வரைபடம்: tuput
தமிழ்
ஷேர் ஷா சூரி 1539 இல் சௌசாவிலும் 1540 இல் கன்னௌஜிலும் ஹுமாயூனைத் தோற்கடித்து, 1545 மே மாதத்துக்குள் இறந்துவிட்டார். அந்த ஆண்டுகளில் அவரது அதிகாரிகள் விளைநிலத்தை அளந்தனர், அவரது நாணயச்சாலைகள் ஒரு தரப்படுத்தப்பட்ட வெள்ளி நாணயத்தை அடித்தன, வங்காளத்திலிருந்து பஞ்சாப் நோக்கிச் செல்லும் ஒரு சாலையில் ஒவ்வொரு இரண்டு கோஸுக்கும் ஒரு தங்குமிடம் இருந்தது; அக்பரின் காலத்தில் எழுதிய வரலாற்றாசிரியர் அப்பாஸ் சர்வானி இவ்வாறு கூறுகிறார்.
அப்பாஸ் கான் சர்வானி, அக்பரின் உத்தரவின்படி 1579 வாக்கில் ஷேர் ஷா சூரியின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதினார். ஆப்கானிய ஆட்சியாளர் தன் முக்கியச் சாலைகளில் ஒவ்வொரு இரண்டு கோஸுக்கும் ஒரு தங்குமிடத்தை (சராய்) கட்டினார் என்றும், மொத்தம் 1,700 என்றும், ஒவ்வொன்றின் நடுவிலும் ஒரு கிணறும் செங்கல் மசூதியும் இருந்தன என்றும் அவர் கூறுகிறார். கோஸ் என்பது சாலைத் தூரத்தைக் குறிக்கும் பழைய இந்திய அளவு. ஷேர் ஷா 1540 முதல் 1545 இல் இறக்கும் வரை, சுமார் ஐந்து ஆண்டுகள் ஹிந்துஸ்தானைக் கைவசம் வைத்திருந்தார்; கிராண்ட் டிரங்க் சாலையாக மாறிய சாலை, தரப்படுத்தப்பட்ட வெள்ளி ரூபாய், அளக்கப்பட்ட நில வருவாய் ஆகியவை அந்த ஆண்டுகளின் சாதனை என்று பிற்கால எழுத்தாளர்கள் கூறுகின்றனர். இவற்றில் எவ்வளவு அவரது சொந்த யோசனை என்பதில் அவர்கள் மாறுபடுகின்றனர்.
ஒரு குதிரை வியாபாரியின் பேரன் அரியணை ஏறுகிறான்
அவர் பிறந்தபோது அவருக்குப் பெயர் ஃபரீத். அவரது தந்தை ஹசன் 500 குதிரை வீரர்களை வைத்திருக்கும் நிபந்தனையில் பிகாரில் ரோஹ்தாஸ் அருகேயுள்ள சாசாராமையும் அதை ஒட்டிய ஒரு கிராமத்தையும் வைத்திருந்தார் என்று, 1965 இல் வெளிவந்த ஷேர் ஷா அண்ட் ஹிஸ் டைம்ஸ் என்ற மிக விரிவான நவீன வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய கே. ஆர். கனுங்கோ கூறுகிறார். தாத்தா இப்ராஹிம் ஒரு குதிரை வியாபாரி என்று அபுல் ஃபஸ்ல் ஏளனம் செய்தார்; பிற்கால வரலாறான குலாசத்-உத்-தவாரீக் அதையே சொல்கிறது என்று கனுங்கோ குறிப்பிடுகிறார்.
