மைசூரு தசரா 2026 அக்டோபர் 11 முதல் 21 வரை நடந்தது; 417ஆவது ஜம்பூ சவாரியில் 750 கிலோ எடையுள்ள தங்க அம்பாரியில் சாமுண்டீஸ்வரி தேவி பன்னிமண்டப்புக்கு எழுந்தருளினாள்

மைசூரு தசராவின் நிறைவான 2026 அக்டோபர் 21 ஜம்பூ சவாரியில், சாமுண்டீஸ்வரி தேவியின் சிலை மைசூரு அரண்மனையிலிருந்து சுமார் ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள பன்னிமண்டப்புக்கு, பிரசாந்தா என்ற யானையின் மீது 750 கிலோ எடையுள்ள தங்க அம்பாரியில் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. இதை 417ஆவது ஊர்வலமாக கல்ஃப் நியூஸும் தி ஹான்ஸ் இந்தியாவும் கணக்கிட்டன. இதற்கு முன் 16 முறை ஊர்வலத்தில் நடந்த பிரசாந்தா, அம்பாரியை முதன்முறையாகச் சுமந்ததாகவும் அவை தெரிவித்தன.

பன்னிரண்டு யானைகள் பங்கேற்றன; பெண் யானைகளான ரூபாவும் காவேரியும் அதன் இரு பக்கங்களிலும் நடந்தன. அரண்மனைப் பஞ்சாங்கம் குறித்த நேரமான மீன லக்னத்தில், முதலமைச்சர் அரண்மனையில் அம்பாரியிலிருந்த தேவிக்கு மலர் அர்ப்பணம் செய்தார். புஷ்பார்ச்சனை எனப்படும் அந்த அர்ப்பணத்துக்கு அதிகாரப்பூர்வ தசரா இணையதளம் மாலை 4:10 முதல் 4:35 வரை என்று நேரம் தந்தது; அதன் பிறகே ஊர்வலம் அரண்மனையிலிருந்து புறப்படும் என்றும் கூறியது.

பத்து திதிகள், பதினொரு நாட்காட்டி நாட்கள்

மைசூரு தசரா கர்நாடகாவின் மாநில விழா, அதாவது நாடஹப்பா; மைசூரு மாவட்ட நிர்வாகம் அதை நடத்துகிறது என்று இணையதளம் கூறுகிறது. 2026இல் அது அக்டோபர் 11 ஞாயிறு முதல் அக்டோபர் 21 புதன் வரை நடந்தது. அரண்மனைப் பஞ்சாங்கம் (அரண்மனை பின்பற்றும் நாள்காட்டி) சரந்நவராத்திரியை அக்டோபர் 11 அன்று தொடங்குகிறது; அன்று சாமுண்டி மலையில் முற்பகல் 11:50 முதல் 12:13 வரை சாமுண்டீஸ்வரி பூஜை நடக்கிறது. முதல் திதியான பிரதமையில் சைலபுத்ரி தொடங்கி, ஒன்பதாம் திதியான நவமியில் மகாகௌரி வரை, ஒவ்வொரு நாளும் தேவியின் ஒவ்வொரு வடிவத்தைப் போற்றுகிறது.

நாட்காட்டியில் அக்டோபர் 16 சரஸ்வதி பூஜை, அக்டோபர் 17 மகிஷாசுர சம்ஹாரம், அதாவது மகிஷாசுரனை வதம் செய்தல் என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அக்டோபர் 20 மகாநவமியன்று அரண்மனை தனது யானைகள், குதிரைகள் உள்பட வேலைக்கும் போருக்கும் உரிய கருவிகளை ஆயுத பூஜையில் வழிபடுகிறது. அக்டோபர் 21 விஜயதசமியில் ஊர்வலத்துக்கு முன் சமி பூஜையும் அபராஜிதா தேவி பூஜையும் நடக்கின்றன. அதிகாரப்பூர்வ பக்கங்கள் இதைப் பத்து நாள் விழா என்கின்றன; இணையதளத்தின் சொந்தக் கணக்கு பதினொரு நாட்கள். அதன் நாட்காட்டியில் அஷ்டமி அக்டோபர் 18, 19 இரண்டிலும் இடம்பெறுவதால், பிரதமை முதல் தசமி வரையிலான பத்து திதிகள் பதினொரு தேதிகளை நிரப்புகின்றன.

