யுனெஸ்கோ 1986 இல் பழைய கோவாவின் ஏழு தேவாலயங்களையும் துறவு மடங்களையும் பட்டியலிட்டது; அவற்றில் 1605 இல் அர்ப்பணிக்கப்பட்டு புனித பிரான்சிஸ் சேவியரின் கல்லறையைக் கொண்ட பாம் ஜீசஸ் பேராலயமும், சே கதீட்ரலும் அடங்கும்

யுனெஸ்கோ 1986 இல், (ii), (iv), (vi) ஆகிய அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் கோவாவின் தேவாலயங்களையும் துறவு மடங்களையும் உலகப் பாரம்பரியப் பட்டியலில் சேர்த்தது. இந்தப் பட்டியலில் பழைய கோவாவின் ஏழு நினைவுச்சின்னங்கள் உள்ளன. போர்த்துகீசிய இந்தியாவின் முன்னாள் தலைநகரான பழைய கோவா, மாநிலத் தலைநகர் பனாஜியிலிருந்து சுமார் 10 கி.மீ கிழக்கே உள்ளது; அந்த மாநிலத்தின் அரசாங்கம், பொருளாதாரம், மக்கள் பற்றி tuput இன் கோவா ஒரு பார்வையில் கட்டுரையில் காணலாம். இவற்றில் மிகவும் அறியப்பட்டது பாம் ஜீசஸ் பேராலயம்; இயேசு சபைப் பணியாளரான புனித பிரான்சிஸ் சேவியரின் கல்லறை அங்கே உள்ளது, அவரது திருவுடல் பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை பொதுமக்களுக்குக் காட்டப்படுகிறது.

மற்ற ஆறு: சே கதீட்ரல், அசிசியின் புனித பிரான்சிஸ் தேவாலயமும் துறவு மடமும், ஜெபமாலை அன்னை தேவாலயம், புனித கேத்தரின் சிற்றாலயம், புனித அகஸ்டின் தேவாலயம், புனித கஜேதான் சிற்றாலயம். யுனெஸ்கோவின் உரை இந்தத் தொகுப்பை “கிழக்கின் ரோம்” என்று அழைக்கிறது. அளவுகோல் (ii) இன் கீழ், கத்தோலிக்கத் திருப்பணிகள் நிறுவப்பட்ட ஆசிய நாடுகளுக்கு மானுவலின் (போர்த்துகீசியப் பிந்தைய கோதிக் பாணி), மேனரிஸ்ட், பரோக் வடிவங்களை இந்த நினைவுச்சின்னங்கள் பரப்பின என்று அது கூறுகிறது.

அறுபது தேவாலயங்களில் எஞ்சிய ஏழு நினைவுச்சின்னங்கள்

இந்தியா 1982 அக்டோபர் 15 அன்று பரிந்துரையை அனுப்பியது. 1983 இல் உலகப் பாரம்பரியக் குழு அதைத் தள்ளிவைத்தது; ஹம்பி உள்ளிட்ட வேறு பல பரிந்துரைகளும் மேலதிகத் தகவல் கிடைக்கும் வரை தள்ளிவைக்கப்பட்டன. நினைவுச்சின்னங்கள் தொடர்பாகக் குழுவுக்கு ஆலோசனை வழங்கும் ICOMOS பின்னர் எழுதியது: கோவாவுக்குக் காரணம், வேலா கோவா (பழைய கோவா) தளம் எப்படிப் பாதுகாக்கப்படும் என்பதற்கான வரையறை இல்லாததே.

1986 ஜனவரி 8 அன்று புதிய பரிந்துரை வந்தது; அதில் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளையும் கட்டடம் கட்ட அனுமதிக்கப்படும் மண்டலங்களையும் குறிக்கும் வரைபடம் இருந்தது. நகரம் கைவிடப்படுவதற்கு முன்பு, 18ஆம் நூற்றாண்டில் பட்டியலிடப்பட்ட 60 தேவாலயங்களில் ஏழு முக்கிய எடுத்துக்காட்டுகள் எஞ்சியுள்ளன என்று ICOMOS தெரிவித்தது. பட்டியலிடப் பரிந்துரைத்தது, குழு 1986 இல் தனது 10ஆவது அமர்வில் அந்தத் தளத்தைப் பட்டியலிட முடிவு செய்தது.

