கிபி முதல் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியைச் சேர்ந்த கிரேக்க வணிகரின் வழிகாட்டி நூலான எரித்திரியக் கடலின் பெரிப்ளஸ், 38 முதல் 64 வரையிலான பிரிவுகளை இந்தியக் கடற்கரைக்கு ஒதுக்கி, சிந்து கழிமுகம் முதல் கங்கை வரையிலான துறைமுகங்கள், சரக்குகள், ஆட்சியாளர்கள், பயணத் தொலைவுகளைப் பெயரிடுகிறது

எரித்திரியக் கடலின் பெரிப்ளஸ், ஏறத்தாழ கிபி முதல் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு கிரேக்க வணிகரின் கையேடு; அதன் 66 பிரிவுகளில் 27 ஆன 38 முதல் 64 வரையிலான பிரிவுகள், சிந்துவின் வாயிலிருந்து கங்கை வரை இந்தியக் கடற்கரையைப் பின்தொடர்கின்றன. ஒவ்வொரு சந்தைக்கும் ஆசிரியர் ஒரு கடல்வழித் திசை அல்லது தொலைவு, அவருக்குத் தெரிந்த இடத்தில் ஆட்சியாளர், ஏற்றப்படும் சரக்குகள், விற்கும் சரக்குகள் ஆகியவற்றைத் தருகிறார். தலைப்பில் உள்ள எரித்திரியக் கடல், செங்கடலையும், இந்தியா வரை அதற்கு அப்பால் உள்ள நீர்ப்பரப்பையும் உள்ளடக்குகிறது.

இரண்டு இந்தியத் துறைமுகங்களுக்கும் ஒரு தக்காணக் கணவாய்க்கும் ஏற்கெனவே tuputஇல் தனிக் கட்டுரைகள் உள்ளன: முசிரிஸ், அரிக்கமேடு, நானேகாட். இந்தக் கட்டுரை இந்தியாவைப் பற்றிய முதல் வாக்கியத்திலிருந்து கடைசி வரை உரையையே படிக்கிறது; அந்த மூன்றையும் அவற்றின் இடத்திலேயே விட்டுவிடுகிறது.

ஆசிரியர், கையெழுத்துப் படி, மொழிபெயர்ப்புகள்

ஆசிரியர் பெயரைத் தரவில்லை. இலக்கமுறை உரைக்கான லான்ஸ் ஜெனாட்டின் அறிமுகம் அவரைக் கிரேக்க மொழி பேசும் ஓர் எகிப்திய வணிகர் என்று விவரிக்கிறது; அவர் விவரிக்கும் கிட்டத்தட்ட எல்லா நாடுகளுக்கும் அவர் மேற்கொண்ட சொந்தப் பயணங்களின் மீது இந்த நூல் அமைந்துள்ளது என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது என்றும் கூறுகிறது. அவர் தன் பயண மாதங்களை கிரேக்கம், எகிப்து என இரண்டு நாட்காட்டிகளில் குறிக்கிறார்: பிரிவு 49இன் ஷாஃப் மொழியாக்கத்தில், பரிகாசாவுக்குச் செல்லும் கப்பல்கள் எகிப்திலிருந்து “ஜூலை மாதத்தை ஒட்டி, அதாவது எபிஃபி” புறப்படுகின்றன. ஏதென்ஸ் பெரிப்ளஸ் திட்டம் மொழியை எளிய அன்றாடக் கிரேக்கம் என்கிறது.

இப்போது ஹைடல்பெர்க்கில் உள்ள ஒரு பத்தாம் நூற்றாண்டுக் கையெழுத்துப் படி உரையின் அடிப்படை; அதிலிருந்து வந்த 14 அல்லது 15ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய லண்டன் படி 1533இல் முதலில் அச்சிடப்பட்டது என்று ஏதென்ஸ் பல்கலைக்கழகப் பக்கம் கூறுகிறது. ஹைடல்பெர்க் கோடெக்ஸ் இந்த நூலை, ஏறத்தாழ கிபி 131இல் கப்படோசியாவை ஆண்ட வரலாற்றாசிரியர் அரியனுக்குரியதாகத் தருகிறது. 1912இல் ஷாஃப் அதைத் தெளிவான பிழை என்றார். அந்தக் கையெழுத்துப் படியில், கருங்கடலைச் சுற்றிய பயணம் பற்றிய அரியனின் அறிக்கைக்குப் பிறகு பெரிப்ளஸ் வருகிறது; இடத்தைப் பின்பற்றிப் பெயரும் வந்துவிட்டது என்று ஷாஃப் கருதினார்.

