1863இல் பெயரிடப்பட்ட ஆசிரமமும் 1901இல் ஐந்து மாணவர்களுடன் தொடங்கிய தாகூரின் பள்ளியுமான சாந்திநிகேதன் 2023 செப்டம்பர் 17 அன்று யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியப் பட்டியலில் பதிவு செய்யப்பட்டது

2023 செப்டம்பர் 17 அன்று ரியாதில் கூடிய உலகப் பாரம்பரியக் குழு, மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள சாந்திநிகேதனை யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியப் பட்டியலில் பதிவு செய்தது. அந்தத் தேதியைப் பத்திரிகைத் தகவல் அலுவலகம் தருகிறது; யுனெஸ்கோவின் முடிவு அந்தச் சொத்தை (iv), (vi) ஆகிய அளவுகோல்களின் கீழ் பட்டியலிடுகிறது. பட்டியலிடப்பட்ட மையப் பகுதி 36 ஹெக்டேர் பரப்பு கொண்டது; அது பிர்பும் மாவட்டத்தில் உள்ள விஸ்வபாரதி வளாகத்துக்குச் சமமான 537.73 ஹெக்டேர் இடைநிலைப் பகுதிக்குள் அமைந்துள்ளது.

டிரிப்யூனில் வெளியான பிடிஐ செய்தியின்படி, இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை இதை இந்தியாவின் 41ஆவது உலகப் பாரம்பரியச் சொத்து என்று அழைத்தது. மறுநாள் ஹொய்சாளக் கோயில்கள் பதிவு செய்யப்பட்டதால், பத்திரிகைத் தகவல் அலுவலகம் எண்ணிக்கையை 42 என்று கணக்கிட்டது; அந்தப் பட்டியலை பேலூர், ஹளேபீடு, சோமநாதபுரா பற்றிய இந்தக் கட்டுரை சொல்கிறது.

யுனெஸ்கோ எழுதி வைத்தது

சாந்திநிகேதனை, பண்டைய இந்தியப் பாரம்பரியங்களின் அடிப்படையிலும், “மத, கலாசார எல்லைகளைக் கடந்த” மனிதகுல ஒற்றுமைக் கனவின் அடிப்படையிலும் அமைந்த ஒரு தங்கிப் படிக்கும் பள்ளியாகவும் கலை மையமாகவும் குழுவின் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. மரங்களின் நிழலில் திறந்தவெளி வகுப்பறைகளைக் கொண்ட ரவீந்திரநாத் தாகூரின் கல்வி மாதிரியை அது பாராட்டுகிறது; “உலகம் ஒரே கூடாக அமையும்” என்ற அவரது கருத்தை இந்த இடம் உள்ளடக்கியிருப்பதாகவும் கூறுகிறது.

சிறந்த கூட்டுத் தொகுப்புக்கான (iv) அளவுகோல், இந்தக் குடியிருப்பு கல்விக்கும் சமூக வாழ்வுக்குமான ஒரு சோதனை என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது. வாழ்க்கை, கற்றல், உழைப்பு, கலை ஆகியவை பின்னிப் பிணையும் இடத்தை “முழுமையான கலைப்படைப்பு” என்ற பொருள்படும் ஜெர்மன் சொல்லான Gesamtkunstwerk என்று அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது; ஆசிரமம், உத்தராயண், கலா பவனம் கலைப் பள்ளிப் பகுதி ஆகிய மூன்று பகுதிகளை முதன்மைத் தலங்களாகப் பெயரிடுகிறது.

கருத்துகளுடனும் கலைப் படைப்புகளுடனும் உள்ள தொடர்புக்கான (vi) அளவுகோல், தாகூருடனும் வங்கக் கலைப் பள்ளியின் முன்னோடிகளுடனும் உள்ள இணைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. வங்கப் பிரிவினையின் பின்னணியில் (1905இல் நடந்த அந்தப் பிளவு கர்சன் பிரபு பற்றிய கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ளது), சாந்திநிகேதன் கலை, அறிவு மறுமலர்ச்சியின் மையமாக ஆனது என்று குழு கூறுகிறது. மகாத்மா காந்தி, நேரு, இந்திரா காந்தி உள்ளிட்ட விடுதலை இயக்கத் தலைவர்கள் அதன் “அழியாத முத்திரையைத்” தாங்கியிருந்தனர் என்றும் அறிக்கை சேர்க்கிறது.