அன்று ஷேர் கான் என்று அழைக்கப்பட்ட அவர் ஹுமாயூனுடன் இரண்டு முறை போரிட்டார். பக்சர் அருகே உள்ள சௌசாவில், கனுங்கோ மேற்கோள் காட்டும் ஜௌஹரின் பதிவின்படி, படைகள் சுமார் இரண்டரை மாதங்கள் எதிரெதிரே நின்றன; தினமும் சிறு மோதல்களும் அமைதிப் பேச்சுகளும் நடந்தன. ஆப்கானியத் தாக்குதலை கனுங்கோ 1539 ஜூன் 27 விடியலில் வைக்கிறார். ஹுமாயூனின் வீரர்கள் அவரைக் கங்கையை நோக்கி இட்டுச் சென்றனர், ஆற்றில் அவர் குதிரையிலிருந்து தூக்கி வீசப்பட்டார்; காற்றடைத்த தோல் பையில் ஆற்றைக் கடந்துகொண்டிருந்த நிஜாம் என்ற நீர் சுமப்பவர் அவரை வெளியே இழுத்தார். அக்பரின் அரசவை அறிஞரான பதாயூனி, ஷேர் கான் குர்ஆன் மேல் சத்தியம் செய்து போர் நிறுத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு பிறகு அதை முறித்ததாக ஒரு கதையைச் சொன்னார். அந்தக் கதையை கனுங்கோ கற்பனை என்கிறார்; எந்த அமைதி ஒப்பந்தமும் ஒருபோதும் முடிவாகவில்லை என்று வாதிடுகிறார்.
இரண்டாவது போர் பில்கிராம் என்றும் அழைக்கப்படும் கன்னௌஜ் அருகே நடந்தது. ஹுமாயூனின் இடப்பக்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த முகலாயத் தளபதியான மிர்சா ஹைதர் அதை ஹிஜ்ரி 947 முஹர்ரம் 10 என்று குறிக்கிறார்; கனுங்கோ அதை 1540 மே 17 என மாற்றுகிறார். ஹுமாயூன் களத்தையும் அரியணையையும் இழந்தார்.
ஷேர் கானின் முடிசூட்டு நாள் விவாதத்துக்குரியது. வின்சென்ட் ஸ்மித் 1542 ஜனவரி என்றார்; அதைக் கனுங்கோ வெறும் ஊகம் என்கிறார், பாரசீக வரலாறுகள் ஒரு முடிசூட்டலை 1539 டிசம்பர் வாக்கில் கௌரில் வைக்கின்றன என்று அவர் வாசிக்கிறார். எப்படியாயினும், வங்காளம் மற்றும் ஜௌன்பூரின் அரசராக ஆறு மாதங்களும், ஹிந்துஸ்தானின் பேரரசராக ஐந்து ஆண்டுகளும் என்று கனுங்கோ கணக்கிடுகிறார்.
ஷேர் ஷா கலிஞ்சர் முற்றுகையில் இறந்தார்; ஒரு கையெறி குண்டு கோட்டைச் சுவரில் பட்டுத் திரும்பி, மற்ற குண்டுகளும் வெடிக்கும் பொருட்களும் குவிந்திருந்த இடத்தில் விழுந்தது. ஹிஜ்ரி தேதியை கனுங்கோ 1545 மே 22 என மாற்றுகிறார். ரோஹ்தாஸ் மாவட்ட அரசுப் பக்கம் மே 13 என்கிறது.
சோனார்காவ்னிலிருந்து செல்லும் சாலை
சர்வானி நான்கு சாலைகளைப் பட்டியலிடுகிறார். ஒன்று “பஞ்சாபில் அவர் கட்டிய கோட்டையிலிருந்து” டாக்கா அருகேயுள்ள பழைய துறைமுக நகரமான சோனார்காவ்ன் வரை சென்றது. இரண்டாவது ஆக்ராவிலிருந்து தக்காண எல்லையிலுள்ள புர்ஹான்பூர் வரை. மூன்றாவது ஆக்ராவிலிருந்து ஜோத்பூர், சித்தோர் வரை; நான்காவது லாகூரிலிருந்து முல்தான் வரை. மொத்தத்தில் இந்தச் சாலைகளில் 1,700 தங்குமிடங்களை அவர் கட்டினார் என்று மொழிபெயர்ப்பு வாசிக்கிறது.
முக்கியச் சாலை எங்கே முடிந்தது என்பது தீர்க்கப்படவில்லை. நிஜாமுதீன், ஃபிரிஷ்தா ஆகியோரின் வரலாறுகள் அதை 1,500 கோஸ் நீளத்தில் சிந்து நதி வரை கொண்டு செல்கின்றன என்று கனுங்கோ பதிவு செய்கிறார்; சர்வானியும் பதாயூனியும் பஞ்சாப் கோட்டையுடன், அதாவது ரோஹ்தாஸுடன், நிறுத்திவிடுகின்றனர். மக்களிடையே நிலவும் மரபு அதைப் பெஷாவர் வரை நீட்டுகிறது; அதைச் சந்தேகத்துக்குரியது என்கிறார் கனுங்கோ. வங்கதேச கலைக்களஞ்சியமான பாங்க்ளாபீடியா அந்தச் சாலைக்குப் பெரிய சாலை என்ற பொருளில் சராக்-இ-அஸாம் என்று பெயரிட்டு, அதன் கிழக்கு முனையை வங்காளத்தில் உள்ள சோனார்காவ்னில் வைக்கிறது.
ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் ஒரு கிணறு, ஒரு மசூதி, இரண்டு குதிரைகள்
ஒவ்வொரு சராயிலும் என்ன இருந்தது என்பதை சர்வானி பட்டியலிடுகிறார். இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் தனித்தனி தங்குமிடங்கள் இருந்தன, வாசலில் குடிநீர்ப் பானைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்துப் பயணிகளுக்கு உணவளிக்கப் பிராமணர்கள் குடியமர்த்தப்பட்டனர்; ஒவ்வொரு விருந்தினரும் தன் தகுதிக்கேற்ப அரசிடமிருந்து உணவையும் தீவனத்தையும் பெற்றார். சராய்களைச் சுற்றி கிராமங்கள் நிறுவப்பட்டன. நடுவில் ஒரு கிணறும், ஓர் இமாமும், ஒரு முஅஸ்ஸினும், ஒரு பாதுகாவலரும், காவலர்களும் கொண்ட செங்கல் மசூதியும் இருந்தன; அவர்கள் அனைவருக்கும் சராய் அருகிலுள்ள நிலத்திலிருந்து ஊதியம் வழங்கப்பட்டது. நெடுஞ்சாலையின் இருபுறமும் பழ மரங்களும் நிழல் மரங்களும் வரிசையாக நின்றன.
செய்திகளைக் கொண்டு செல்ல ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் இரண்டு குதிரைகள் தயாராக நின்றன; சராய்களில் மொத்தம் 3,400 குதிரைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன என்று சர்வானி கூறுகிறார். ஹுசைன் தஷ்த்தார் என்ற தூதர் ஒருமுறை ஒரே நாளில் 300 கோஸ் சவாரி செய்தார் என்றும் அவர் சேர்க்கிறார். எலியட் மற்றும் டௌசன் மொழிபெயர்ப்பின் அடிக்குறிப்பு அந்தச் சாதனையை முடியாதது என்கிறது; கௌரிலிருந்து சித்தோர் வரையிலான சாலையை சவாரி செய்பவர் மூன்று நாட்களில் கடப்பதாகக் கூறும் ஒரு வேறுபாட்டையும் அது மேற்கோள் காட்டுகிறது.
இடைவெளி எழுதுபவருக்குத் தக்கபடி மாறுகிறது. கனுங்கோவின் ஆய்வில், சர்வானி, பதாயூனி, குலாசத்-உத்-தவாரீக் ஆகியவை இரண்டு கோஸ் என்கின்றன, நிஜாமுதீன் ஒன்று என்கிறார். ஷேர் ஷா ஒரு கோஸுக்கு ஒன்று கட்டினார் என்றும், அவரது மகன் இஸ்லாம் ஷா அவற்றுக்கு இடையே மேலும் சிலவற்றைச் சேர்த்ததால் ஒவ்வொரு அரை கோஸுக்கும் ஒன்று நின்றது என்றும் தாரீக்-இ தாவூதி கூறுகிறது. ஒரு கையெழுத்துப் பிரதி 2,500 சராய்களைத் தருகிறது; பிற்கால நூலான நவாதிருல் ஹிகாயத் வங்காளத்திலிருந்து சிந்து வரையிலான சாலையில் மட்டுமே 2,500 என்கிறது. சாலையின் நீளம் 2,500 கோஸ் என்றும், ஒவ்வொரு இரண்டாவது கோஸுக்குப் பதிலாக ஒவ்வொரு கோஸுக்கும் ஒரு சராய் என்றும் கொண்டதே காரணம் என்று எலியட் மற்றும் டௌசன் அடிக்குறிப்பு குற்றம்சாட்டுகிறது.
