என்று ஃபே எழுதுகிறார். ஷா நவாஸ் பின்னர் மக்களவையில் அமர்ந்தார். சுதந்திர இந்தியாவின் இராணுவத்தில் INA அதிகாரிகள் மீண்டும் சேர்க்கப்படுவதற்கு உண்மையான வாய்ப்பு இருக்கவில்லை என்று ஃபே மதிப்பிடுகிறார்.

வழக்கின் தாக்கத்தை வரலாற்றாசிரியர்கள் வெவ்வேறு விதமாக எடைபோடுகின்றனர். செங்கோட்டையைத் தேர்ந்தெடுத்ததையும், ஒரு இந்து, ஒரு முஸ்லிம், ஒரு சீக்கியர் ஒரே கூண்டில் நிறுத்தப்பட்டதையும் சர்க்கார் கூட்டுச் சேர்ந்த மடமை என்கிறார்; INA அனுபவத்துக்கும், 1946 பிப்ரவரியின் பம்பாய் கடற்படை வேலைநிறுத்தத்தில் உச்சமடைந்த படைகளின் அதிருப்திக்கும் இடையே ஒரு சாத்தியமான தொடர்பையும் அவர் காண்கிறார்; அந்த வேலைநிறுத்தம் “விரைவாக வெளியேற பிரிட்டிஷ் எடுத்த முடிவுக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரே மிக முக்கியமான காரணமாகவும் இருந்திருக்கக்கூடும்.” அந்த இடம் ஒரு நடைமுறைத் தேர்வு, சமிக்ஞை அல்ல என்றும், மூவரும் கையருகே இருந்தார்கள் என்பதே காரணம் என்றும், இராணுவமும் விசாரணைகளும் பிரிட்டன் வெளியேறத் தயாராவதற்கு “வலுவான, ஒருவேளை தீர்மானகரமான, உந்துதலை” அளித்தன என்றும் ஃபே கூறுகிறார். விசுவாசமான வீரர்கள் INAவுக்கு எதிராக இருந்தனர் என்ற அதிகாரபூர்வ நம்பிக்கைக்கு மாறாக, ஆயுதப் படைகளின் பதில் எதிர்பாராத அளவுக்கு அனுதாபமுடையதாக இருந்தது என்று சந்திராவும் அவரது இணை ஆசிரியர்களும் கூறுகின்றனர். கடற்படைக் கிளர்ச்சி தனிக் கட்டுரை ஒன்றில் சொல்லப்பட்டுள்ளது; வீரர்களின் விசுவாசம் குறித்த பிரிட்டிஷ் ஆவணங்கள் அகிம்சை மட்டுமே பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை முடித்ததா? கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

2019 ஜனவரி 23 அன்று பிரதமர் செங்கோட்டைப் படைவீடுகளில் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ், INA பற்றிய ஒரு அருங்காட்சியகத்தைத் திறந்துவைத்தார்; “இதே கட்டடத்தில்” சாகல், தில்லான், ஷா நவாஸ் கான் ஆகியோர் விசாரிக்கப்பட்டனர் என்று அவர் கூறினார் என்று பத்திரிகைத் தகவல் அலுவலகம் தெரிவிக்கிறது. அது கோட்டையின் கிராந்தி மந்திர் வளாகத்தில் உள்ள நான்கு அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்று.