கங்கைக் கால்வாய் 1854 ஏப்ரல் 8 அன்று ரூர்க்கியில் 15 வளைவு நீர்ப்பாலத்துடன் திறக்கப்பட்டது; அதன் வாய்க்கால்கள் இன்றும் சுமார் 9,000 சதுர கிலோமீட்டருக்கு நீர் பாய்ச்சுகின்றன; அதற்காகக் கட்டப்பட்ட பொறியியல் கல்லூரி இப்போது IIT ரூர்க்கி

கங்கைக் கால்வாய் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பணிக்குப் பிறகு 1854 ஏப்ரல் 8 அன்று இயக்கத்துக்கு வந்தது; அதன் நீர் இன்றும் கங்கைக்கும் யமுனைக்கும் இடைப்பட்ட சமவெளியான தோவாப் முழுவதும் உள்ள பண்ணைகளுக்குச் செல்கிறது. அது திறக்கப்பட்டபோது உலகின் மிகப் பெரிய, மிகவும் செலவான மனிதனால் அமைக்கப்பட்ட நீர்வழி என்று லண்டனின் சிவில் பொறியாளர் நிறுவனம் (ICE) கூறுகிறது. ஐ.நா. உணவு, வேளாண் அமைப்புடன் (FAO) இணைந்து தயாரித்த 2008 ஆவணத்தில், அந்த அமைப்பு பாசனம் தரக்கூடிய நிலத்தை உத்தரப் பிரதேச நீர்ப்பாசனத் துறை 907,690 ஹெக்டேர் என்று தருகிறது; அது சுமார் 9,077 சதுர கிலோமீட்டர். ரூர்க்கிப் பணிகளுக்குப் பயிற்சி பெற்ற ஆட்கள் தேவைப்பட்டனர்; அதனால் 1847-இல் அங்கே ஒரு கல்லூரி தொடங்கப்பட்டது, அந்தக் கல்லூரிதான் இப்போது IIT ரூர்க்கி.

வங்காளப் பீரங்கிப் படையின் ப்ராபி காட்லி இதன் வடிவமைப்பாளர். மிகக் கவனத்தை ஈர்க்கும் கட்டமைப்பு சோலானி நீர்ப்பாலம்; அது ஒரு ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கின் மீது கால்வாயைப் பதினைந்து செங்கல் வளைவுகளில் உயர்த்திச் செல்கிறது. முழுப் பணியையும் 1860-இல் அச்சான மூன்று தொகுதி அறிக்கையில் காட்லி விவரித்தார்; கீழே உள்ள கட்டுமான எண்ணிக்கைகளில் பெரும்பாலானவை அதிலிருந்து வருகின்றன.

ஒரு பஞ்சம், ஒரு கணக்கெடுப்பு, ஒரு நிறுத்த உத்தரவு

வடமேற்கு மாகாணங்களில் 1837 முதல் 1838 வரையிலான பஞ்சத்துக்கு விடையாகவே இந்தக் கால்வாய் அமைந்தது. இறப்புகளைச் சுமார் 800,000 என்று லைவ் ஹிஸ்டரி இந்தியா சொல்கிறது. ICE பக்கம் 80,000-க்கு மேல் என்கிறது; இது பத்தில் ஒரு பங்கு, ஆகவே இறப்பு எண்ணிக்கை தீர்வாகாத ஒன்றாகவே கருதப்படவேண்டும். அந்தப் பஞ்சத்தின் காரணமாகவே திட்டம் குறிப்பாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது என்றும், பஞ்ச ஆண்டில் அரசு சுமார் ஒரு மில்லியன் பவுண்டு வருவாயைக் கைவிட்டது என்றும் காட்லி எழுதினார். 1837-லும் 1838-லும் தானியம் கையிருப்பில் இருந்தது என்பது அவரது வாதம்; மக்களிடம் இல்லாதது அதை வாங்கத் தேவையான பணம், ஏனெனில் வயல்களுக்கு நீர் பாய்ச்ச முடியாத விவசாயிகளால் விவசாயம் செய்ய முடியாது.