குழுவின் நிபுணர் ஆலோசகரான ICOMOS, இந்தியா சாந்திநிகேதனை 2010 ஜனவரி 20 அன்று தற்காலிகப் பட்டியலில் சேர்த்தது என்று பதிவு செய்கிறது. முந்தைய பரிந்துரை குழு பரிசீலிப்பதற்கு முன்பே திரும்பப் பெறப்பட்டது; திருத்தப்பட்ட ஆவணம் 2021 ஜனவரியில் உலகப் பாரம்பரிய மையத்துக்குச் சென்றது என்று பத்திரிகைத் தகவல் அலுவலகம் கூறுகிறது. ICOMOS குழு 2021 அக்டோபர் 24 முதல் 28 வரை வருகை தந்தது; அந்த அமைப்பு 2022 மார்ச் 9 அன்று தன் அறிக்கையை அங்கீகரித்து, (iv), (vi) அளவுகோல்களின் கீழ் பதிவு செய்யப் பரிந்துரைத்தது.

அளவுகோல்களில் ஆவணங்கள் வேறுபடுகின்றன. ஆவணம் (ii), (vi) அளவுகோல்களின் கீழ் இடத்தைப் பரிந்துரைத்தது என்றும், (ii) பூர்த்தியாகவில்லை என்று தான் மதிப்பிட்டது என்றும், (iv)ஐத் தானே முன்மொழிந்தது என்றும் ICOMOS கூறுகிறது. சொத்து (iv), (vi) ஆகியவற்றின் கீழ் முன்மொழியப்பட்டது என்று பத்திரிகைத் தகவல் அலுவலக வெளியீடு கூறுகிறது. ICOMOS-இன் வாசிப்பில், பிற இடங்களுக்குப் பரவியவை கட்டடக்கலை அல்ல, தாகூரும் அவரது சமகாலத்தவர்களும் முன்வைத்த கருத்துகளே.

1863இல் பெயரிடப்பட்ட ஆசிரமம்

இந்த இடம் தேவேந்திரநாத் தாகூரிடமிருந்து தொடங்கியது; அவர் ரவீந்திரநாத்தின் தந்தை, நோபல் பரிசு வாழ்க்கைக் குறிப்பின் சொற்களில், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வங்காளத்தின் சீர்திருத்த மத இயக்கமான பிரம்ம சமாஜத்தின் தலைவர். 1863இல் அவர் ஆசிரமத்தை, அதாவது தியான இல்லத்தை நிறுவி அதற்குப் பெயரிட்டார் என்று ICOMOS கூறுகிறது. பல்கலைக்கழகத்தின் சொந்தச் சுருக்க வரலாற்றின்படி, அந்த ஆண்டு ராய்ப்பூர் நிலக்கிழாரிடமிருந்து இருபது பிகா நிலத்தை நிரந்தரக் குத்தகைக்கு எடுத்து, ஒரு வீட்டைக் கட்டி, அதற்குச் சாந்திநிகேதன், அதாவது “அமைதியின் உறைவிடம்” என்று பெயரிட்டார்.

பல்கலைக்கழகத்தின் சுருக்கமான வரலாற்றுப் பக்கம் 1863 நிலத்தை ஏழு ஏக்கர் என்று விவரிக்கிறது; எனவே பரப்பளவில் விஸ்வபாரதியின் இரண்டு உரைகளும் ஒத்துப்போகவில்லை. மிகப் பழமையான குடியிருப்புக் கட்டடமான சாந்திநிகேதன் கிரிகா 1858க்கும் 1863க்கும் இடையே கட்டப்பட்டது என்று ICOMOS சேர்க்கிறது. சத்திம் மரங்கள் இருபுறமும் உள்ள ஒரு சிறிய மேடை, மகரிஷி தியானத்துக்காக நின்ற இடத்தைக் குறிக்கிறது என்றும் அது குறிப்பிடுகிறது.