சுற்றுலா அமைச்சகத்தின் இன்க்ரெடிபிள் இந்தியா இணையதளம் இந்த நாட்களுக்குப் பின்னுள்ள மரபைத் தருகிறது: துர்க்கை எருமை அசுர மன்னன் மகிஷாசுரனை ஒன்பது இரவுப் போருக்குப் பின் தோற்கடித்து, பத்தாம் நாளான விஜயதசமியில் வெற்றி பெற்றாள். அந்தப் போர் சாமுண்டி மலைகளில் நடந்ததாக நம்பப்படுகிறது என்றும், அங்கே தேவி சாமுண்டி தேவியாகத் தங்கிவிட்டாள் என்றும், நகரத்தின் பெயர் அந்தக் கதையுடன் தொடர்புடையது என்றும் அது கூறுகிறது.

நகருக்கு மேலே மலையில் உள்ள தேவி

கர்நாடக அரசின் கோயில் துறை, மகாபலாத்ரி என்றும் அழைக்கப்படும் சாமுண்டி மலையைக் கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 3,489 அடி உயரம் என்று விவரிக்கிறது. பக்தர்கள் சாலை வழியாகவோ சுமார் 1,000 படிகளில் ஏறியோ கோயிலை அடைகிறார்கள். கருவறையில் சாமுண்டீஸ்வரி எட்டுக் கைகளுடன் அமர்ந்திருக்கிறாள்; அந்தக் கல் சிலை மார்க்கண்டேய முனிவரால் நிறுவப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது என்று துறையின் பக்கம் கூறுகிறது. ஊர்வலங்களுக்கு ஐந்து உலோகக் (பஞ்சலோக) உற்சவச் சிலை பயன்படுகிறது. வாயில் கோபுரத்துக்கு ஏழு நிலைகளும் ஏழு தங்கக் கலசங்களும் உள்ளன.

கோயில் 16ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது, 500 ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்ட பதிவு பெற்ற வரலாறு கொண்டது என்றும், மைசூரு அரச குடும்பம் அதைக் கட்டியது என்றும் துறை கூறுகிறது. மைசூரு ஒரு காலத்தில் மகிஷூராபுரம் என்று அழைக்கப்பட்டது என்றும் அதே பக்கம் சொல்கிறது. கோயிலுக்குள் மும்முடி கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் கல் சிலையும் ஓர் அரசியின் சிலையும் உள்ளன.

1520 வாக்கில் விஜயநகரத்தில் டொமிங்கோஸ் பயஸ் கண்டது

தசராவை ஹம்பியிலிருந்த விஜயநகரப் பேரரசின் மகாநவமி விழாவுடன் இணையதளமும் கர்நாடகச் சுற்றுலாத் துறையும் இணைத்துச் சொல்கின்றன. கிருஷ்ணதேவராயரின் (1509 முதல் 1529 வரை) ஆட்சிக் காலத்தில், அநேகமாக 1520 முதல் 1522 வரை எழுதிய போர்த்துகீசியப் பயணி டொமிங்கோஸ் பயஸிடமிருந்து, வரலாற்றாசிரியர் சித்ரா மாதவனின் கூற்றுப்படி, மிகப் பழைய நேரடிச் சாட்சிய விவரம் கிடைக்கிறது. அவரது பதிவை ராபர்ட் சிவெல் ஏ ஃபர்காட்டன் எம்பயரில் மொழிபெயர்த்தார்.

விருந்துகள் செப்டம்பர் 12 அன்று தொடங்கி, மன்னரின் அரண்மனையில் ஒன்பது நாள் நடந்தன என்று பயஸ் எழுதுகிறார். விவரங்கள் 1520ஆம் ஆண்டுக்குப் பொருந்துகின்றன என்று சிவெலின் குறிப்பு கூறுகிறது. தினமும் காலையில் மன்னர், ஓரியா மீதான போரிலிருந்து திரும்பியபோது கட்டப்பட்டது என்று பயஸ் சொல்லும் வெற்றி மாளிகை என்ற கட்டடத்துக்குச் சென்று, பிராமணர்கள் பணிவிடை செய்த ஒரு சிலை முன் வழிபட்டார். அலங்கரிக்கப்பட்ட பதினொரு குதிரைகளுக்கு மன்னர் வெள்ளை ரோஜாக்களை எறிந்து நறுமணப் பொருட்களை அர்ப்பணித்தார்; பின் நான்கு யானைகளுக்கும் அவ்வாறே செய்தார். முற்றத்தில் நடனப் பெண்கள் ஆடினர்; ஒன்பது நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு ராணி தன் பணிப்பெண்களை அனுப்பிப் பணிவிடை செய்தாள்.