2025 ஆய்வுக் கட்டுரையின்படி IIT ரூர்க்கி ஆய்வாளர்கள் கூறுவது: காட்லி தன் கணக்கெடுப்பை 1839 டிசம்பரில் தொடங்கினார். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் இயக்குநர் குழு 1841 செப்டம்பரில் இந்த வழக்கை எடுத்துக்கொண்டது; அதே ஆண்டில் அது ஒப்புதல் அளித்தது என்றும், ஆக்ரா அரசு 1842 பிப்ரவரி 25 அன்று பணியைத் தொடங்க உத்தரவிட்டது என்றும், 1842 ஏப்ரல் 16 அன்று கங்கல் அருகே நிலம் தோண்டப்பட்டது என்றும் லைவ் ஹிஸ்டரி இந்தியா கூறுகிறது. ICE தொடக்கமாக 1842-ஐயும் முடிவாக 1854-ஐயும் தருகிறது.

பணம் தடங்கலுடன் வந்தது. ஆக்லாந்து பிரபுவுக்குப் பின் கவர்னர் ஜெனரலான எல்லன்பரோ பிரபு ஊழியர்களை மறுத்து, பணிகளை நிறுத்த உத்தரவிட்டார் என்று காட்லியின் அத்தியாயப் பட்டியலே பதிவு செய்கிறது. எல்லன்பரோ பின்னர் ஆண்டுக்கு ரூ.2 லட்சம் அனுமதித்தார் என்றும், ஹார்டிங் பிரபுவின் கீழ் அந்த ஒதுக்கீடு ஆண்டுக்கு ரூ.20 லட்சம் ஆனது என்றும் லைவ் ஹிஸ்டரி இந்தியா சொல்கிறது. கம்பெனியே கால்வாய்க்குப் பணம் செலுத்தியது. இந்தியப் பொறியாளர்கள் நெடுங்காலமாகவே கல் தடுப்பணைகளாலும் பெரிய ஏரிகளாலும் ஆற்று நீரை நகர்த்தி வந்தனர்; காவிரியின் கல்லணை, வீராணம் ஏரி இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள். கங்கைக் கால்வாய் சேர்த்தது அளவு: ஆற்றிலிருந்து ஒரு புதிய வாய்க்கால், காட்டாறுகளைக் கடந்து, நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டருக்குச் செல்வது.

1847 ஏப்ரல் 13 தேதியிட்ட ராணுவ வாரியத்துக்கான அறிக்கையில் மேஜர் டபிள்யூ. இ. பேக்கர் பணிகளின் வரிசையை வகுத்தார். சோலானி நீர்ப்பாலம் முதலில் வரும்; ஏனெனில் அது முடியும்வரை கால்வாயின் பெரும்பகுதியால் நீரைச் சுமக்க முடியாது.

ஹரித்வார் ஏற்கனவே தேர்ந்தெடுத்திருந்த ஒரு தலைமதகு

தலைமதகுப் பணியின் இடத்தை, நடைமுறையில், ஹரித்வாரின் அர்ச்சகர்களும் மக்களுமே தீர்மானித்துவிட்டனர் என்று காட்லியின் அறிக்கை கூறுகிறது. ஆற்றின் ஏறக்குறைய மூன்றில் ஒரு பங்கைச் சுமக்கும் கங்கையின் ஒரு கிளை ஏற்கனவே நகரைக் கடந்து ஓடியது. ஹரித்வாரும் கங்கலும் அதிலிருந்து நீராடும் துறைகளுக்கும், குடிநீர், சமையல் நீருக்கும், தானிய ஆலைகளுக்கும், தோட்டங்களுக்கும் ஒரு சிறு நீரோடையை எடுத்தன. கால்வாய் அதே கிளையிலிருந்து நீர் எடுத்தது.

அகழ்வில் கிடைத்த சரளைக் கற்களைக் கொண்டு, அவர் பைரி என்று எழுதும் பிரதான படித்துறையின் அடியில் உள்ள ஆழமான குழிகளை நிரப்பவும் திட்டமிட்டார்; அப்போது யாத்திரிகர்கள் ஆற்றின் முழு முகப்பிலும் ஆழமற்ற நீரைக் காண்பார்கள். அந்தப் படித்துறையின் புனிதத்தன்மையும் தனித்தன்மையும் தொடப்படாது என்று அவர் எழுதினார்.

