மும்பைக்கு அருகிலுள்ள தீவில் பாறையில் செதுக்கிய சிவன் கோயிலான எலிஃபெண்டா குகைகள் 1987 டிசம்பர் 11 அன்று யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியத் தளமாயின

எலிஃபெண்டா குகைகள் மகாராஷ்டிரா கடற்கரைக்கு அப்பால் மும்பைத் துறைமுகத்திலுள்ள ஒரு தீவில் பாறையில் செதுக்கப்பட்ட ஏழு குகைகள்; அவற்றில் மிகப் பெரிய 1ஆம் குகையில் உள்ள மூன்று முக சிவன் உருவம் 7 மீட்டர் உயரம் என்று யுனெஸ்கோ கூறுகிறது. உலகப் பாரம்பரியக் குழு இந்தத் தளத்தை 1987இல் (i), (iii) அளவுகோல்களின் கீழ் பட்டியலில் சேர்த்தது. நினைவுச் சின்னத்துக்கு உரிமையாளரும் நிர்வாகியுமான இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை (ASI) யுனெஸ்கோவுக்கு அந்தத் தேதியை 1987 டிசம்பர் 11 என்று தெரிவித்தது. ASI கூற்றுப்படி, தீவு மும்பையின் அப்போலோ பந்தரிலிருந்து வடகிழக்கே சுமார் 11 கி.மீ. தொலைவிலும், பெருநிலக் கரையிலிருந்து 7 கி.மீ. தொலைவிலும் உள்ளது. இந்தியா நுழைவாயிலிலிருந்து படகுகள் செல்கின்றன.

1987இல் யுனெஸ்கோ எழுதியது

(i) அளவுகோலான படைப்பாற்றல் மேதைமையின் தலைசிறந்த படைப்பு என்பது குறித்து, 1ஆம் குகையில் லிங்கக் கருவறையைச் சுற்றியுள்ள பதினைந்து பெரிய புடைப்புச் சிற்பங்கள் இந்தியக் கலையின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்று என்றும், சிவ வழிபாட்டுக்கான மிக முக்கியத் தொகுப்புகளில் ஒன்று என்றும் யுனெஸ்கோவின் அறிக்கை கூறுகிறது. (iii) அளவுகோல் குறித்து யுனெஸ்கோ இவ்வாறு கூறுகிறது: “மேற்கு இந்தியாவில் பாறைக் கட்டடக்கலை வரலாற்றில் இந்தக் குகைகளே மிகச் சிறப்பான சாதனை.” குகைகளின் அமைப்பும், தூண்களும், சர்வதோபத்ர வடிவக் கருவறையும் பாறைக் கட்டடக்கலையின் முக்கிய வளர்ச்சிகள் என்றும் அதே உரை கூறுகிறது. அந்தக் கருவறையை நான்கு வாயில்கள் கொண்ட சிறு கோயிலாகவும், ஒவ்வொரு வாயிலின் இருபுறமும் பிரம்மாண்டக் காவல் உருவங்கள் நிற்பதாகவும் ICOMOSஇன் 1987 மதிப்பீடு விவரிக்கிறது.

யுனெஸ்கோவுக்கான நியமனங்களை மதிப்பிடும் ஆலோசனை அமைப்பான ICOMOS 1987 மே மாதம் அந்த ஆவணத்தைப் பரிசீலித்தது. பட்டியலில் சேர்க்கும் கொள்கையை அது ஆதரித்தது; 1983இல் பட்டியலிடப்பட்ட அஜந்தா, எல்லோரா, 1984இல் பட்டியலிடப்பட்ட மகாபலிபுரம் ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு இந்தியப் பாறைக் கலைத் தளங்களின் தொடரை எலிஃபெண்டா நிறைவு செய்யும் என்று எழுதியது. தற்போதைக்குத் தள்ளிவைக்குமாறு அது பரிந்துரைத்தது; ஏனெனில் ஆவணம் துல்லியமான எல்லையைத் தரவில்லை, 1938, 1957 பணிகளுக்குப் பிறகான மறுசீரமைப்பைக் குறிப்பிடவில்லை, மேலாண்மைத் திட்டம் எதையும் விவரிக்கவில்லை. இருந்தாலும் குழு அதே ஆண்டு தளத்தைப் பட்டியலில் சேர்த்தது என்று அதன் 11 COM VII.A முடிவு பதிவு செய்கிறது. அருகிலுள்ள தொழில் திட்டங்களிலிருந்து நொய்மையான இந்தச் சொத்தைப் பாதுகாக்க அரசு நடவடிக்கை எடுக்கும் என்ற இந்தியாவின் அறிவிப்பையும் குழு அதில் குறித்துக்கொண்டது.