மூன்று ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள் இங்கே முக்கியம். மெக்கிரிண்டிலுடையது 1879ஐச் சேர்ந்தது, ஷாஃப்புடையது 1912ஐச் சேர்ந்தது (ஃபோர்டாம் பல்கலைக்கழகத் தளத்தில் உள்ள உரை), லியோனல் கேஸனுடையது 1989ஐச் சேர்ந்தது (பிரின்ஸ்டன்); அது கிரேக்க மூலத்தை விளக்க உரையுடன் அச்சிடுகிறது. இந்தக் கட்டுரை ஷாஃப்பையும் மெக்கிரிண்டிலையும் முழுமையாகப் படிக்கிறது; இலக்கமுறைப் பதிப்பும் ஓர் இணையப் பெரிப்ளஸ் இடக்குறிப்பேடும் அச்சிடும் இடங்களில் மட்டுமே கேஸனை எடுத்துக்கொள்கிறது. மொழிபெயர்ப்புகள் சில இடங்களில் வேறுபடுகின்றன. கிழக்கிலிருந்து வரும் இலையை மெக்கிரிண்டில் வெற்றிலை என்று மொழிபெயர்க்கிறார். ஷாஃப் மலபாத்ரம் என்று தந்து, அது இலவங்கப்பட்டை அல்லது லாரல் மரத்தின் இலை என்றும், இமயமலையிலிருந்து கிடைக்கும் சின்னமோமம் தமாலா முதன்மை மூலம் என்றும் குறிப்பில் விளக்குகிறார். தெற்குக் கடற்கரையின் பெயரை ஷாஃப் தமிரிகா என்றும், மெக்கிரிண்டில் லிமுரிகே என்றும் எழுதும் இடத்தில் கேஸன் லிமிரிகே என்று எழுதுகிறார்.

வழிகாட்டி நூலுக்கு எப்படிக் காலம் குறிக்கப்படுகிறது

உரையில் எதுவும் தேதியைத் தாங்கவில்லை, எனவே அறிஞர்கள் அது பெயரிடும் ஆட்சியாளர்களிலிருந்து பணிபுரிகின்றனர். தனது அறிமுகத்தில் ஷாஃப் குறிப்புகளை அடுக்கினார். பிரிவு 19, நபாத்தியர்களின் மன்னர் மாலிகஸைக் குறிப்பிடுகிறது; மெல்கியோர் தெ வோகுவேயை மேற்கோள் காட்டி, அவரது ஆட்சியை ஷாஃப் ஏறத்தாழ கிபி 40 முதல் 70 வரை என்று வைக்கிறார். பிரிவு 23இல் ஹிம்யாரிய மன்னர் சரிபாயலைப் பேரரசரின் நண்பர் என்று உரை அழைப்பது போல் மாலிகஸை அழைக்கவில்லை என்றும் ஷாஃப் குறிப்பிட்டு, கிபி 70இல் ஜெருசலேம் முற்றுகையில் டைட்டஸுக்கு நபாத்தியர் செய்த உதவிக்கு இந்த நூல் முந்தையது என்பதன் அடையாளமாக அதைப் படிக்கிறார். திறந்த கடல் வழியை ஹிப்பாலஸ் கண்டுபிடித்ததையும், அது ஏறத்தாழ கிபி 47ஐச் சேர்ந்தது என்று உரையாசிரியர் வின்சென்டைப் பின்பற்றி அவர் கருதியதையும், கிபி 64இல் ரோம் எரிந்தது பற்றி உரை மௌனமாக இருப்பதையும், மேற்கு இந்தியாவின் அரசியல் சித்திரத்தையும் அவர் சேர்த்து, ஏறத்தாழ கிபி 60 என்று முடிவுசெய்தார். ஏதென்ஸ் பக்கம் அவரது வரம்பை கிபி 59 முதல் 62 என்று தருகிறது.