மேலும் இரண்டு விவரிப்புகள் இதைச் சேர்க்கின்றன. அணை புனித நீரைச் சிறைப்படுத்திவிடும் என்று உள்ளூர் அர்ச்சகர்கள் அஞ்சியதால், தடையின்றி நீர் பாயக்கூடிய ஒரு இடைவெளியை விட காட்லி ஒப்புக்கொண்டார், ஆற்றோரம் நீராடும் துறைகளைப் பழுதுபார்த்தார், தொடக்கங்களின் இந்துக் கடவுளான கணேசருக்கான விழாவுடன் அணையைத் திறந்தார் என்று ICE கூறுகிறது. 2025 IIT ரூர்க்கிக் கட்டுரை அந்த இடைவெளியையும் உறுதிமொழியையும் மீண்டும் சொல்கிறது. ஹரித்வார் தான் கால்வாய் இன்றும் ஆற்றை விட்டுப் புறப்படும் இடம், வலது கரையிலிருந்து; பீம்கோடா தடுப்பணை நீர் வரத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது.

சோலானியின் மேல் பதினைந்து வளைவுகள்

ஹரித்வாருக்குக் கீழே கால்வாய் ரூர்க்கியை அடைகிறது; அங்கே நிலம் பருவகால ஆறான சோலானியின் பள்ளத்தாக்குக்குள் இறங்குகிறது. அதன் மேலே கால்வாயைச் சுமந்துசெல்ல காட்லி தேர்ந்தார். அவரது விவரிப்பின்படி நீர்ப்பாலத்தில் தலா 50 அடி அகலமுள்ள பதினைந்து வளைவுகள் உள்ளன, அது 192 அடி அகலம்; ஒவ்வொரு பாதியையும் தனித்தனியாகக் கட்டும்படி நடுவில் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. நீரைச் சுமக்கும் தளம் ஆற்றுப் படுகையிலிருந்து 24 அடி உயரத்தில் உள்ளது. பணிகளின் ஒரு முனையிலிருந்து மறு முனை வரை கோடு 15,687 அடி, அதாவது 4.8 கிலோமீட்டருக்குச் சற்றுக் குறைவு. ஆற்றுப் படுகையின் மேல் செங்கல் வளைவுப் பகுதி 1,000 அடிக்கும் குறைவு, மீதம் மண் கரை. அதே அறிக்கையை மேற்கோள் காட்டும் FIBIS 15,688 அடி என்று தருகிறது.

அடித்தளங்கள் பற்றிய காட்லியின் பகுதி நீருற்றுகள் ஊறிய மணற்படுகையைப் பற்றிப் பேசுகிறது; அவரது மூன்றாம் தொகுதியில் அடித்தளத் தொகுதிகளை இறக்குவது பற்றிய கேப்டன் குட்வின் அறிக்கை உள்ளது. அவரது வடிவமைப்பு, முனைப் பணிகளில் பீடங்களின் மேல் கல் சிங்கங்களையும், சோலானியை நோக்கிய பக்கச் சிறகுகளில் பெரியவற்றையும் வைத்தது. இன்று ரூர்க்கியில் கால்வாயின் அருகே சிங்கங்கள் இருப்பதை 2025 கட்டுரை காண்கிறது. அவரது மூன்றாம் தொகுதியின் பிற்சேர்க்கை A, இறுதிப் பாலங்கள் உட்பட சோலானிப் பணிகளில் 10,992,778 கன அடி கொத்து வேலையைக் கணக்கிடுகிறது; அது சுமார் 311,000 கன மீட்டர், கால்வாயின் முதல் இருபத்துநான்கு மைல்களில் உள்ள 19,866,540 கன அடியில் பாதிக்கும் மேல்.

இரண்டாம் நிலை விவரிப்புகள் இந்த அளவுகளிலிருந்து மாறுபடுகின்றன. 2025 கட்டுரை நீர்ப்பாலத்தை 980 அடி நீளம் என்றும், அதன் வாய்க்காலை ஆற்றுப் படுகையிலிருந்து 25 மீட்டர் உயரத்தில் என்றும் தருகிறது; ICE அது 25 மீட்டர் உயரம், கால்வாயை அரை கிலோமீட்டர் தூரம் சுமக்கிறது என்கிறது. இங்கே காட்லியின் 24 அடியே பயன்படுத்தப்படுகிறது, ஏனெனில் அது அதைக் கட்டிய பொறியாளரிடமிருந்து வருகிறது.