1888 மார்ச் 8 அன்று தேவேந்திரநாத் ஒரு அறக்கட்டளைப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திட்டு, ஆசிரமத்தைப் பரம்பொருளை தியானிக்க விரும்புவோருக்கு அர்ப்பணித்தார். வளாகத்துக்குள் சிலை வழிபாட்டை அந்தப் பத்திரம் தடை செய்தது; ஒரு மேளாவை நடத்துவதையும் ஒரு பள்ளியை நிறுவுவதையும் குறிப்பிடுகிறது. 1891இல் இரும்பும் வண்ணக் கண்ணாடியும் கொண்ட வழிபாட்டு மண்டபமான உபாசனா மந்திர் கட்டப்பட்டது; அது கண்ணாடிக் கோயில் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

1901 டிசம்பரும் ஐந்து மாணவர்களும்

ரவீந்திரநாத் தாகூர் தன் பள்ளியான பிரம்மசர்யாசிரமத்தை ஐந்து மாணவர்களுடன் தொடங்கினார். அது 1901 டிசம்பர் 22 அன்று முறைப்படி தொடங்கியது என்றும், 1925இல் பாத பவனம் என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது என்றும் பல்கலைக்கழகம் கூறுகிறது. யுனெஸ்கோவின் உரை அதன் தொடக்கத்தை 1901 என்று குறிப்பிடுகிறது; மாணவர்கள் ஆசிரியருடன் தங்கிக் கற்கும் குருகுல மரபின் அடிப்படையில் தாகூர் அதை அமைத்தார் என்று ICOMOS கூறுகிறது.

வகுப்புகள் மரங்களின் கீழ் திறந்தவெளியில் நடந்தன; பாடத்திட்டத்தில் இசை, ஓவியம், நாடகம் ஆகியவை இருந்தன. பல்கலைக்கழகம் மேற்கோள் காட்டும் “ஒரு கவிஞரின் பள்ளி” என்ற கட்டுரையில், பள்ளியைத் தொடங்கியதைச் “சொற்களால் அல்லாத ஒரு ஊடகத்தில் ஒரு கவிதையை” எழுதுவதாகத் தாகூர் விவரிக்கிறார். தச்சு வேலை, நெசவு, புத்தகக் கட்டுமானப் பயிற்சிகள் கல்விப் பாடங்களுக்கும் கூட்டுப் பாடலுக்கும் அருகில் இடம்பெற்றன என்று ICOMOS சேர்க்கிறது.

வங்கக் கலைப் பள்ளியைச் சேர்ந்த ஓவியரான நந்தலால் போஸ் 1919இல் கலை கற்பிக்க வந்தார்; அவரது தலைமையில் கலா பவனம் வளர்ந்தது. இசைப் பள்ளியான சங்கீத பவனம் 1934இல் தன் சொந்த வளாகத்துக்குச் சென்றது என்று ICOMOS கூறுகிறது; தனி இசை நிறுவனம் 1933இல் நிறுவப்பட்டது என்று பல்கலைக்கழக வரலாறு கூறுகிறது. தாகூரின் நோபல் பரிசுடனும், நைட் பட்டத்திலிருந்து தன்னை விடுவிக்கக் கோரிய அவரது 1919 கடிதத்துடனும் இந்தப் பள்ளி எப்படித் தொடர்புடையது என்பது தாகூர் பற்றிய கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

உலகப் பல்கலைக்கழகமாக மாறிய பள்ளி

1921இல் சாந்திநிகேதனில் ஒரு “உலகப் பல்கலைக்கழகம்” நிறுவப்பட்டது என்று யுனெஸ்கோவின் உரை கூறுகிறது. பல்கலைக்கழகத்தின் வரலாறு இரண்டு தேதிகளைத் தருகிறது: விஸ்வபாரதி 1918இல் நிறுவப்பட்டது என்றும், 1921 டிசம்பரில் முறைப்படி தொடங்கி வைக்கப்பட்டது என்றும் அது கூறுகிறது. பல்கலைக்கழகம் மேற்கோள் காட்டும், தாகூர் தன் மகன் ரதீந்திரநாத்துக்கு 1916இல் எழுதிய கடிதம், பள்ளி இந்தியாவை உலகுடன் இணைக்கும் இழையாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. விஸ்வபாரதியின் குறிக்கோள் வாசகத்தைப் பல்கலைக்கழகம் “உலகம் ஒரு கூட்டில் சந்திக்கும் இடம்” என்று தருகிறது.