1989இல் கேஸன் கிபி 40 முதல் 70 என்றும், 2009இல் ஜான் ஹில் கிபி 40 முதல் 50 என்றும் தந்தனர் என்று அதே ஏதென்ஸ் பக்கம் கூறுகிறது; மதிப்பீடுகள் கிபி முதல் நூற்றாண்டு முதல் மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை பரவியுள்ளன என்றும், முதல் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியே இப்போது மிகவும் பரவலாக ஏற்கப்படுகிறது என்றும் அது சேர்க்கிறது. பிரிவு 5இன் அக்ஸூமிய மன்னர் ஜோஸ்காலெஸை, ஹென்றி சால்ட் தேதிகளை கிபி 76 முதல் 89 என்று தந்த எத்தியோப்பிய நாளேடுகளின் ஒரு மன்னருடன் அடையாளப்படுத்தி, ஷாஃப் ஒரு பிற்சேர்க்கையில் பட்டியலிடும் பழைய உரையாசிரியர் குழு நூலை கிபி 70கள் அல்லது 80களில் வைத்தது. பெயர் பொருத்தம் சாத்தியம் என்றும், தேதிகள் அல்ல என்றும் ஷாஃப் நினைத்தார், ஏனெனில் நாளேடுகள் நிகழ்வுகளுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்டவை. 80களை நோக்கிய மற்றொரு இழுப்பு, பிரிவு 52இன் ஆந்திர ஆட்சியாளர் சாண்டரஸிடமிருந்து வந்தது; வின்சென்ட் ஸ்மித் ஆட்சியை கிபி 83 முதல் 84 என்று வைத்த ஒரு மன்னருடன் சிலர் அவரைப் பொருத்தினர். அதற்கு முந்தைய காலத்தை உரை விவரிக்கிறது என்று ஷாஃப் வாதிட்டார்.

பரிகாசா, நூலில் மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கப்பட்ட துறைமுகம்

40 முதல் 49 வரையிலான பத்துப் பிரிவுகள் பரிகாசாவின் அணுகுமுறைக்கும் சந்தைக்கும் தரப்பட்டுள்ளன; அதை இன்றைய ப்ரோச், இப்போது பருச் என்று அழைக்கப்படும் குஜராத் நகரம் என்று ஷாஃப் அடையாளம் காண்கிறார்; அதன் கிரேக்கப் பெயரைப் பிராகிருத பருகச்ச என்பதிலிருந்து அவர் பெறுகிறார். ஆசிரியர் ஆபத்துகளிலிருந்து தொடங்குகிறார். பரிகாசா வளைகுடாவுக்கு முந்தைய பராகா வளைகுடா, உள்ளே இழுக்கப்படும் கப்பல்களை உடைக்கிறது. கடல் பாம்புகள் வழிகாட்டிக் குறிகளாகச் செயல்படுகின்றன: பராகாவில் கறுப்பாகவும் பெரிதாகவும், பரிகாசாவை ஒட்டிப் பொன்னிறத்தில் கலக்கும் சிறியதாகவும் பச்சையாகவும்.

நம்மதஸ் என்று உரை அழைக்கும், ஷாஃப்பின் குறிப்புகள் நர்மதை (நர்பதா) என்று அடையாளம் காணும் ஆற்று முகத்தில், கடல் மணல் திட்டுகளின் மேல் ஓடுகிறது; கரை தாழ்வாக இருப்பதால் நுழைவாயிலைக் கண்டுபிடிப்பது கடினம். மன்னரின் பணியில் உள்ள உள்ளூர் மீனவர்கள், தப்பகா, கொத்திம்பா என்று அழைக்கப்படும் பெரிய படகுகளில் நிறுத்தப்பட்டு, ஷாஃப் கத்தியவார் என்று விளக்கும் சிரஸ்ட்ரினே வரை சென்று, வரும் கப்பல்களை உள்ளே வழிநடத்துகின்றனர் என்று உரை கூறுகிறது. வெள்ளப் பெருக்கில் அவற்றை நிர்ணயிக்கப்பட்ட நிலையங்களுக்கு இழுத்துச் சென்று, வற்றும்போது நங்கூரமிடுகின்றனர். துறைமுகம் ஆற்றில் ஏறத்தாழ 300 ஸ்டேடியா மேலே உள்ளது. இலக்கமுறைப் பதிப்பு தரும் ஒரு மைலுக்குப் பத்து ஸ்டேடியா என்ற விகிதத்தில், அது சுமார் 48 கி.மீ.