கிராமச் சூளைகள், விறகு வண்டிகள், தாமசன் என்ற எந்திரம்

செங்கற்கள் இந்தியச் சூளைகளிலிருந்தும் ஏராளமான இந்தியத் தொழிலாளர்களிடமிருந்தும் வந்தன. செங்கல் தயாரிப்பு முதல் பிரிவில் 1842 ஜனவரியில் தொடங்கியது என்றும், முதல் பருவத்தில் 54 லட்சம் செங்கற்களுக்கு ஒப்பந்ததாரர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர் என்றும், சூளைகள் இந்தியா முழுவதும் பயன்படும் கிராம வகையான வழக்கமான புசாவா முறையில் இருந்தன என்றும் பிற்சேர்க்கை A பதிவு செய்கிறது. இறுதியில் அந்தப் பிரிவு 211,524,530 செங்கற்களைத் தயாரித்திருந்தது; அவற்றில் 180,779,542 முழுமையாகச் சுடப்பட்டவை. சூளைகள் விறகு எரித்தன; 1851 முதல் 1852 பருவத்தில் செங்கல் வயல்களுக்கு நாளொன்றுக்கு 2,000 வண்டிகள் வரை விறகு கொண்டுசென்றன.

இவற்றில் எதுவும் கட்டப்படுவதற்கு முன்பே, 1847-இன் பேக்கர் திட்டம் தேவையை மதிப்பிட்டிருந்தது. நீர்ப்பாலத்துக்கு மட்டுமே சுமார் 8.5 கோடி செங்கற்களும் ஒரு மில்லியன் கன அடி சுண்ணாம்பும் என்று அது கணக்கிட்டது. செங்கல் தயாரிப்புக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும்; நாள்தோறும் 149 செங்கல் அச்சு வேலையாட்களும் 3,309 கூலித் தொழிலாளர்களும் தலத்தில் இருப்பர். கட்டுமானத்துக்கு ஆறு ஆண்டுகள் ஆகும்; நாள்தோறும் 204 கொத்தனார்களும் 2,471 கூலித் தொழிலாளர்களும். இவை திட்டமிடல் எண்ணிக்கைகள், சம்பளப் பட்டியல் அல்ல.

பணிகளுக்கு ஒரு தொடருந்துப் பாதையும் இருந்தது. கரைகளுக்கு மண் கொண்டுசெல்ல 1846 ஆகஸ்டில் பேக்கர் தண்டவாளங்களையும் வண்டிகளையும் கேட்டார் என்று, காட்லியின் இரண்டாம் தொகுதியையும் ஆண்டு அறிக்கைகளையும் சுருக்கும் FIBIS பதிவு செய்கிறது. 1849 முதல் 1850க்குள் சுமார் 5.5 மைல் ஒற்றைப் பாதை பயன்பாட்டில் இருந்தது; ஆட்களாலோ விலங்குகளாலோ இழுக்கப்படும் 102 வண்டிகள் இருந்தன. தாமசன் என்று பெயரிடப்பட்ட ஒரு சிறு நீராவி எந்திரம் 1851 டிசம்பர் 22 அன்று ரூர்க்கி முனையில் பணியைத் தொடங்கியது. அதை ஓட்ட இந்தியர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க எண்ணியதாகப் பொறுப்புப் பொறியாளர் எழுதினார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு புயல் உலைத் தீயை எந்திரத்துக்குள் ஊதி, அதன் உறையையும் குழாய்களையும் எரித்துவிட்டது. தொழிலாளர்கள் ஏராளமாக இருந்தனர் என்றும், குதிரைகள் வண்டிகளை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தன என்றும், எந்திரத்தின் பழுதுபார்ப்பு அவை பகிர்ந்த ஒற்றைப் பாதையைத் தடுத்துக்கொண்டே இருந்தது என்றும் காட்லி சேர்க்கிறார். ஒன்றுக்குப் பதிலாக மூன்று அல்லது நான்கு நீராவி எந்திரங்கள் இருந்திருந்தால் அந்த யோசனை பலனளித்திருக்கலாம் என்று அவர் எழுதினார்.

பட்டறையும் கல்லூரியும்

தன் அத்தியாயப் பட்டியலில், ரூர்க்கிப் பட்டறைகளின் தயாரிப்பை 1843 என்று காட்லி குறிப்பிடுகிறார்; அது பயணிகள் தங்கும் வளாகமான சராய் ஒன்று மாற்றப்பட்ட இடத்தில். அவை வளர்ந்து, முழுக் கால்வாய்க்கும் மதகுக் கதவுகளையும், பாலப் பொருத்துகளையும், கருவிகளையும் செய்யும் பணிமனைகளாயின; அதனுடன் ஒரு இரும்பு வார்ப்பாலையும் இணைந்தது. இயக்குநர் குழு அனுப்பிய நீராவி எந்திரங்களும் இயந்திரக் கருவிகளும் 1851-இல் வந்தன; அவற்றில் பெரும்பாலானவை 1852 மே மாதத்துக்குள் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன.