சிலையின் கோயிலில் எருமைகளும் செம்மறியாடுகளும் பலியாகக் கொடுக்கப்பட்டதையும் பயஸ் பதிவு செய்கிறார்; கடைசி நாளுக்கான மொத்தம் 250 எருமைகளும் 4,500 செம்மறியாடுகளும் என்று தருகிறார். ஒன்பது நாட்கள் முடிந்ததும், நகரத்திலிருந்து ஒரு முழு லீக் தொலைவில் கூடாரம் அமைத்து, தன் எல்லாப் படைகளையும் மன்னர் பார்வையிட்டார் என்று அவர் எழுதுகிறார். அநேகமாக 1535 முதல் 1537 வரை எழுதிய பெர்னாவ் நூனிஸ் மேலும் சொல்கிறார்: இந்த நாட்களில் படைத்தலைவர்கள் தங்கள் ஆண்டு நில வாடகையைச் செலுத்தினர், மன்னர் முன் ஆயிரம் மல்யுத்த வீரர்கள் மோதினர், அணிவகுப்புப் பார்வை முடிவில் மன்னர் மூன்று அம்புகளை எய்தார்.

ஹம்பியில் மகாநவமி திப்பா என்று அழைக்கப்படும் கல் மேடை இன்னும் நிற்கிறது. அதை, அரசர்கள் அணிவகுப்புகளைக் காண்பதற்காகக் கட்டப்பட்ட, மூன்று அடுக்குகளும் சுமார் பன்னிரண்டு மீட்டர் உயரமும் 35 சதுர மீட்டர் அடித்தளமும் கொண்ட மேடை என்று மாதவன் விவரிக்கிறார்; அதன் சுவர்களில் செதுக்கப்பட்ட நடனக் கலைஞர்களும் இசைக்கலைஞர்களும் உள்ளனர். இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை அதை அரச வளாகத்தின் முக்கிய எச்சங்களில் ஒன்றாகப் பட்டியலிட்டு, அதன் சிற்பப் பலகைகளைக் குறிப்பிடுகிறது. அந்த நகரம் ஹம்பி, விஜயநகரத் தலைநகர் கட்டுரையிலும், அதன் மிகப் பிரபலமான ஆட்சியாளர் கிருஷ்ணதேவராயர் மற்றும் விஜயநகரத்தின் பொற்காலம் கட்டுரையிலும் இடம்பெறுகிறார்கள்.

1610இல் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்திலிருந்து மைசூரு அரண்மனைக்கு

1565இல் விஜயநகரம் வீழ்ந்தபோது அதன் சிற்றரசர்கள், மைசூரின் உடையார்கள் உள்பட, மகாநவமி மரபைத் தங்களுடன் எடுத்துச் சென்றனர் என்றும், முதலாம் ராஜா உடையார் 1610இல் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தில் முதன்முதலாக தசராவைக் கொண்டாடினார் என்றும் இணையதளம் கூறுகிறது. கர்நாடகச் சுற்றுலாத் துறையும் அதே ஆண்டையும் இடத்தையும் தருகிறது. திப்பு சுல்தான் வீழ்ந்த பின் 1799இல் உடையார்கள் அரியணைக்குத் திரும்பினர், தர்பார் மீண்டும் தொடங்கியது என்றும், 1805இல் மூன்றாம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் கொண்டாட்டத்தை மக்களுக்குத் திறந்துவிட்டார் என்றும் இணையதளத்தின் காலவரிசை சேர்க்கிறது.

மைசூரு நகரில் நடந்த முதல் தசராவுக்கு அப்போது ஐந்து வயதாக இருந்த மும்முடி கிருஷ்ணராஜ உடையார் தலைமை தாங்கினார் என்றும், உடையார் குடும்ப வரலாற்றுப் பதிவான ஸ்ரீ மன்மகாராஜரவர வம்சாவளி அதைப் பதிவு செய்கிறது என்றும் டெக்கான் ஹெரால்ட் தெரிவிக்கிறது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நான்காம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் தசராவைக் கண்காட்சிகள், விளையாட்டுப் போட்டிகள், விளக்கொளி, ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் திறந்த ஊர்வலம் ஆகியவற்றுடன் இன்றுள்ள பொது நிகழ்வாக ஆக்கினார் என்று இணையதளம் கூறுகிறது.