பல்கலைக்கழகத்தின்படி, சுருலில் கிராமப்புற மறுகட்டமைப்புக்கான மையமான ஸ்ரீநிகேதன் 1922இல் தொடர்ந்தது; கிராமப்புற மறுகட்டமைப்பு நிறுவனம் 1923இல் அமைக்கப்பட்டது. சீன அரசின் உதவியுடன் இந்திய சீனக் கல்வித் துறையான சீன பவனம் 1937இல் நிறுவப்பட்டது என்றும், சில்வெய்ன் லெவி போன்ற ஆசிரியர்கள் வெளிநாட்டிலிருந்து வந்தனர் என்றும் பல்கலைக்கழகம் பதிவு செய்கிறது.

தாகூர் 1941இல் மறைந்தார். 1940இல் அவர் காந்திக்கு எழுதி, அந்த நிறுவனத்தைத் தன் பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டார்; அதைத் “தன் வாழ்வின் மிகச் சிறந்த செல்வத்தைச் சுமந்து செல்லும் கலம்” என்று அழைத்தார். 1951 மே 9 தேதியிட்ட விஸ்வபாரதி சட்டம் அதைத் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிறுவனமாக அறிவித்து, ஒற்றை, கற்பிக்கும், தங்கிப் படிக்கும் பல்கலைக்கழகமாகச் செயல்பட வகை செய்தது. சட்டத்தின் பிரிவு 8இன்படி, பாலினம், தேசியம், இனம், மதம், சாதி, வகுப்பு எதுவாயினும் எல்லோருக்கும் பல்கலைக்கழகம் திறந்திருக்கிறது. அதன் இணையதளம் இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரை வருகையாளராகவும் (Visitor), பிரதமரை ஆச்சார்யாவாகவும், அதாவது வேந்தராகவும் பட்டியலிடுகிறது.

36 ஹெக்டேருக்குள் உள்ளவை

முக்கிய அம்சங்களில் முப்பத்தாறு கட்டடங்கள் அடங்கும் என்று ICOMOS கூறுகிறது; அவற்றுடன் சுவரோவியங்கள், சிற்பங்கள், ஒரு ஏரி, தோட்டங்கள், மண்டபங்கள், மேடைகள் உள்ளன. 2022 பிப்ரவரியில் உறுப்பு நாடு 21 நிலப்பரப்பு அம்சங்கள், 18 சிற்பங்கள், 34 சுவரோவியங்கள், ஐந்து மேடைகள் அல்லது மண்டபங்கள், நான்கு கட்டட உட்புறங்கள் அடங்கிய ஒரு பட்டியலை வழங்கியது.

ஆசிரமத்தின் வடக்கே உள்ள உத்தராயண் 1919இல் இரண்டு மண் செங்கல் கட்டடங்களுடன் தொடங்கியது. அவற்றில் ஒன்றான கோணார்க் இன்றும் நிற்கிறது. மண் சுவர்கள் வெப்பத்தை எப்படித் தாங்குகின்றன என்பதற்கான சோதனைகளை அந்த வீடுகள் காட்டுகின்றன என்றும், தாகூர் வருகையாளர்களைச் சந்தித்த மூன்றடுக்கு உதயன் உள்ளூர் மரபுகளை மேற்கத்திய நவீனத்துவத்துடன் கலக்கிறது என்றும் ICOMOS கூறுகிறது. உயர்த்தப்பட்ட மண்டப வீடான உதீசி அவருக்காகக் கட்டப்பட்ட கடைசி வீடு. 1920களில் தோட்டக்கலை நிபுணரான ரதீந்திரநாத் தாகூர், ஆப்பிரிக்காவிலிருந்தும் லத்தீன் அமெரிக்காவிலிருந்தும் இறக்குமதி செய்த செடிகளுடன் தோட்டங்களை அமைத்தார். தாகூர் தன் கடைசி நான்கு பத்தாண்டுகளில் வாழ்ந்த ஐந்து வீடுகளுக்குள் பார்வையாளர்கள் நுழையலாம் என்று ICOMOS கூறுகிறது.