சாலையின் பாதுகாப்பு கூட்டுப் பொறுப்பிலிருந்து வந்தது. சர்வானியின் பதிவில், ஒரு திருட்டு நடந்து திருடன் கிடைக்காவிட்டால், ஆளுநர்கள் சுற்றியுள்ள கிராமங்களின் தலைவர்களைக் கைது செய்து இழப்பை அவர்களையே ஈடுசெய்யச் சொன்னார்கள். ஒரு கொலை நடந்தால், கொலைகாரனைக் காட்டாத தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். நவீன வாசகர் அந்த விதியைக் கண்டு திடுக்கிடலாம் என்பதை கனுங்கோ ஒப்புக்கொள்கிறார், ஆனாலும் அது அந்தக் காலத்துக்குப் பொருந்தியது என்கிறார். சுங்கவரி இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வசூலிக்கப்பட்டது என்று சர்வானி எழுதுகிறார்: வங்காளத்திலிருந்தும் வடமேற்கு எல்லையிலிருந்தும் வரும் வழியில் கர்ஹியிலும், விற்பனை நடக்கும் இடத்திலும்.
குதிரைத் தபால் புதிதல்ல. 1507 வாக்கில் சிக்கந்தர் லோடி ஒவ்வொரு சராயிலும் தபால் குதிரைகளைத் தயாராக வைத்திருந்ததை தாரீக்-இ தாவூதி விவரிக்கிறது; ஷேர் ஷாவுக்கு முன்பே தபால் அமைப்பை நிறுவிய பெருமை சிக்கந்தருக்கு உரியது என்று எலியட் மற்றும் டௌசனின் அடிக்குறிப்பு கூறுகிறது. அலாவுதீன் கல்ஜியின் குதிரைகள், ஓடும் தூதர்களின் தொடர் அஞ்சல் பற்றிய பரணியின் பதிவை கனுங்கோ மேற்கோள் காட்டுகிறார். ஜஹாங்கீரின் காலத்தில் எழுதிய ஷேக் நூருல் ஹக்கையும் அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்; பயணிகள் முன்பு தோ-ஆப் வழியாகச் சென்றதால், ஷேர் கான் காடுகளை வெட்டி டெல்லி-ஆக்ரா சாலையை உருவாக்கினார் என்கிறார் அவர். சந்திரகுப்த மௌரியர் கட்டுரையில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட மெகஸ்தனிஸ், சாலைகளைக் கட்டி ஒவ்வொரு பத்து ஸ்டேடியாவுக்கும் ஒரு தூணை நிறுவிய மௌரிய அதிகாரிகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். ஷேர் ஷாவின் சாலைகளின் சில பகுதிகள் பழைய வேலையாக இருக்கலாம், பொதுத் திட்டம் அவருடையது என்பதே கனுங்கோவின் சொந்தத் தீர்ப்பு.
சுமார் 178 கிரெயின் வெள்ளி ரூபாய்
பிற்காலத்தில் முகலாயப் பணத்தின் அடையாளமாக மாறிய வெள்ளி, தங்கம், செம்பு நாணய முறையின் பெருமையை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி அருங்காட்சியகம் ஷேர் ஷாவுக்கு வழங்குகிறது. அதன் பக்கம், வெள்ளி ரூபியா 178 கிரெயின் எடையும், தங்க மொஹர் 169 கிரெயின் எடையும் கொண்டிருந்தன என்றும், அவற்றுடன் செம்பு தாம்கள் அடிக்கப்பட்டன என்றும் கூறுகிறது. ரூபியா “20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை பெரிதும் மாறாமல் இருந்தது” என்றும் அது சொல்கிறது.
எடைகள் ஆதாரத்துக்கு ஆதாரம் மாறுபடுகின்றன. கனுங்கோவின் நூலில், இம்பீரியல் கெசட்டீயரில் வின்சென்ட் ஸ்மித் எழுதிய பதிவு ரூபாயை 180 கிரெயின் என்றும், அதில் 175 தூய வெள்ளி என்றும் தருகிறது. எஞ்சியுள்ள தங்க நாணயங்கள் சுமார் 166 முதல் 168.5 கிரெயின் என்றும், செம்புத் தாம்கள் 311 முதல் 322 கிரெயின் என்றும் கனுங்கோ பட்டியலிடுகிறார். டெல்லியின் பத்தான் அரசர்களின் வரலாறுகள் நூலின் ஆசிரியர் தாமஸ், செம்புக்கும் வெள்ளிக்குமான மாற்று விகிதத்தை 64க்கு 1 என்றார்; ஆனால் பிற்கால நாணய ஆய்வாளர்கள் அவரது சில கருத்துகளைத் திருத்தியதால், கனுங்கோ அவரைக் கவனத்துடன் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.