இதை நடத்தும் அரண்மனை கல்லால் ஆனது. 1897இல் ஒரு திருமணத்தின்போது மரத்தாலான அரண்மனை தீப்பிடித்து எரிந்தது என்றும், பிரிட்டிஷ் கட்டடக் கலைஞர் ஹென்றி இர்வின் மாற்றுக் கட்டடத்தை வடிவமைத்தார் என்றும், அது 1912இல் சுமார் 42 லட்சம் ரூபாய் செலவில் முடிந்தது என்றும் சஹாபீடியாவும் கர்நாடகச் சுற்றுலாத் துறையும் தெரிவிக்கின்றன. உள்ளே, நவராத்திரியின் ஒவ்வொரு மாலையும் தர்பார் மண்டபத்தில் குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட தர்பார் நடக்கிறது என்று இணையதளம் கூறுகிறது. அதற்காக, அத்திமரத்தால் செய்து தங்கம் பூசப்பட்ட, ரத்னமணிகள் பதித்த ரத்ன சிம்மாசனம் கூட்டி அமைக்கப்படுகிறது; இந்த நாட்களில் மட்டுமே பொதுமக்கள் அதைக் காண்கிறார்கள்.

தேவி மன்னரின் இருக்கையை ஏற்றபோது

சின்னத அம்பாரி என்று, அதாவது தங்க அம்பாரி என்று, அழைக்கப்படும் அந்த அம்பாரி ஒரு காலத்தில் மகாராஜாவைச் சுமந்தது. அதில் சவாரி செய்த மைசூரின் கடைசி அரச மன்னர் ஜெயசாமராஜேந்திர உடையார் என்று பிரஸ் டிரஸ்ட் ஆஃப் இந்தியா 2024இல் தெரிவித்தது. அதற்குப் பிந்தைய ஆண்டுகள் குறித்து ஆதாரங்கள் வேறுபடுகின்றன. 1971இல் அரச மானியம் ஒழிக்கப்பட்ட பின் தசரா ஒரு தனிப்பட்ட அரச நிகழ்வானது என்றும், 1975இல் மாநிலம் பொதுக் கொண்டாட்டங்களை மீட்டெடுத்தது என்றும் பிடிஐ கூறுகிறது. மகாராஜா 1970இல் அம்பாரியில் அமர்வதை நிறுத்தினார் என்றும், 1970களின் நடுப்பகுதியில் மக்கள் தசரா மரத்தாலான பாரத மாதா சிலையைப் பயன்படுத்தியது என்றும், விழா 1980இல் நாடஹப்பா என்று அறிவிக்கப்பட்டது என்றும் தி ஹான்ஸ் இந்தியா கூறுகிறது. மாநிலம் தசராவை ஏற்றுக்கொண்டது 1970களில் என்று இணையதளம் குறிப்பிடுகிறது.

இன்றைய சிலையின் வரலாற்றையும் தி ஹான்ஸ் இந்தியா தருகிறது. சாமுண்டீஸ்வரியின் வண்ணம் பூசிய களிமண் சிலையைச் சுமப்பதற்காக மாநிலம் முதலில் முன்னாள் அரச குடும்பத்திடமிருந்து தங்க அம்பாரியைக் கடனாகப் பெற்றது. 1987இல் ஒரு நிரந்தரச் சிலையைச் செய்யுமாறு மைசூரு சிற்பி என் எஸ் ஜனார்த்தன மூர்த்தியை அதிகாரிகள் கேட்டனர். 42 அங்குல உயரமும் 72 கிலோவுக்கு மேல் எடையும் கொண்ட ஹொய்சாளர் பாணி பஞ்சலோகச் சிலையை அவர் 1989இல் முடித்தார்; அது 1990 முதல் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அம்பாரியில் பவனி வருகிறது.

அம்பாரியின் அமைப்பைப் பற்றி, அது தேக்கு மரத்தால் ஆகி 80 கிலோ தங்கம் பூசப்பட்டுள்ளது என்றும், சிலையுடன் சேர்த்து சுமார் 750 கிலோ எடை கொண்டது என்றும் இணையதளம் கூறுகிறது. அதன் உட்பகுதி மரம், அதன் மேல் 80 கிலோ தங்கம் மூடியுள்ளது என்றும், அம்பாரியின் எடை 750 கிலோ என்றும் பிடிஐ தருகிறது.