கலா பவனப் பகுதி உத்தராயணின் மேற்கே உள்ளது. பல முக்கியக் கட்டடங்களை, தாகூர் மற்றும் நந்தலால் போஸுடன் பயணம் செய்த சுரேந்திரநாத் கர் கட்டினார். கட்டுமானப் பொருட்களாக செங்கல், மண், நிலக்கரித் தார், உயிருள்ள மரம், மணற்கல், கண்ணாடி, வார்ப்பிரும்பு, கூரைப்புல், மரம், மூங்கில், செம்புரைக்கல், கான்கிரீட் ஆகியவற்றை யுனெஸ்கோ பட்டியலிடுகிறது; ஜப்பானிய, சீன, பாரசீக, பாலி, பர்மிய ஆக்கங்களும் ஆர்ட் டெகோவும் தாக்கங்களில் அடங்கும் என்கிறது. ICOMOS ஒப்பிட்டுப் பார்த்த பல்கலைக்கழகச் சொத்துகளில் நாளந்தா பற்றிய கட்டுரை விவரிக்கும் நாளந்தாவும், மும்பைப் பல்கலைக்கழகமும் அடங்கும்.

பௌஷ் மேளாவும் திருவிழாக்களும்

யுனெஸ்கோவின் உரை “தொடரும் திருவிழாக்கள், மரபுகள்” என்பதைக் குறிப்பிட்டு, விழாக் கொண்டாட்டங்களில் மலர்கள், அல்பனா (தரை ஓவியம்), வேத மந்திர ஓதல், சங்குகள் பயன்படுகின்றன என்று கூறுகிறது. குழுவின் உரையும் ICOMOS அறிக்கையும் பௌஷ் மேளாவைப் பெயரிடவில்லை; எனவே அந்த மேளா பெயரிடப்பட்ட அம்சம் அல்ல, உரைகள் பொதுவாகப் பருவகாலத் திருவிழாக்களைப் பற்றியே பேசுகின்றன. சாந்திநிகேதனிலும் ஸ்ரீநிகேதனிலும் நடக்கும் திருவிழாக்கள் பெருங்கூட்டத்தை ஈர்க்கின்றன என்றும், பெரும்பாலான வருகைகள் ஆண்டுதோறும் ஒரு நான்கு மாதக் காலத்தில் அமைகின்றன என்றும் ICOMOS கூறுகிறது.

பல்கலைக்கழகத்தின் பௌஷ் மேளாப் பக்கம் இந்த மேளாவை பிரம்ம நாட்காட்டியுடன் இணைக்கிறது. தேவேந்திரநாத் 1843 டிசம்பர் 21 அன்று பிரம்ம நம்பிக்கையை ஏற்றார் என்றும், அது வங்காள நாட்காட்டியில் பௌஷ் 7 என்றும், கண்ணாடிக் கோயில் 1891 டிசம்பர் 21 அன்று நிறுவப்பட்டது என்றும், அதுவும் பௌஷ் 7 என்றும் அது கூறுகிறது. ஆண்டு நிறைவு நாளில் 1894இல் ஒரு சிறிய மேளா நடந்தது என்று அந்தப் பக்கம் சொல்கிறது. பல்கலைக்கழகத்தின் சுருக்க வரலாறு 1895 என்று தருகிறது; ThePrint, ETV Bharat இரண்டும் தேவேந்திரநாத் 1894இல் மேளாவைத் தொடங்கினார் என்று கூறுகின்றன.

மேளா 1961 வாக்கில் அதன் இன்றைய மைதானமான பூர்வ பள்ளிக்கு மாறியது என்று ETV Bharat கூறுகிறது. 1951 முதல் பல்கலைக்கழகம் அதை சாந்திநிகேதன் அறக்கட்டளையுடன் இணைந்து நடத்துகிறது என்று ThePrint கூறுகிறது. கோவிட்-19 காரணமாக 2020, 2021 ஆண்டுகளிலும், உள்கட்டமைப்புச் சிக்கல்களால் 2022இலும் மேளா நின்றது. மாவட்ட நிர்வாகம் 2023இல் ஒரு சிறிய குளிர்கால மேளாவை நடத்தியது என்று ThePrint சேர்க்கிறது. ETV Bharat-இன் கணக்கில், 2024இல் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் மேளா மீண்டும் தொடங்கியது; அதன் 2025 டிசம்பர் அறிக்கை அட்டவணையை பூர்வ பள்ளியில் டிசம்பர் 23 முதல் 28 வரை என்று தருகிறது.