கலப்பு உலோக பில்லான் நாணயத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து, தங்கம், வெள்ளி, செம்பு நாணயங்களை நிலையான எடையிலும் தூய்மையிலும் அடித்த பெருமையை ஷேர் ஷாவுக்கு ஸ்மித் வழங்குகிறார் என்று கனுங்கோ மேற்கோள் காட்டுகிறார். ஸ்மித்தின் சொற்களில், அந்த முறை முகலாயக் காலம் முழுவதும் நீடித்தது; கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி அதை 1835 வரை பராமரித்தது. ஔரங்கசீப்பின் நீண்ட ஆட்சிக்கு ஜதுநாத் சர்க்கார் கணக்கிடும் 33 கோடியே 25 லட்சம் ரூபாய் நில வருவாய், இந்த நாணயத்திலிருந்து பெரிதும் மாறாமல் நீடித்தது என்று ரிசர்வ் வங்கி கூறும் நாணயத்திலேயே கணக்கிடப்படுகிறது.
நாணயங்களும் சான்றாகின்றன. ஹிஜ்ரி 949 இல் உஜ்ஜைனிலும், 950 இல் சிந்துவின் சக்கர்-பக்கரிலும், 951 இல் மவுண்ட் அபுவிலும் ஒவ்வொரு வெற்றிக்கும் ஆறு மாதத்துக்குள் அடிக்கப்பட்ட வெளியீடுகளை கனுங்கோ சுட்டிக்காட்டுகிறார்; மவுண்ட் அபு, சக்கர்-பக்கர் வரை ஷேர் ஷாவின் எல்லை நீண்டது அவரது நாணயங்களின் மூலமே தெரியவருகிறது என்கிறார்.
அளக்கப்பட்ட வயல்களும் விகிதப் பட்டியலும்
ஒவ்வொரு பர்கனாவுக்கும் (கிராமங்களின் தொகுப்பு) ஓர் அமீர், ஒரு ஷிக்தார் (வருவாய் அதிகாரி), ஒரு பொருளாளர், இரண்டு எழுத்தர்கள் இருந்தனர்; ஒருவர் ஹிந்தியிலும் ஒருவர் பாரசீகத்திலும் எழுதினர் என்று சர்வானி கூறுகிறார். ஆளுநர்கள் ஒவ்வொரு அறுவடையிலும் நிலத்தை அளந்து, பயிருக்கு விகிதமாக வசூலிக்க வேண்டும். அதிகாரிகள் ஓராண்டு அல்லது இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மாற்றப்பட்டனர். ஒரு படை வயல்களின் வழியாகச் செல்லும்போது, சர்வே செய்பவர்கள் சேதத்தை அளந்தனர், விவசாயிக்குப் பணமாக இழப்பீடு வழங்கப்பட்டது என்று சர்வானி எழுதுகிறார்.
அந்த அளவையில், சிக்கந்தர் லோடியின் 32 விரல் அகலமுள்ள கெஜம் ஒரு கயிற்றுடன் பயன்படுத்தப்பட்டது என்றும், அமீன் எனப்படும் அதிகாரி ஒவ்வொரு விவசாயியிடமும் எழுத்துப்பூர்வ உடன்படிக்கையை வாங்கி அவருக்கு ஒரு உரிமைப் பத்திரத்தை, ஒரு பட்டாவை, வழங்கினார் என்றும் கனுங்கோ சேர்க்கிறார். கனுங்கோவின் மேற்கோளில், அபுல் ஃபஸ்லின் ஐன்-இ-அக்பரி, ஷேர் கானும் சலீம் கானும் இந்தக் கெஜத்தால் நிலத்தை அளந்தனர் என்றும், அவர்களின் கீழ் ஹிந்துஸ்தான் தானியத்தைப் பங்கிடும் வழக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது என்றும் கூறுகிறது.