வனமுகாம்களிலிருந்து பன்னிரண்டு யானைகள்

யானைகளின் பயணமான கஜ பயணம் 2026 ஆகஸ்ட் 26 அன்று நாகரஹொளேயின் வீரனஹொசஹள்ளி வாயிலில் ஒரு பூஜையுடன் தொடங்கியது என்று இணையதளம் கூறுகிறது. ஒரு சிறிய சடங்கு நடையின் பின் யானைக் கூட்டம் லாரிகளில் மைசூருவுக்கு வருகிறது. கஜ பூஜைக்காக யானைகள் ஆகஸ்ட் 28 அன்று அரண்மனைக்குள் நுழைந்தன. அங்கே அவை அரிசி, கேழ்வரகு, வெல்லம், தேங்காய், கொள்ளு, பசுந்தீவனம் ஆகியவற்றை உண்கின்றன, தினமும் காலையில் ஊர்வலப் பாதையில் நடக்கின்றன; முன்னணி யானை மணல் மூட்டை அம்பாரியுடன் பயிற்சி பெறுகிறது, அதன் எடை 750 கிலோவை எட்டும்வரை கூட்டப்படுகிறது.

இணையதளத்தில் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்ட கர்நாடக வனத் துறையின் சிறு நூல், 2026க்கான பன்னிரண்டு யானைகளை துபாரே, பள்ளே, மட்டிகோடு, பீமனகட்டே, தொட்டஹரவே, ராமபுரா முகாம்களிலிருந்து பட்டியலிடுகிறது. பிரசாந்தாவை துபாரே முகாமைச் சேர்ந்த 54 வயது ஆண் யானை என்றும், 5,100 கிலோ எடை கொண்டது என்றும், 1993இல் ஷிவமொக்காவின் கரேகொப்பாவில் பிடிக்கப்பட்டது என்றும் அது விவரிக்கிறது. இணையதளம் அவரைப் பதினெட்டு தசராக்களைக் கண்ட அனுபவசாலி என்கிறது; செய்தி அறிக்கைகளோ முந்தைய 16 ஊர்வலங்களைக் கணக்கிடுகின்றன. 2024 ஊர்வலத்தை வழிநடத்திய அபிமன்யு 60 வயதை எட்டியதால், உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவின்படி அந்தப் பொறுப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார் என்று நியூஸ் கர்நாடகா தெரிவித்தது. இந்த இனத்தின் பரந்த சித்திரத்துக்கு இந்தியாவில் ஆசிய யானைகள் கட்டுரையைப் பார்க்கவும்.

விளக்குகளும் நிறைவு அணிவகுப்பும்

விழாவின் ஒவ்வொரு மாலையும் இரவு 7 முதல் 10 மணி வரை, ஞாயிறுகளிலும் விஜயதசமியிலும் நள்ளிரவு வரை, சுமார் 1,00,000 விளக்குகள் அரண்மனையை ஒளிரச் செய்கின்றன என்று அதிகாரப்பூர்வ இணையதளம் கூறுகிறது. விளக்கொளி அக்டோபர் 11 அன்று மாலை 6:30 மணிக்குத் தொடங்கி வைக்கப்பட்டது. கர்நாடகச் சுற்றுலாத் துறை எண்ணிக்கையை 97,000 என்று தருகிறது. இந்த ஏற்பாடு முதன்முதலாக ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் ஒளிர்ந்தது என்று இணையதளம் கூறுகிறது.

ஊர்வலம் பன்னிமண்டப்பில் முடிகிறது; அங்கே தீப்பந்த அணிவகுப்புடன் விழா நிறைவடைகிறது. 2026இல் 15 மாவட்டங்களின் அலங்கார ஊர்திகளுக்கு மட்டுமே அனுமதி வழங்கப்பட்டது என்றும், தீப்பந்த அணிவகுப்பும் ட்ரோன் காட்சியும் இரவு 7:30 மணிக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன என்றும் நியூஸ் கர்நாடகா தெரிவித்தது. இணையதளம் அணிவகுப்பை இரவு 7 மணி என்று பட்டியலிட்டது. யானைகள் அரண்மனையிலிருந்து வீரனஹொசஹள்ளிக்குத் திரும்பும் பயணத்தை அக்டோபர் 22க்கும், சாமுண்டி மலையில் நடக்கும் தேர்த் திருவிழாவான சாமுண்டீஸ்வரி ரதோத்ஸவத்தை அக்டோபர் 24க்கும் அது நிர்ணயித்தது.