கோவாவுக்குப் பொறுப்பான தொல்லியல் அலுவலகம் 500 கி.மீ தொலைவிலுள்ள ஔரங்காபாத்தில் இருந்தது என்றும் ICOMOS 1986 இல் குறிப்பிட்டது. இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறைக்கு (ASI) இப்போது கோவாவுக்கென்று தனி வட்டம் உள்ளது; அதன் மாநில வாரிப் பட்டியல் அந்த வட்டத்துக்கு மத்திய அரசு பாதுகாக்கும் 21 நினைவுச்சின்னங்களைத் தருகிறது.

1510 இல் கைப்பற்றப்பட்டு கல்லில் மீண்டும் கட்டப்பட்ட நகரம்

அபோன்சோ தே அல்புகர்க் குறித்த பிரிட்டானிகாவின் பதிவு சொல்வது: முஸ்லிம் இளவரசர்கள் ஆண்டுகொண்டிருந்த கோவாவை அவர் 1510 மார்ச்சில் கைப்பற்றினார், மே மாதம் ஒரு முஸ்லிம் படையால் கோட்டையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார், நவம்பரில் தாக்குதல் நடத்திக் கைப்பற்றினார்; அப்போது காக்கும் வீரர்கள் வாளுக்கு இரையாயினர். 1931 இல் கோவாவின் தொல்லியல் குழு ஜெபமாலை தேவாலயத்தில் பதித்த பளிங்குப் பலகையில், சுற்றுலா அமைச்சகத்தின்படி, இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: “இந்த உயரத்திலிருந்து அபோன்சோ தே அல்புகர்க் 25/11/1510 அன்று கோவா மீட்கப்பட்டதைப் பார்த்தார்.” போர்த்துகீசிய ஆட்சி 1961 டிசம்பரில் முடிவுக்கு வந்தது; அந்தக் கதை tuput இன் கோவா இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட விதம் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

புனித கேத்தரின் சிற்றாலயம் 1510 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது என்று யுனெஸ்கோ கூறுகிறது; திருத்தந்தை மூன்றாம் பவுல் 1534 இல் அதைக் கதீட்ரல் நிலைக்கு உயர்த்தினார் என்றும் சொல்கிறது. ASI பொருட்களிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட சுற்றுலா அமைச்சகத்தின் கதையின்படி பிரான்சிஸ்கன் துறவிகள் 1517 இல் வந்தனர். சிற்றாலயங்கள், தேவாலயங்கள், துறவு மடங்கள், கதீட்ரல்களைக் கட்டிய பிற சபைகளையும் யுனெஸ்கோ பட்டியலிடுகிறது: கார்மலைட்கள், அகஸ்தீனியர்கள், டொமினிக்கன்கள், இயேசு சபையினர், தியாட்டீன்கள். 17ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நகரின் மக்கள்தொகை 2,00,000க்கும் மேல் என்று ICOMOS கூறுகிறது; 1565 க்கு 2,00,000 என்று பிரிட்டானிகா தருகிறது.

வீழ்ச்சியின் காலங்கள் வேறுபடுகின்றன. மலேரியா காரணமாக நகரம் 1760 ஐ நோக்கிக் கைவிடப்பட்டது என்றும், தலைநகர் பஞ்சிம் இருந்த இடத்தில் அமைந்த நோவா கோவாவுக்கு மாறியது என்றும் ICOMOS சொல்கிறது. பேராலயம் குறித்த பிரிட்டானிகா பதிவில், 17ஆம் நூற்றாண்டில் மலேரியாவும் காலராவும் நகரைத் தாக்கின, அதன் பின் அது பெரும்பாலும் கைவிடப்பட்டது.

பாம் ஜீசஸ் பேராலயம், 1594 முதல் 1605 வரை

பேராலயத்தின் கட்டுமானம் 1594 இல் தொடங்கியது, 1605 இல் அது அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்று பிரிட்டானிகா கூறுகிறது. அமைச்சகப் பொருட்கள் அடிக்கல்லுக்கு 1594 நவம்பர் 24 ஐயும், கோவாவின் பேராயரால் அர்ப்பணிக்கப்பட்டதற்கு 1605 மே 15 ஐயும் தருகின்றன. பேராலய நிலை 1946 இல் கிடைத்தது.