கல்லூரி அதே தேவையிலிருந்து வந்தது. நிறுவனத்தின் 175ஆம் ஆண்டு விழாவுக்கான இந்திய அஞ்சல் துறையின் சிறு நூல், நிறுவனத்தின் சொந்த விவரிப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது; அதன்படி 1845-இல் வங்காளப் பொறியாளர் படையின் லெப்டினன்ட் பெயர்ட் ஸ்மித் உதவிப் பொறியாளர் நிலைக்காக இளம் இந்தியர்களுக்குச் சஹாரன்பூரில் பயிற்சி அளிக்கத் தொடங்கினார். 1846-இல் இருபது விண்ணப்பதாரர்கள் சேர்க்கப்பட்டனர், 1847-இல் ரூர்க்கி சிவில் பொறியியல் கல்லூரி நிறுவப்பட்டது. கங்கைக் கால்வாய்க்கு உள்ளூர்ப் பொறியாளர்களைப் பயிற்றுவிப்பதற்காகவே அது முக்கியமாக அமைக்கப்பட்டது என்றும், திட்டத்தை ஆதரித்து கால்வாய் திறக்கப்படுவதற்கு ஆறு மாதங்கள் முன்பு இறந்த லெப்டினன்ட் கவர்னர் ஜேம்ஸ் தாமசனின் நினைவாக 1854-இல் தாமசன் சிவில் பொறியியல் கல்லூரி என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது என்றும் IIT ரூர்க்கியின் நூலகம் கூறுகிறது.

அதன் பட்டதாரிகள் பணியில் இருப்பதைக் காட்லியின் அறிக்கை காட்டுகிறது. கால்வாயின் உதவிக் கண்காணிப்பாளர்கள் ரூர்க்கிக் கல்லூரியிலிருந்து வந்தனர்; அவர்களின் ஆறு முதல் பன்னிரண்டு மாத வாசிப்பு முழுக்கக் கோட்பாடு சார்ந்தது என்றும், தனியாகச் செல்வதற்கு முன் ஓர் அதிகாரியின் கீழ் இரண்டு ஆண்டுகள் கட்டுமானத்தில் செலவிடவேண்டும் என்றும் அவர் வெளிப்படையாக எழுதினார். ரூர்க்கியில் உள்ள கால்வாய் நூலகம் கால்வாய்த் துறைக்கும் கல்லூரி மாணவர்களுக்கும் சேவை செய்தது.

அதை இந்தியாவின் முதல் பொறியியல் கல்லூரி என்று ICE அழைக்கிறது; இந்திய அஞ்சல் துறை சிறு நூலில் உள்ள நிறுவனத்தின் உரை மிகப் பழமையானது என்கிறது. கல்லூரி 1949 நவம்பர் 25 அன்று ரூர்க்கிப் பல்கலைக்கழகம் ஆனது; 2001 செப்டம்பர் 21 அன்று ஒரு அவசரச் சட்டம், பின்னர் நாடாளுமன்றச் சட்டம், அதை ஏழாவது இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகமாக்கியது. பரந்த வலைப்பின்னல் பற்றி IIT-கள் குறித்த எங்கள் கட்டுரை பேசுகிறது.

இன்று கால்வாய் செய்வது

நீர்ப்பாசனத் துறையின் 2008 ஆவணம் கால்வாயின் தற்போதைய வடிவமைப்புத் தலைமை நீரோட்டத்தை 10,500 கியூசெக் என்று தருகிறது, வினாடிக்குச் சுமார் 300 கன மீட்டர். அசல் வடிவமைப்பு 6,750 கியூசெக்; 1938-இல் 8,500 ஆகவும், 1951 முதல் 1952-இல் 10,500 ஆகவும் உயர்த்தப்பட்டது. அதிகபட்சப் பாசனப் பரப்பு ராபி (குளிர்காலப்) பருவத்தில் 425,141 ஹெக்டேர், காரீஃப் (பருவமழைப்) பருவத்தில் 451,046 ஹெக்டேர். அந்த ஆவணம் சேவை பெறும் பதின்மூன்று மாவட்டங்களைப் பட்டியலிடுகிறது, ஒன்று உத்தராகண்டில், பன்னிரண்டு உத்தரப் பிரதேசத்தில்; ICE பத்து என்கிறது. கால்வாய் நீர் தில்லி, நொய்டா, காசியாபாத், மீரட், கிரேட்டர் நொய்டா ஆகியவற்றுக்குக் குடிநீரையும், அனல், அணுமின் நிலையங்கள் உள்ளிட்ட தொழில்களுக்கும் நீரையும் வழங்குகிறது என்றும் அது சேர்க்கிறது.