விகிதத்தில்தான் வரலாற்றாசிரியர்கள் பிரிகிறார்கள். எதிர்பார்க்கப்படும் விளைச்சலில் நான்கில் ஒரு பங்கை அரசு எடுத்தது என்று கனுங்கோவின் 1921 ஆய்வுக் கட்டுரையும் 1965 நூலும் கொள்கின்றன. 1926 இல் ஜர்னல் ஆஃப் தி ராயல் ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியில் அவருக்குப் பதில் எழுதிய மோர்லேண்ட், ஷேர் ஷாவின் விகிதப் பட்டியலை ஐன் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறது என்கிறார். ஒவ்வொரு முக்கியப் பயிருக்கும் ஒரு நல்ல, ஒரு நடுத்தர, ஒரு மோசமான பிகாவின் விளைச்சலைக் கூட்டி, அந்த மொத்தத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கைச் சராசரி விளைச்சலாகக் கொண்டு, அந்தச் சராசரியில் மூன்றில் ஒரு பங்கை எடுக்கிறது. அவரது வாசிப்பில், கனுங்கோ நான்கில் ஒன்று என்று கண்ட இடத்தில் பங்கு மூன்றில் ஒன்றாக இருந்தது. முல்தானை இருவரும் விதிவிலக்காகப் பதிவு செய்கின்றனர்; அங்கே உள்ளூர் வழக்கத்தை மதித்து நான்கில் ஒன்றை எடுக்குமாறு ஷேர் ஷா தன் ஆளுநருக்குச் சொன்னார்.
விவசாயிகள் தானியமாகச் செலுத்தினார்களா பணமாகச் செலுத்தினார்களா என்பதைக் காட்ட மோர்லேண்டுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை; பட்டியலின் அலகுகள் அக்பரின் அலகுகளுடன் பொருந்துகின்றனவா என்றும் அவர் சந்தேகிக்கிறார்.
இந்த முறை பிரபலமாக தோடர் மல்லின் பந்தோபஸ்து, அதாவது முகலாயத் தீர்வு, என்று அழைக்கப்பட்டதாக கனுங்கோ எழுதுகிறார். மோர்லேண்ட் அதை எச்சரிக்கையுடன் சொல்கிறார். அக்பர் ஷேர் ஷாவின் முறைகளை ஏற்றுக்கொண்டே தொடங்கினார், அவை உடைந்தபோது மட்டுமே மாற்றினார் என்கிறார். அடுத்து என்ன நடந்தது என்பதை, பத்தாண்டுத் தீர்வையும் அதை வடிவமைத்தவர் யார் என்ற சச்சரவையும் உட்பட, அக்பர் கட்டுரை தடம் பிடிக்கிறது.
ரோஹ்தாஸும் சாசாராமின் கல்லறையும்
குராசானுக்குச் செல்லும் சாலையில், காஷ்மீரையும் கக்கர் நாட்டையும் கட்டுப்படுத்த லாகூரிலிருந்து சுமார் 60 கோஸ் தொலைவில் ஒரு கோட்டையை ஷேர் ஷா கட்டினார். கல் பற்றாக்குறை என்று தான் கேள்விப்பட்டதாகவும், மேற்பார்வையாளர்கள் கூடுதல் பணம் கேட்டதாகவும், கல்லுக்கு “அதன் எடைக்குச் சமமான செம்பு” கொடுக்க நேர்ந்தாலும் கட்டுமானத்தைத் தொடருமாறு ஷேர் ஷா சொன்னதாகவும் சர்வானி கூறுகிறார். பணி தொடங்கியது 1541 என்று யுனெஸ்கோ குறிக்கிறது; நான்கு கிலோமீட்டருக்கு மேல் சுற்றளவுள்ள சுவர்களையும், 68 கொத்தளங்களையும், 12 வாயில்களையும் அது விவரிக்கிறது. அந்தக் காவல் வளாகம் 1707 வரை பயன்பாட்டில் இருந்தது. இது பஞ்சாபில் உள்ள ரோஹ்தாஸ்; பிகாரில் உள்ள ரோஹ்தாஸ் கோட்டை அல்ல, அங்கே ஷேர் ஷா கணக்கற்ற செல்வத்தை வைத்திருந்ததாக சர்வானி சொல்கிறார்.