சிலுவை வடிவத்தில் அமைந்த இந்தத் தேவாலயத்துக்கு, பிரிட்டானிகாவின் விவரிப்பில், அயோனிக், டோரிக், கொரிந்தியன், கலப்பு பாணிகளை இணைக்கும் முகப்பு உள்ளது; மூன்று செவ்வகச் சன்னல்களுக்குக் கீழே மூன்று நுழைவாயில்கள், மூன்று சிறிய வட்டச் சன்னல்கள், செதுக்கப்பட்ட நடு முகடு ஆகியவை உள்ளன. யுனெஸ்கோவுக்கான ASI யின் சொந்த அறிக்கையில், முகப்பு பழங்கால கிரேக்கத்திலிருந்தும் ரோமிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்ட தூண் விதிகளான செவ்வியல் வரிசையைக் காட்டுகிறது. ICOMOS இன் பார்வையில் இந்தக் கட்டடம் இந்தியாவிலிருந்த இயேசு சபையின் முதன்மைத் துறவு மடமாக இருந்தது. உள்ளே, அமைச்சகம் கூறுவது போல், பிரதான பலிபீடம் 54 அடி உயரமும் 30 அடி அகலமும் கொண்டது; சுமார் 300 கி.மீ தொலைவிலுள்ள பாசீனிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பசால்ட் கல் தூண்கள் அதில் உள்ளன. அங்கே தினமும் திருப்பலி நடக்கிறது, பார்வையாளர்களும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள் என்று பிரிட்டானிகா கூறுகிறது.

பிரான்சிஸ் சேவியரின் கல்லறையும் பத்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் காட்சியும்

பிரான்சிஸ் சேவியர் 1542 மே 6 அன்று கோவாவில் வந்திறங்கினார் என்று பிரிட்டானிகா கூறுகிறது. அவர் 1552 டிசம்பர் 3 அன்று, சீனக் கடற்கரைக்கு அப்பால் இப்போது ஷாங்சுவான் என்றழைக்கப்படும் சான்சியன் தீவில் காய்ச்சலால் இறந்தார்; திருச்சபை 1622 மார்ச் 12 அன்று அவரைப் புனிதராக அறிவித்தது. இன்னும் இந்து மதத்தையோ பிற மதங்களையோ கடைப்பிடிப்பதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட மதம் மாறியவர்களைத் தண்டித்த கோவா விசாரணை அமைப்பை நிறுவுவதில் சேவியருக்குப் பங்கு இருந்தது என்றும் அதே பதிவு சேர்க்கிறது.

2024 காட்சியின் இணையதளமான கத்தோலிக் கனெக்ட், உடல் 1553 பிப்ரவரியில் தோண்டி எடுக்கப்பட்டு மலாக்காவுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டது என்றும், 1553 டிசம்பரில் அதைக் கோவாவுக்கு மாற்ற முடிவு செய்யப்பட்டது என்றும் கூறுகிறது. கல்வி நூலான போர்த்துகீசிய விரிவாக்கக் கலைக்களஞ்சியத்தின்படி, பேராயரும் வைஸ்ராயும் முன்னிலையில் இருக்க, 1554 மார்ச் 15 அன்று அது கோவாவில் பெறப்பட்டது. வந்தபோது அது “புதைக்கப்பட்ட நாளைப் போலவே புதிதாக” இருந்ததாகச் சொல்லப்பட்டது என்று பிரிட்டானிகா குறிப்பிடுகிறது; இன்று அந்த எச்சங்கள் பகுதியாக அழியாமல் இருப்பதாகக் கத்தோலிக் நியூஸ் ஏஜென்சி விவரிக்கிறது.

கோவாவின் வெள்ளித் தட்டார்கள் 1636 மற்றும் 1637 இல் வெள்ளிப் பேழையைச் செய்தனர்; அது 1637 டிசம்பர் 2 அன்று நிறுவப்பட்டது என்று கலைக்களஞ்சியம் கூறுகிறது. அதில் புனிதரின் வாழ்க்கைக் காட்சிகளைக் காட்டும் முப்பத்திரண்டு தகடுகள் உள்ளன. அதற்குக் கீழே புளோரன்சிய பளிங்கும் வெண்கலமும் கொண்ட ஒரு நினைவுச்சின்னம் நிற்கிறது. அதை டஸ்கனியின் கிராண்ட் டியூக் மூன்றாம் கோசிமோ வழங்கினார், ஜியோவன்னி பத்திஸ்தா ஃபோஜ்ஜினி செதுக்கினார், அது 1689 இல் தொடங்கப்பட்டு 1698 இல் நிறுவப்பட்டது என்று பிரிட்டானிகா கூறுகிறது. யுனெஸ்கோவின் உரையிலுள்ள மற்றொரு கணக்கு, அது 1665 இல் டஸ்கனியின் கிராண்ட் டியூக் இரண்டாம் ஃபெர்டினாண்டால் ஆணையிடப்பட்டது என்றும், வெண்கல வேலைக்கு ஃபோஜ்ஜினியைக் குறிப்பிடுகிறது. அளவுகோல் (vi) கல்லறையின் மீது நிற்கிறது; நவீன காலத்தில் ஆசிய உலகில் கத்தோலிக்க மதத்தின் செல்வாக்கின் சின்னம் என்று யுனெஸ்கோ அதை அழைக்கிறது.