அலைக்கே ஒரு முழுப் பிரிவு உள்ளது. இந்தியாவின் வேறு இடங்களைவிடப் பரிகாசாவில் அது மிகக் கடுமையாக ஏறி இறங்குகிறது என்றும், அடிப்பகுதி திடீரெனத் தெரிந்து கப்பல்கள் பக்கவாட்டில் விடப்படலாம் என்றும், அமாவாசை இரவு வெள்ளத்தில், நீர் அமைதியாக இருக்கும்போதே நுழைந்தால், கடல் “தொலைவில் கேட்கும் ஒரு படையின் கூக்குரல் போன்ற இரைச்சலுடன்” உள்ளே வருகிறது என்றும் ஆசிரியர் கூறுகிறார். அதன் பின்னாலுள்ள புவியியலை பிரிட்டானிக்கா விளக்குகிறது: கம்பாத் வளைகுடா எக்காள வடிவம் கொண்டது; வாயில் ஏறத்தாழ 190 கி.மீ. அகலத்திலிருந்து ஏறத்தாழ 24 கி.மீ.க்குச் சுருங்குகிறது; ஏறத்தாழ 12 மீட்டர் அலை வீச்சும் வேகமாக வரும் அலைகளும் கொண்டது. பருச்சை இந்தியாவின் மிகப் பழைய துறைமுகங்களில் ஒன்று என்று பிரிட்டானிக்கா அழைக்கிறது.

சந்தை, இந்தியப் பிரிவுகளில் மிக நீண்ட பட்டியல். பரிகாசா மது (இத்தாலியது விரும்பப்பட்டது), செம்பு, தகரம், ஈயம், பவளம், புஷ்பராகம், ஸ்டோராக்ஸ், கண்ணாடி, ரியல்கார், ஆன்டிமனி, உள்ளூர்ப் பணத்துக்கு மாற்றும்போது இலாபம் தந்த தங்க வெள்ளிக் காசுகள் ஆகியவற்றைப் பெற்றது என்று உரை கூறுகிறது. அது ஸ்பைக்நார்டு, கோஸ்டஸ், பிடெல்லியம், தந்தம், அகேட், சிவப்புக் கல் (கார்னீலியன்), லைசியம், எல்லா வகைப் பருத்தித் துணி, பட்டுத் துணி, மல்லோ துணி, நூல், நீள் மிளகு ஆகியவற்றை அனுப்பியது. ஷாஃப் உஜ்ஜைன் என்று அடையாளம் காணும் ஓசீனே நகரம், பரிகாசா வணிகத்துக்கு அகேட், சிவப்புக் கல், மஸ்லின்கள், சாதாரணத் துணி ஆகியவற்றை வழங்கியது என்று பிரிவு 48 கூறுகிறது. அலெக்சாண்டருக்குப் பிறகு ஆட்சி செய்த ஆட்சியாளர்களான அப்போலோடோடஸ், மெனாண்டர் ஆகியோரின் பெயர்களுடன் கிரேக்க எழுத்துகள் கொண்ட பழைய திராக்மாக்கள் பரிகாசாவில் இன்னும் புழக்கத்தில் இருந்தன என்று பிரிவு 47 சேர்க்கிறது.

ஆட்சியாளரும் தக்காணத்துக்குள் செல்லும் சாலையும்

ஆசிரியர் சில இந்திய மன்னர்களையே பெயரிடுகிறார்; பெரும்பாலான பெயர்களை உறுதியாக அடையாளம் காண்பது கடினம். பிரிவு 41, அரியகா கடற்கரையை “நம்பனஸின் அரசு மற்றும் முழு இந்தியாவின் தொடக்கம்” என்று அழைக்கிறது. நம்பனஸ் சகர்களின் ஆளுநர் நகபானர் என்ற கருத்தை ஷாஃப் தெரிவித்து, அந்தப் பொருத்தம் இன்னும் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும் என்று சேர்த்தார். பிரிவு 52இன் “மூத்த சரகனஸ்”, சாண்டரஸ் ஆகியோரைச் சாதவாகன (ஆந்திர) மரபின் மன்னர்களாகவும், பிரிவு 47இன் “மிகவும் போர்க்குணம் கொண்ட” பாக்டிரியர்களைக் குஷாணர்களாகவும் அவர் படித்தார்; சிந்து, கங்கைப் பள்ளத்தாக்குகளை அவர்கள் வென்றது உரை எழுதப்பட்ட பிறகு நடந்தது என்று அவர் வைத்தார். குஷாணர் கதை கனிஷ்கரும் குஷாணப் பேரரசும் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. சிந்துக் கரையின் தலைநகரான மின்னகரா, ஒருவரை ஒருவர் விரட்டிக்கொண்டிருந்த பார்த்திய இளவரசர்களால் ஆளப்பட்டது என்று மட்டுமே உரை சொல்கிறது.