இந்தியா பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று குழு கேட்ட ஒன்பது நடவடிக்கைகள்

கடந்த பத்தாண்டில் நிறுவனக் கூட்டாண்மைகளால் பாதுகாப்பு நிலை மேம்பட்டுள்ளது என்று குழுவின் முடிவு பதிவு செய்கிறது. ஒன்பது நடவடிக்கைகளைப் பரிசீலிக்குமாறும் இந்தியாவைக் கேட்கிறது. அவை: 1951 சட்டத்துக்கு அப்பாலும் வலுவான சட்டப் பாதுகாப்பு, வளாகத்துக்கான ஒரு பெருந்திட்டம், ஒற்றை ஒருங்கிணைந்த பட்டியல், ஒவ்வொரு அம்சத்துக்கும் பாதுகாப்புத் திட்டங்கள், இடைநிலைப் பகுதியின் நெருக்கமான கண்காணிப்பு, முறையான பாரம்பரியத் தாக்க மதிப்பீடுகள், ஒரு பேரிடர் இடர் உத்தி, தொற்றுக்குப் பிந்தைய பார்வையாளர் திட்டம், சமூகத்தின் கூடுதல் பங்கேற்பு.

சட்டம் தொடர்பான கருத்தை ICOMOS விளக்குகிறது. விஸ்வபாரதி சட்டம் வளாகத்தைப் பாதுகாக்கிறது, 2005 உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அங்கே பொருந்தாத வளர்ச்சியைத் தடை செய்தது, விஸ்வபாரதி பாரம்பரியக் குழு முன்மொழிவுகளை மதிப்பாய்வு செய்கிறது. ஆனால் எந்தக் கட்டடத்துக்கும் மத்திய அல்லது மாநிலப் பாரம்பரியச் சட்டத்தின் கீழ் தனிப் பட்டியல் இல்லை. அது தேசியச் சட்டம் என்பதால் சட்டம் மிக உயர்ந்த அளவிலான பாதுகாப்பை அளிக்கிறது என்று உறுப்பு நாடு ICOMOS-இடம் கூறியது. ICOMOS-இன் பார்வையில் இந்த ஏற்பாடு போதுமானது; அது நிறுவனத்துக்கு அரசின் எல்லா நிலைகளும் அளிக்கும் மரியாதையையும், விஸ்வபாரதி நிர்வாகத்தின் நோக்கங்களையும், இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை போன்ற முகமைகளையும் பெரிதும் நம்பியிருக்கிறது.

புறவழிச் சாலைகள், இடைநிலைப் பகுதிக்கு அருகிலான வளர்ச்சி, பார்வையாளர்கள் ஆகியவற்றால் ஏற்படும் அழுத்தங்களை அறிக்கை பதிவு செய்கிறது; முன்மொழியப்பட்ட இரண்டு வளாக வளர்ச்சித் திட்டங்களை விஸ்வபாரதி ரத்து செய்தது என்றும் குறிப்பிடுகிறது. 2021இல் பரிந்துரைக்கப்பட்ட பகுதிக்குள் சுமார் 4,619 பேர் வாழ்ந்தனர் என்றும், பகுதியும் இடைநிலைப் பகுதியும் சேர்த்து 7,414 பேர் என்றும் ICOMOS கூறுகிறது. சொத்தின் எல்லைக்குள் புதிய வளர்ச்சித் திட்டங்கள் எதுவும் அங்கீகரிக்கப்படாது என்றும், எல்லாப் பாதுகாப்புத் திட்டங்களையும் விஸ்வபாரதி பாரம்பரியக் குழு மேற்பார்வையிடும் என்றும் குழுவின் உரை கூறுகிறது.