மின் உற்பத்தி பிந்தைய சேர்க்கை. UJVN லிமிடெட் ஹரித்வார் மாவட்டத்தில் கால்வாயின் மேல் இரண்டு நிலையங்களை இயக்குகிறது. முகமதுபூரில் 1952-இல் இயக்கப்பட்ட தலா 3.1 மெகாவாட் மூன்று அலகுகளும், பத்ரியில் 1955 முதல் 1956-இல் இயக்கப்பட்ட தலா 6.8 மெகாவாட் மூன்று அலகுகளும் உள்ளன; இவை சேர்ந்து 29.7 மெகாவாட் நிறுவு திறன். முழு வலைப்பின்னலிலும் உள்ள நீர்மின் நிலையங்களுக்கு ICE சுமார் 33 மெகாவாட் என்று தருகிறது. நீரோட்ட அளவை உத்தரப் பிரதேச நீர்ப்பாசனத் துறையே நிர்ணயிக்கிறது, ஏனெனில் பாசனமே முதலில் வருகிறது என்று UJVN குறிப்பிடுகிறது.

40 பொறியாளர்களுக்கும் மேலாளர்களுக்கும் பயிற்சி அளித்த 2008 பயிலரங்கு, அமைப்புக்கு மதிப்பெண்ணும் தந்தது. பிரதானக் கால்வாயிலிருந்து கிளைகளுக்கான நீர்ச் சேவைக்கு ஓரளவு நல்ல மதிப்பெண்ணையும், தனிப்பட்ட பண்ணைகளுக்கான சேவைக்குக் குறைந்த மதிப்பெண்ணையும் அது அளித்தது; சிறந்த அளவீட்டையும், வண்டல், களைகளை வழக்கமாக அகற்றுவதையும் பரிந்துரைத்தது. ரூர்க்கிக்கு அருகில் 1840-களின் கால்வாய்க்கும் நீர்ப்பாலத்துக்கும் அருகிலேயே ஒரு புதிய கால்வாயும் நீர்ப்பாலமும் கட்டப்பட்டன என்று 2025 IIT ரூர்க்கிக் கட்டுரை கூறுகிறது.

ஆதாரங்கள் எங்கே மாறுபடுகின்றன

எதை எண்ணுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தே கால்வாயின் நீளம் அமைகிறது. ICE 437 கிலோமீட்டர் பிரதானக் கால்வாயையும் சுமார் 6,440 கிலோமீட்டர் பகிர்மான வாய்க்கால்களையும் தருகிறது. 2025 கட்டுரை 438, 6,438 கிலோமீட்டர் என்று தருகிறது; அதைக் காட்லியின் 272 மைல் பிரதானக் கால்வாயிலிருந்து அது வருவிக்கிறது; அமைப்பு ஹரித்வார் முதல் அலிகர் வரையிலான மேல் கங்கைக் கால்வாயாகவும், அதற்குக் கீழே கீழ் கங்கைக் கால்வாயாகவும் பிரிக்கப்படுகிறது என்றும் அது கூறுகிறது. நீர்ப்பாசனத் துறையின் 2008 அட்டவணை மேல் கங்கைக் கால்வாய்க்கு மட்டும் 291.96 கிலோமீட்டர் பிரதானக் கால்வாயும் மொத்தம் 6,582.22 கிலோமீட்டர் வாய்க்கால்களும் என்று பட்டியலிடுகிறது.

திட்டமிடல் 1838-இல் தொடங்கியது, கட்டுமானம் 1848-இல் என்று 2008 ஆவணம் கூறுகிறது; ICE-யும் 2025 கட்டுரையும் அகழ்வு 1842-இல் தொடங்கியது என்கின்றன. சோதனை ஓட்டத்துக்குப் பிறகு பாசனம் 1855 மே 1 அன்று தொடங்கியது என்று அது குறிப்பிடுகிறது; இது லைவ் ஹிஸ்டரி இந்தியாவும் அதே ஆவணமும் தரும் 1854 ஏப்ரல் 8 இயக்கத்துக்கு ஓர் ஆண்டு கழித்து.