பரிகாசாவுக்குத் தெற்கே கடற்கரை தகினாபடெஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதை தெற்கே செல்லும் வழியான சமஸ்கிருத தட்சிணாபதத்திலிருந்து ஷாஃப் பெறுகிறார். பிரிவு 51 இரண்டு உள்நாட்டுச் சந்தைகளைப் பெயரிடுகிறது: பரிகாசாவுக்குத் தெற்கே 20 நாள் தொலைவில் பைத்தானா, மேலும் கிழக்கே பத்து நாள் தொலைவில் தகரா. பைத்தானாவிலிருந்து சிவப்புக் கல் பெருமளவில் வந்தது; தகராவிலிருந்து சாதாரணத் துணியும் மஸ்லினும் வந்தன; சாலைகள் இல்லாத நிலத்தின் வழியே வண்டிகளில் கொண்டுவரப்பட்டன. பைத்தானாவைக் கோதாவரியில் உள்ள பைதான் என்றும், தகராவைத் தொல்லியலாளர் ஜே. எஃப். ஃபிளீட்டின் 1901 கட்டுரையைப் பின்பற்றி டெர் என்றும் ஷாஃப்பின் குறிப்புகள் அடையாளம் காண்கின்றன. ப்ரோச்சிலிருந்து பைதான் வரை ஏறத்தாழ 240 மைல், பைதானிலிருந்து டெர் வரை 104 என்று அவர் சாலைகளைக் கணக்கிடுகிறார்; அது ஏறத்தாழ 12 மைல் நாள்களுக்குப் பொருந்துகிறது. பரிகாசாவுக்குப் பிறகான கடற்கரை நகரங்கள், சுப்பாரா, கல்லியேனா, சாண்டரஸின் கீழ் கல்லியேனாவில் இருந்த தடை ஆகியவை நானேகாட் கட்டுரையில் கையாளப்பட்டுள்ளன.

ஒவ்வொரு சந்தையும் அனுப்புவது

பிரிவுகளை அருகருகே வைக்கலாம். இந்தப் பட்டியல், ஷாஃப் மொழிபெயர்ப்பில், உரை கூறும்படியே ஏற்றுமதிகளைத் தருகிறது.

பார்பரிகத்தின் செரிக் தோல்களைச் சீனத் தோல்கள் அல்லது உரோமங்கள் என்று மெக்கிரிண்டிலின் சொல்லடைவு படிக்கிறது. சிந்துவில் பருத்தியிலிருந்து கங்கையில் மஸ்லின் வரை, துணி பத்தி முழுவதும் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது. மிளகு, மலபாத்ரம் ஆகியவற்றின் அளவையும் பருமனையும் முன்னிட்டு முசிரிஸ், நெல்சிண்டாவுக்குப் பெரிய கப்பல்கள் அனுப்பப்பட்டன என்றும், மிளகு கொட்டனாரா என்ற ஒரே மாவட்டத்திலிருந்து வந்தது என்றும் பிரிவு 56 கூறுகிறது. முசிரிஸ் கட்டுரை அந்தப் பகுதியையும் பட்டணம் அகழ்வுகளையும் எடுத்துக்கொள்கிறது.