திருவுடல் ஒரு கண்ணாடிப் பேழையில் உள்ளது என்றும், சேவியரின் வலக் கை ரோமிலுள்ள கேசு தேவாலயத்தில் தனியாக வைக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் கத்தோலிக் கனெக்ட் கூறுகிறது. உள்ளூர் மக்கள் அவரை “கோயன்சோ சாய்ப்” என்று அழைக்கிறார்கள், அதாவது கோவாவின் காவலர் என்று கத்தோலிக் நியூஸ் ஏஜென்சி தெரிவிக்கிறது.

2024 நவம்பர் 21 முதல் 2025 ஜனவரி 5 வரை நாற்பத்தைந்து நாட்கள் 18ஆவது காட்சி நடந்தது. திருவுடல் பேராலயத்திலிருந்து சே கதீட்ரலுக்கு மின்சார வண்டியில் கொண்டுசெல்லப்பட்டது; தொடக்க நாளில் குறைந்தது 12,000 பேர் வந்ததாகக் கத்தோலிக் நியூஸ் ஏஜென்சி எண்ணியது. வணக்கம் தினமும் காலை 7 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை நடந்தது; திருவுடலைப் பேராலயத்துக்குத் திருப்பிக் கொண்டுவர ஜனவரி 5 அன்று ஊர்வலம் நடத்தத் திட்டம் இருந்தது. 17ஆவது காட்சி 2014 இல் நடந்தது.

சே, பிரான்சிஸ்கன் மடம், ஜெபமாலை தேவாலயம்

சே கதீட்ரல் அலெக்சாண்டிரியாவின் புனித கேத்தரினுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்று பிரிட்டானிகா கூறுகிறது. அது கோவா மற்றும் தமணின் உயர்மறைமாவட்டத்தின் கதீட்ரல், பணி 1562 இல் தொடங்கி 1619 இல் முடிந்தது, 1640 இல் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது, பிரதான பலிபீடங்கள் 1652 இல் முடிந்தன என்று அமைச்சகத்தின் பக்கம் சொல்கிறது. யுனெஸ்கோ 1652 ஐ ஆண்டாகத் தருகிறது; செவ்வியல் வரிசைகளுடன் கூடிய டஸ்கன் வெளிப்புறத்தை அது விவரிக்கிறது. நுழைவாயில்களில் கொரிந்தியன் தூண்கள், நுழைவாயிலுக்குப் படிகளுடன் கூடிய உயர்த்தப்பட்ட மேடை, நடு மண்டபத்தின் மேல் பீப்பாய் வடிவ வளைவுக் கூரை ஆகியவை ASI யின் அறிக்கையில் உள்ளன. இரண்டு கோபுரங்களில் ஒன்று 1776 இல் இடிந்து விழுந்தது, மீண்டும் கட்டப்படவே இல்லை என்று அமைச்சகம் கூறுகிறது; மணிகளில் தங்க மணியும் உள்ளது.

அசிசியின் புனித பிரான்சிஸ் தேவாலயமும் துறவு மடமும் குறித்து, யுனெஸ்கோ 1517 ஐத் தருகிறது; 1521 இலும் 1661 இலும் மீண்டும் கட்டப்பட்டது, மானுவலின், கோதிக், பரோக் கூறுகளுடன். ASI யின் மெய்நிகர் சுற்றுலாவிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட கூகுள் ஆர்ட்ஸ் & கல்ச்சர் கதை, எட்டு பிரான்சிஸ்கன் துறவிகள் அதை 1517 இல் நிறுவினர், தேவாலயம் 1602 இல் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது, தற்போதைய கட்டடம் 1661 ஐச் சேர்ந்தது என்று கூறுகிறது. அந்தக் கதை எளிய வெளிப்புறத்தையும் மானுவலின் நுழைவாயிலையும், பரோக் உட்புறத்தையும், இரு பக்கமும் மூன்று சிற்றாலயங்களுடன் கூடிய நடு மண்டபத்தையும், புனித பிரான்சிஸின் வாழ்க்கையைக் காட்டும் மரப் பலகைகளையும் விவரிக்கிறது. 1964 முதல் ASI அருங்காட்சியகம் ஒன்று அந்தத் துறவு மடத்தில் உள்ளது; கோவாவின் வரலாறு குறித்த ஓவியங்கள், சிற்பங்கள், பிற பொருட்கள் அங்கே உள்ளன. தேவாலயத்தில் வழிபாடுகள் நடப்பதில்லை என்று அமைச்சகம் கூறுகிறது.