இரு குன்றுகளில் ஏழு குகைகள்

தீவை காராபுரி என்றும் அழைக்கும் யுனெஸ்கோ, அதை ஒரு குறுகிய பள்ளத்தாக்கால் பிரிக்கப்பட்ட இரண்டு சிறு குன்றுகளாக விவரிக்கிறது. மேற்குக் குன்றில் பாறையில் செதுக்கிய ஐந்து குகைகள் உள்ளன என்று யுனெஸ்கோவுக்கான ASI அறிக்கை கணக்கிடுகிறது. கிழக்கிலுள்ள ஸ்தூபக் குன்றில் மேலும் இரண்டு குகைகள் உள்ளன; ஒன்று முடிக்கப்படாதது, மற்றொன்று எளிய அகழ்வு. அவற்றுடன் ஒரு செங்கல் ஸ்தூபமும் சில பாறை நீர்த் தொட்டிகளும் உள்ளன.

பார்வையாளர்கள் வருவது 1ஆம் குகைக்கே. முன் நுழைவாயிலிலிருந்து பின்புறம் வரை அது 39 மீட்டர் நீளம்; முகப்பு மண்டபங்களையும் பின் இடைவெளியையும் விட்டுவிட்டால் அதன் பிரதான மண்டபம் 27 மீட்டர் சதுரம், தலா ஆறு தூண்கள் கொண்ட வரிசைகள் அதைத் தாங்குகின்றன. ASI சொற்களில், அது ஏழில் மிக ஈர்ப்பானது; வளர்ச்சி பெற்ற பிராமணியப் பாறைக் கட்டடக்கலையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. கைலாச கோயில் அமைந்துள்ள எல்லோராவின் துமார் லேனா குகையுடன் (29ஆம் குகை) இதன் அமைப்பு நெருக்கமாக ஒத்திருக்கிறது என்று ASI, யுனெஸ்கோ இரண்டும் கூறுகின்றன. கட்டிய கல்லாலான கட்டடக்கலையின் தூண்கள், உத்தரங்கள், தூண் தலைப்புகளைப் போல் தோன்றுமாறு கூரையில் போலி உத்தரங்களைச் செதுக்கி, தாங்கு தூண்களை வடிவமைத்தனர் என்று ICOMOS குறிப்பிட்டது.

தீவில் பழைய எச்சங்களும் உள்ளன. கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு முதலே மக்கள் வாழ்ந்ததை அவை காட்டுகின்றன என்று யுனெஸ்கோ கூறுகிறது; ரோமானிய ஆம்போரா ஜாடிகளின் ஓட்டுத் துண்டுகளும் ஒரு செங்கல் ஸ்தூபமும் ஆரம்பக் கண்டுபிடிப்புகளில் அடங்கும் என்று யுனெஸ்கோவுக்கான ASI அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

மூன்று முக சிவனும் அதைச் சுற்றிய பலகைகளும்

1ஆம் குகை நுழைவாயிலை ஆளும் உருவத்தை யுனெஸ்கோ சதாசிவம் என்றும் திரிமூர்த்தி என்றும் அழைக்கிறது. ASI அதற்கு இடும் பெயர் மகேசமூர்த்தி. உயரம் மூலத்துக்கு மூலம் மாறுபடுகிறது. யுனெஸ்கோ 7 மீட்டர் என்கிறது, மகாராஷ்டிரா சுற்றுலாத் துறை 6 மீட்டருக்கு மேல் என்கிறது, கலை வரலாற்றாளர் துலாரி குரேஷி எழுதிய சஹாபீடியாவின் மேலோட்டக் கட்டுரை 18 அடி, அதாவது சுமார் 5.5 மீட்டர் என்கிறது. மூன்று முகங்களையும் அவற்றின் இயல்பைக் கொண்டு ASI இவ்வாறு விவரிக்கிறது: அகோரம் கொந்தளிப்பானது, அச்சமூட்டுவது; தத்புருஷம் சாந்தமானது, தியானத்தில் ஆழ்ந்தது; வாமதேவம் மென்மையானது, இனிமையானது. யுனெஸ்கோ இந்த முகங்களைப் படைப்பவர், காப்பவர், அழிப்பவர் என்ற சிவனின் மூன்று தோற்றங்களாகப் படிக்கிறது; ICOMOSஇன் 1987 மதிப்பீடு அகோரத்தை அழிப்பவராகவும் வாமதேவத்தைப் படைப்பவராகவும் படிக்கிறது.

பிரதான குகையிலுள்ள மற்ற பலகைகளை ASI பட்டியலிடுகிறது: ஆண், பெண் ஆற்றல்களை இணைக்கும் சிவ வடிவமான அர்த்தநாரீசுவரர், நடராஜரின் அண்ட நடனம், சிவன், பார்வதியின் திருமணம், கங்கை நதியை ஏற்கும் கங்காதர சிவன், அந்தகன் என்ற அரக்கனைக் கொல்லும் சிவன், கைலாச மலையை அசைக்கும் ராவணன். சஹாபீடியா மரபை மீண்டும் சொல்லும்படி, சிவனும் பார்வதியும் அமர்ந்துள்ள மலையை ராவணன் தூக்க முயன்றான், சிவன் தன் காலால் அதை அழுத்தினார், ராவணனின் துதி அவனுக்கு ஒரு வரத்தைப் பெற்றுத் தந்தது. எல்லோராவிலும் அதே காட்சி உள்ளது என்று சஹாபீடியா குறிப்பிடுகிறது. யோக நிலையில் அமர்ந்த சிவனின் பலகையை யுனெஸ்கோ யோகீசுவரர் என்றும், ASI லகுலீசர் என்றும் அழைக்கிறது; அறிஞர்கள் அதை யோக தட்சிணாமூர்த்தி என்றும் படிக்கிறார்கள் என்று குரேஷி எழுதுகிறார்.