அவரது கல்லறை சாசாராமில் உள்ளது. அது 22 ஏக்கர் செயற்கை ஏரியின் மேல் 122 அடி உயரமுள்ள சிவப்பு மணற்கல் கட்டடம் என்றும், அவர் இறந்து மூன்று மாதங்கள் கழித்து 1545 ஆகஸ்ட் 16 அன்று அது நிறைவடைந்ததாக ஒரு கல்வெட்டு குறிப்பதாகவும் ரோஹ்தாஸ் மாவட்ட அரசுப் பக்கம் கூறுகிறது. கனுங்கோவின் மேற்கோளில், வின்சென்ட் ஸ்மித் அதை இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த வடிவமைப்புக் கட்டடங்களில் ஒன்றாகக் கருதுகிறார். ஷேர் ஷா எங்கே உறங்குகிறார் என்பது குறைவாகவே உறுதி. உடல் சாசாராமுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டதாக பதாயூனி கூறுகிறார்; புந்தேல்கண்ட் கெசட்டீயர் கலிஞ்சர் அருகே புதைக்கப்பட்டதாக ஒரு உள்ளூர் மரபைப் பதிவு செய்கிறது. எச்சங்கள் பின்னர் இடம் மாற்றப்பட்டிருக்கலாம் என்று கனுங்கோ ஒப்புக்கொள்கிறார்.
சர்வானியை வாசிப்பது
எலியட் மற்றும் டௌசனில் உள்ள ஆசிரியர் குறிப்பின்படி, சர்வானி ஷேர் ஷாவின் குடும்பத்துடன் திருமண உறவால் இணைந்திருந்தார்; அக்பரின் கீழ் 500 குதிரைகளுக்கான ஒரு மன்சபை அவர் வைத்திருந்து பின்னர் இழந்தார். அவரது படைப்பை ஆசிரியர்கள் வரலாறு என்பதைவிட வாழ்க்கை வரலாறு என்கின்றனர்; அதில் தேதிகள் குறைவு என்கின்றனர். கையெழுத்துப் பிரதிகள் மாறுபடுகின்றன, மொழிபெயர்ப்பில் இருக்கும் வாக்கியங்கள் அவற்றில் விடுபட்டுள்ளன, தன்னால் அறிய முடிந்தவரை உறுதியான மூலபாடம் எவராலும் நிறுவப்படவில்லை என்று மோர்லேண்ட் தெரிவிக்கிறார்.
ஆப்கானிய ஆட்சியாளர்களைப் பற்றிய ரசியுத்தீன் அகீலின் ஆய்வை மதிப்புரை செய்யும் நைல் கிரீன், இந்தோ-ஆப்கானியர்களைப் பற்றிய பெரும்பாலான பாரசீக வரலாறுகள் முகலாயர்களின் கீழ் எழுதப்பட்டவை என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார். சர்வானியின் சொந்த நூல் அக்பரின் உத்தரவின்படி, ஷேர் ஷா இறந்து சுமார் 34 ஆண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்டது.
அவருக்குப் பிறகு சாலை
தாரீக்-இ தாவூதியின்படி, ஷேர் ஷாவின் மகன் இஸ்லாம் ஷா ஒவ்வொரு சராயிலும் தானம் வழங்கும் முறையை வைத்தார். ஆங்கிலேயர்கள் பிற்காலத்தில் இந்தச் சாலைக்கு அதன் மிகப் பிரபலமான பெயரைக் கொடுத்தனர். 1839 இல் தொடங்கிய ஒரு மேம்பாட்டுத் திட்டம், வங்காளப் பகுதிக்கும் வடக்குப் பகுதிகளுக்கும் கொல்கத்தா ராணுவ அமைப்பு பொறுப்பேற்க, லார்டு டல்ஹவுசியின் கீழ் 1848 இல் நிறைவடைந்ததாக பாங்க்ளாபீடியா கூறுகிறது. பஞ்சாபில், பின்னர் மக்டாலாவின் லார்டு நேப்பியராக ஆன கேப்டன் நேப்பியர் 1849 முதல் ஒரு புதிய பொதுப்பணித் துறைக்குத் தலைமை வகித்தார். லாகூரிலிருந்து பெஷாவர் வரையிலான பகுதி 263 மைல் நீளம் என்றும், முழுச் சாலையும் 1866 இல் முழுமையாகக் கல்லிடப்பட்டது என்றும் பஞ்சாப் அரசின் வரலாற்றாசிரியர் கே. எம். சர்க்கார் எழுதுகிறார். அவர் மேற்கோள் காட்டும் அரசு ஆவணங்கள் அதை “கிராண்ட் மிலிட்டரி சாலை” என்கின்றன. நாட்டுப்புற மக்கள் கிராண்ட் டிரங்க் சாலையை ஷேர் ஷாவின் சாலையாகவே அடையாளம் கண்டனர் என்று கனுங்கோ குறிப்பிடுகிறார்; அதை பாங்க்ளாபீடியா சராக்-இ-அஸாம் எனத் தருகிறது.