மாண்டோவி ஆற்றுக்கும் திவார் தீவுக்கும் மேலே, மோந்தே சாந்தோ குன்றில் ஜெபமாலை அன்னை தேவாலயம் நிற்கிறது. யுனெஸ்கோ 1549 ஐத் தருகிறது; மானுவலின் பாணியில் எஞ்சியுள்ள மிகப் பழைய தேவாலயம் என்று அதை அழைக்கிறது; ASI யின் அறிக்கை அந்தப் பாணியின் தனித்த எடுத்துக்காட்டு என்று சொல்கிறது. அமைச்சகப் பொருட்களின்படி அது செம்புரைக் கல்லால் கட்டப்பட்டு, சுண்ணாம்பால் பூசப்பட்டது; மானுவலின் கயிறு முறுக்குச் செதுக்கல், இரண்டு கோபுரங்கள், ஒரே கருங்கல் பலகையில் வெட்டப்பட்ட திருமுழுக்குத் தொட்டி ஆகியவை உள்ளன; அல்புகர்க் எடுத்த ஒரு நேர்த்திக்கடனுடன் மரபு அதை இணைக்கிறது.

செம்புரைக் கல், சுண்ணாம்பு, இந்தோ போர்த்துகீசியப் பாணி

இந்த நினைவுச்சின்னங்கள் செம்புரைக் கல் தொகுதிகளால் (மென்மையான சிவப்புக் கல்) கட்டப்பட்டு, உடைந்த சிப்பிகள் கலந்த சுண்ணாம்புக் காரையால் மூடப்பட்டவை என்று ICOMOS விவரிக்கிறது. யுனெஸ்கோவின் சொற்களில், பாணிகள் ஐரோப்பாவில் நாகரிகமாக இருந்ததைப் பின்பற்றின, ஆனால் உள்ளூர்ப் பொருட்களோடும் கலைப்பொருட்களோடும் உள்ளூர் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றப்பட்டன; அதன் விளைவே இந்தோ போர்த்துகீசியப் பாணியின் வேர். இத்தாலியக் கட்டடக் கலைஞர்களைக் கட்டுநர்கள் பார்த்தனர், அவர்களில் சிலர் கோவாவுக்கு வந்திருந்தனர் என்று ASI யின் அறிக்கை கூறுகிறது. புனித கஜேதான் சிற்றாலயத்தை யுனெஸ்கோ 1661 ஐச் சேர்ந்ததாகக் குறிப்பிட்டு, அது ரோமிலுள்ள புனித பேதுரு பேராலயத்தின் அசல் வடிவமைப்பைப் பின்பற்றியது என்கிறது.

ஒரு பொருள் வெவ்வேறு விதமாக விவரிக்கப்படுகிறது. பாம் ஜீசஸ் முகப்பு கருங்கிரானைட் என்றும், மாநிலத்தில் பூசப்படாத வெளிப்புறம் கொண்ட ஒரே தேவாலயம் அது என்றும் அமைச்சகப் பொருட்கள் சொல்கின்றன. நினைவுச்சின்னங்களை ஒரு தொகுப்பாகப் பற்றி எழுதும் ICOMOS, சுண்ணாம்புக் காரையின் கீழ் செம்புரைக் கல் என்று தருகிறது.

புனித அகஸ்டின் தேவாலயத்தை யுனெஸ்கோ 1602 ஐச் சேர்ந்ததாகக் குறிப்பிட்டு, அதன் மணிக்கோபுரத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கு மட்டுமே நிற்கிறது என்கிறது. அந்தக் கோபுரம் 1572 இல் கட்டப்பட்ட துறவு மடத்தின் ஒரே எச்சம் என்று ICOMOS சொல்கிறது. அகழ்வாய்வு, இடத்திலேயே பாதுகாப்பு, அசுலேஜோக்களை (வண்ணம் தீட்டிய ஓடுகள்) மீண்டும் பொருத்தியது ஆகியவை அந்த இடிபாடுகளுக்கு உதவியுள்ளன என்று யுனெஸ்கோ கூறுகிறது; கிடைத்த பொருட்களில் ஜார்ஜியாவின் புனித கெடேவானின் எச்சங்களும் அடங்கும்.