தெற்கும் கிழக்குக் கடற்கரையும்

நெல்சிண்டாவுக்கு அப்பால் ஆற்று முகத்தில் பகாரே, பாலிடா, முனையும் துறைமுகமும் கொண்ட கோமாரி ஆகியவற்றை உரை பட்டியலிடுகிறது. கோமாரியில், ஆண்களும் பெண்களும் நீராட வந்து, எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுவதும் பிரம்மசரியத்தில் வாழ்கின்றனர் என்று அது கூறுகிறது, “ஒரு தெய்வம் ஒருகாலத்தில் இங்கே வாழ்ந்து நீராடியது என்று சொல்லப்படுகிறது.” உள்ளூர் மக்கள் தன்னிடம் சொன்னதை ஆசிரியர் தெரிவிப்பது அது; இலக்கமுறைப் பதிப்பு முனையைக் குமரி முனை என்று விளக்குகிறது. ஷாஃப் இன்றைய கொற்கை என்று தரும் கோல்கி, தண்டனை பெற்ற குற்றவாளிகளால் வேலை செய்யப்பட்ட, ஒரு பாண்டிய முத்துக்குளிப்பு இடம் என்று உரை கூறுகிறது. உள்நாட்டில் அர்காரு இருந்தது; அங்கே கடற்கரையின் முத்துகள் வாங்கப்பட்டு, அர்காரிடிக் மஸ்லின்கள் நெய்யப்பட்டன.

பிரிவு 60, கிழக்குக் கடற்கரையின் முதன்மைத் துறைமுகங்களாக கமரா, போடுகா, சோபட்மா ஆகியவற்றைப் பெயரிட்டு, இந்தியக் கலங்களில் இரண்டு வகைகளை விவரிக்கிறது. சங்கரா என்பவை மரக்கட்டைகளைக் கட்டிய மிகப் பெரிய படகுகள்; கொலண்டியாவும் மிகப் பெரியவை, கிரைஸுக்கும் கங்கைக்கும் பயணித்தன. மூன்று துறைமுகங்களின் அடையாளங்களும் ஊகமே என்று ஷாஃப் கூறினார்; கேஸன் மொழிபெயர்ப்பில் உள்ள எழுத்துக்கூட்டலான போடுகேவுக்கான வாதத்தை, அந்த இடக்குறிப்பேடு மேற்கோள் காட்டுவது போல், அரிக்கமேடு கட்டுரை கையாள்கிறது.

கடைசிப் பிரிவுகள் குரலை மாற்றுகின்றன. கங்கைக்கு, அருகில் தங்கச் சுரங்கங்கள் இருப்பதாக “சொல்லப்படுகிறது” என்று ஆசிரியர் எழுதுகிறார்; பட்டு வந்த உள்நாட்டு நகரமான தினேயை, சிலரே சென்றடையும் இடம் என்று விவரிக்கிறார். பட்டு, பாக்டிரியா வழியாகத் தரைவழியாகப் பரிகாசாவுக்கும், கங்கை வழியாகத் தெற்குக் கடற்கரைக்கும் சென்றது என்று அவர் கூறுகிறார். பிரிவு 65, ஆண்டுதோறும் திஸ் நிலத்தின் எல்லையில் இலைக் கட்டுகளுடன் கூடும் பெசாட்டே மக்களை விவரிக்கிறது; அதிலிருந்து, உரை சொல்வது போல், பூர்வீகர்கள் மூன்று அளவுகளில் மலபாத்ர உருண்டைகளைச் செய்கின்றனர்.

வெளிநாடுகளில் இந்தியக் கப்பல்களும் இந்தியச் சரக்குகளும்

துறைமுகப் பட்டியல்கள் மட்டும் மறைத்துவிடக்கூடிய ஒன்றை உரை காட்டுகிறது: இந்திய வணிகர்கள் வெளிநாடுகளில் விற்பவர்களாக. ஷாஃப் கட்ச், கத்தியவார், குஜராத் என்று விளக்கும் அரியகாவிலிருந்து, அடூலிஸைச் சுற்றியுள்ள ஆப்பிரிக்கச் சந்தைகளுக்கு இந்திய இரும்பும், எஃகும், பருத்தித் துணியும் சென்றன என்று பிரிவு 6 பதிவு செய்கிறது. கோதுமை, அரிசி, நெய், எள் எண்ணெய், பருத்தித் துணி, கரும்புத் தேனைச் சுமந்து, ஆப்பிரிக்கக் கடற்கரையின் “அக்கரை” சந்தை நகரங்களுக்கான கப்பல்கள் அரியகாவிலும் பரிகாசாவிலும் தயார்செய்யப்பட்டன என்று பிரிவு 14 கூறுகிறது. ஷாஃப் சோகோத்ரா என்று அடையாளம் காணும் டயோஸ்கோரிடா தீவின் குடியேறிகளிடையே அரபியர், கிரேக்கர்களுடன் இந்தியர்களையும் பிரிவு 30 வைக்கிறது; தமிரிகா, பரிகாசாவிலிருந்து கப்பல்கள் அரிசி, கோதுமை, இந்தியத் துணியை அங்கே கொண்டுவந்தன என்று பிரிவு 31 கூறுகிறது. செம்பு, சந்தனம், தேக்கு, கருமரம், கருங்காலி மரக்கட்டைகள் ஏற்றப்பட்ட பெரிய கலங்கள், பாரசீகச் சந்தை நகரங்களான அப்போலோகோஸ், ஒம்மானாவுக்குப் பரிகாசாவிலிருந்து வழக்கமாக அனுப்பப்பட்டன என்று பிரிவு 36 கூறுகிறது.