கிம் (1901) நூலில் ருட்யார்டு கிப்ளிங்கின் கதைசொல்லி, அது ஆயிரத்து ஐந்நூறு மைல் நேராகச் செல்வதாகவும், “உலகில் வேறெங்கும் இல்லாத உயிர்ப்பெருக்கின் ஆறு” என்றும் விவரிக்கிறார். அதன் நிலைகளைக் குறித்த கோஸ் மினார் எனப்படும் செங்கல் தூண்கள் இன்னும் எண்ணப்பட்டு வருகின்றன. அமெரிக்க இந்திய ஆய்வுக் கழகம் 2023 முதல் 2025 வரை நடத்திய ஒரு கணக்கெடுப்பு, ஹரியானாவில் 47 தூண்களை ஆவணப்படுத்தியதாகவும், அவை ஷேர் ஷா, அக்பர், ஜஹாங்கீர் ஆகியோரின் ஆட்சிக் காலங்களைச் சேர்ந்தவை எனவும், ஹரியானா, பஞ்சாப், டெல்லி, உத்தரப் பிரதேசம் முழுவதும் 100 க்கும் மேற்பட்டவை உள்ளன எனவும் தி டிரிப்யூன் 2025 ஜூலை 23 அன்று செய்தி வெளியிட்டது.
ஆதாரங்களும் மேலும் வாசிக்கவும்
- The History of India as Told by Its Own Historians, Vol. IV, edited by John Dowson after H. M. Elliot (Trubner, 1872): Tarikh-i Sher Shahi of Abbas Khan Sarwani, translated by E. C. Bayley, and the Tarikh-i Daudi, Internet Archive
- Kalika Ranjan Qanungo, Sher Shah and His Times (Orient Longmans, 1965), North Bengal University repository
- W. H. Moreland, The Agrarian System of Moslem India, pages 74 to 78, EconBiz digitised full text
- W. H. Moreland, Sher Shah's Revenue System, Journal of the Royal Asiatic Society, July 1926 (Cambridge University Press)
- Reserve Bank of India Museum: Mughal coinage (Sher Shah Suri's rupiya, mohur and dam)
- UNESCO World Heritage Centre: Rohtas Fort
- Rohtas district administration (Bihar): Tomb of Sher Shah Suri, Sasaram
- K. M. Sarkar, The Grand Trunk Road in the Punjab (Punjab Government Record Office, Monograph No. 1, Lahore, 1926)
- Banglapedia: Grand Trunk Road
- Rudyard Kipling, Kim, Project Gutenberg eBook 2226
- The Himalayan Journal, vol. 63: Kipling and Kim
- The Tribune, 23 July 2025: Many kos minars stand tall, but some cry for attention, survey
- The Book Review (February 2008): Nile Green on Raziuddin Aquil, Sufism, Culture and Politics: Afghans and Islam in Medieval North India
இந்தக் கட்டுரை AI கருவிகளின் உதவியுடன் ஆராயப்பட்டு எழுதப்பட்டு, துல்லியத்திற்காகத் திருத்தப்பட்டது. இது பொதுத் தகவலுக்கும் விவாதத்திற்கும் மட்டுமே, தொழில்முறை ஆலோசனை அல்ல. எங்கள் ஆசிரியர் தரநிலைகள் மற்றும் பொறுப்புத் துறப்பு ஐப் பார்க்கவும். பிழை கண்டீர்களா? எங்களிடம் சொல்லுங்கள்.
பிடித்ததா? அடுத்ததைப் பெறுங்கள்.
ஒரு நேரத்தில் ஒரு நல்ல கட்டுரை, நேரடியாக உங்கள் இன்பாக்ஸுக்கு. ஸ்பேம் இல்லை, எப்போது வேண்டுமானாலும் நிறுத்தலாம்.