யார் பாதுகாக்கிறார்கள்

ASI யின் கோவா பட்டியலிலுள்ள 21 பதிவுகளில் 14 பழைய கோவாவில் உள்ளன; ஏழு யுனெஸ்கோ நினைவுச்சின்னங்களும், வைஸ்ராயின் வளைவும், ஆதில் ஷா அரண்மனையின் வளைவும், புனித பிரான்சிஸ் சேவியர் சதுக்கமும் (லார்கோ) அவற்றில் அடங்கும். யுனெஸ்கோவின் அறிக்கையின்படி, 1958 ஆம் ஆண்டின் பழங்கால நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் தொல்லியல் தளங்கள் மற்றும் எச்சங்கள் சட்டமும், அதன் 1959 விதிகளும், பின்வந்த திருத்தங்களும் பாதுகாக்கப்பட்ட தளத்திலிருந்து 100 மீ வரை கட்டுமானத்தையும் சுரங்கத்தையும் தடுக்கின்றன, 200 மீ வரை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. 1989, 2000 ஆகிய ஆண்டுகளின் கோவா அரசின் திட்டமிடல் விதிகள் பழைய கோவா உள்ளிட்ட பாதுகாப்பு மண்டலங்களைச் சேர்க்கின்றன; அவற்றைப் பாதுகாப்புக் குழு கண்காணிக்கிறது. சே பழைய கோவாவின் பஞ்சாயத்து (கிராம மன்றம்) நிர்வாகத்தில் பங்கேற்கிறது. வழிபாடும் தொடர்கிறது; வழிபாடுகள், திருமணங்கள், இறுதிச் சடங்குகள், பிரான்சிஸ் சேவியரின் திருவிழா அனைத்தையும் யுனெஸ்கோ பட்டியலிடுகிறது. தனக்கென ASI பாதுகாப்புடன் கூடிய வேறு பகுதியான டையூவிலுள்ள போர்த்துகீசியக் கோட்டையும் தேவாலயமும் tuput இன் டையூ தீவு கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

உலகப் பாரம்பரிய மேலாண்மைத் திட்டம் எதுவும் இல்லை, ASI தளத்தை நிர்வகிக்கிறது என்று யுனெஸ்கோவின் அறிக்கை சொல்கிறது; வானிலைத் தேய்மானம், சுவர்கள் வழியாக மேலேறும் ஈரம், மரச் செதுக்கல்களில் கரையான் ஆகியவற்றை ASI யின் ஆண்டுப் பணித் திட்டத்துக்கான பிரச்சினைகளாக அது குறிப்பிடுகிறது. 1999 இல் குழுவின் அலுவலகம் பாதுகாப்பு முயற்சியைக் குறிப்பிட்டு, ஒவ்வொரு நினைவுச்சின்னத்தின் தேவைகளையும் முழுமையாக மறுஆய்வு செய்யவும், நினைவுச்சின்னங்களைப் பழைய நகரத்துடன் இணைக்கும் தளத் திட்டம் வகுக்கவும், சாலை அமைப்பதில் கவனம் செலுத்தவும் கேட்டுக்கொண்டது. சே, பேராலயம், அசிசியின் புனித பிரான்சிஸ் ஆகியவற்றில் ஈரத்தால் சேதமடைந்த மரப் பலகைகள் குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டன.

ASI யின் தலைமை இயக்குநர் கையெழுத்திட்ட, யுனெஸ்கோவுக்கான இந்தியாவின் 2002 டிசம்பர் அறிக்கை, ASI க்கும் கோவா, தமண் மற்றும் டையூ உயர்மறைமாவட்டத்துக்கும் இடையில் உரிமை தொடர்பான தகராறு இருப்பதாகப் பதிவு செய்கிறது; ஒரு ரிட் மனு மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் வாதத்தின் கட்டத்தில் இருந்தது. முடிவு எதையும் அது தரவில்லை. வெள்ளிப் பேழையின் மறுசீரமைப்பு 2021 இல் முடிந்தது என்று பிரிட்டானிகா கூறுகிறது.