காற்று, ப்ளினியின் மொத்தம், தரை காட்டுவது

நேரடிப் பயணப் பாதை எப்படிக் கண்டறியப்பட்டது என்பதைப் பிரிவு 57 சொல்கிறது. கப்பல்கள் ஒரு காலத்தில் கரைகளைச் சுற்றி ஊர்ந்தன. ஹிப்பாலஸ் என்ற வழிகாட்டி, துறைமுகங்களையும் கடல் நிலைமைகளையும் கவனித்துத் திறந்த கடலின் குறுக்கே செல்லும் வழியைக் கண்டறிந்தார். மத்தியதரைக் கடலில் எட்டீசியன் காற்றுகள் வீசும்போது கடலிலிருந்து இந்தியாவை நோக்கி வீசும் காற்று தென்மேற்குக் காற்று; அது அவர் பெயரால் ஹிப்பாலஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தமிரிகாவுக்குச் செல்லும் கப்பல்கள் காற்றிலிருந்து நன்கு விலகிச் சென்றன; பரிகாசா, சித்தியாவுக்குச் செல்லும் கப்பல்கள் ஏறத்தாழ மூன்று நாள் கரையை ஒட்டிச் சென்று, பின் நேராக வெளியே சென்றன. பருவக்காற்று கட்டுரை காற்றையே விவரிக்கிறது.

மூத்த ப்ளினி, அவரது இயற்கை வரலாறு கிபி 77இல் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்று ஷாஃப் கூறுகிறார்; இந்தப் பகுதியில் ஹிப்பாலஸை ஒரு மேற்குக் காற்றின் பெயராக மட்டுமே பயன்படுத்துகிறார். பெரிப்ளஸ் முயலாத ஒரு எண்ணை அவர் தருகிறார். போஸ்டாக், ரைலி மொழிபெயர்ப்பில், இந்தியா ரோமப் பேரரசிலிருந்து ஆண்டுக்குக் குறையாமல் 550 மில்லியன் செஸ்டெர்ஸ்களை வடித்துவிட்டதாகவும், தன் பொருள்களை அவற்றின் விலையைப் போல் நூறு மடங்குக்கு விற்றதாகவும் அவர் கூறுகிறார். பெரிப்ளஸ் மொத்தங்களைத் தரவில்லை, பட்டியல்களை மட்டுமே.

பட்டியல்களின் ஒரு பகுதியைத் தரை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. பெரிப்ளஸ் பிரிவு 1இல் பெயரிடும் செங்கடல் துறைமுகமான பெரனீக்கின் தாவர எச்சங்கள் பற்றிய ரெனே கேப்பர்ஸின் ஆய்வு குறித்த பிரைன் மார் கிளாசிகல் ரிவ்யூ அறிவிப்பு, 3,000க்கும் மேற்பட்ட கருமிளகு மணிகளையும், அவற்றில் 7.5 கிலோ கொண்ட ஒரு பெரிய ஜாடியையும் தெரிவிக்கிறது. கண்டெடுக்கப்பட்ட இந்திய உணவுகளில் அரிசி, தேங்காய், பச்சைப்பயறு, நெல்லிக்காய், ஜாப்ஸ் டியர்ஸ் ஆகியவற்றை அது பட்டியலிடுகிறது; பச்சைப்பயறும் நெல்லிக்காயும் முதல் அல்லது இரண்டாம் நூற்றாண்டுச் சூழல்களில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன என்றும் கூறுகிறது.