நுழைவாயிலில் உள்ள யோகீசுவரர், நடராஜர் பலகைகள் குப்தர் காலப் பாணிக்கு இன்னும் நெருக்கமான பிரம்மாண்டப் பாணியில் உள்ளன என்று ICOMOS பதிவு செய்தது. பெரும்பாலான பார்வையாளர்கள் மகேசமூர்த்தியை முதன்மை உருவமாக எடுத்துக்கொண்டாலும், நந்திக்கு எதிரே உள்ள லிங்கக் கருவறையே முக்கிய வழிபாட்டுப் பொருள் என்று குரேஷி எழுதுகிறார்.

யார் செதுக்கினார்கள், எப்போது

குகைகளின் காலத்தைக் குறிக்கும் கல்வெட்டு எதுவும் எஞ்சவில்லை; எனவே ஒவ்வொரு காலமும் ஒரு மதிப்பீடே, மதிப்பீடுகள் மாறுபடுகின்றன. குகைகள் ஏறத்தாழ கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி முதல் 6ஆம் நூற்றாண்டு வரையில் கட்டப்பட்டன என்று யுனெஸ்கோ கூறுகிறது. ASI கணக்கில் அது ஏறத்தாழ 6 முதல் 7ஆம் நூற்றாண்டு. வல்லுநர்கள் 6 முதல் 8ஆம் நூற்றாண்டு வரை வேறுபடுகிறார்கள் என்று ICOMOS 1987இல் எழுதியது. அறிஞர்களின் வீச்சை 5 முதல் 8ஆம் நூற்றாண்டு என்று குரேஷி பட்டியலிடுகிறார். அவருடைய விவரிப்பில், தீவில் கிடைத்த நாணயங்களை மேற்கோள் காட்டி, வால்டர் ஸ்பிங்க் இது மன்னர் கிருஷ்ணராஜாவின் கீழ் 6ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் எழுந்த களச்சூரியர் நினைவுச் சின்னம் என்று வாதிடுகிறார். வி. வி. மிராஷி இதை 7ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தைச் சேர்ந்தது என்கிறார், அவரும் களச்சூரியர்களையே காரணமாகக் கூறுகிறார். ரமேஷ் குப்தே சாளுக்கியச் செல்வாக்கை வாதிடுகிறார்; ஜேம்ஸ் பர்கெஸ், பெஞ்சமின் ரோலண்ட் ஆகியோர் 8ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியை ஆதரிக்கின்றனர்.

ASI கூற்றுப்படி, தீவு கொங்கண மௌரியர், திரிகூடகர், பாதாமி சாளுக்கியர், சிலாஹாரர், ராஷ்டிரகூடர், கல்யாணி சாளுக்கியர், தேவகிரி யாதவர், குஜராத் ஆட்சியாளர்கள், பிறகு போர்த்துக்கீசியர், அதன் பின் மராத்தியர், பிரிட்டிஷார் ஆகியோரின் கைகளுக்கு மாறியது. இரண்டாம் புலிகேசியின் ஐஹோளே கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்படும் புரியுடன் இத்தீவு அடையாளம் காணப்படுகிறது என்றும் அது சேர்க்கிறது.

ஒரு தீவுக்குப் போர்த்துக்கீசியப் பெயர் வந்த விதம்

எலிஃபெண்டா போர்த்துக்கீசியப் பெயர். அங்கே கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்ட யானையின் பெயரால் தீவு பெயரிடப்பட்டது என்று ASI கூறுகிறது; போர்த்துக்கீசிய மாலுமிகள் பிரம்மாண்டக் கல் யானையைக் கண்டனர் என்று ICOMOS எழுதியது. பழைய இறங்குதுறைக்கு அருகில் அது இருந்ததாக குரேஷி குறிக்கிறார். இன்று அந்தச் சிலை மும்பையின் ஜிஜாமாதா தோட்டத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது என்று ASI கூறுகிறது; அது துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டு பம்பாய்க்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு மீண்டும் பொருத்தப்பட்டது என்று ICOMOS எழுதியது. தீவு குஜராத் சுல்தானகத்திடமிருந்து 1534இல் போர்த்துக்கீசியரிடம் சென்றது என்று இன்க்ரெடிபிள் இந்தியா கூறுகிறது.

காராபுரி பழைய உள்ளூர்ப் பெயர். தீவின் தென் பக்கத்தில் அந்தப் பெயரில் ஒரு கிராமம் உள்ளது என்றும், மராத்தியில் அந்தச் சொல்லுக்கு மலைக் குடியிருப்பு என்று பொருள் என்றும் குரேஷி எழுதுகிறார். குன்றின் உச்சியில் போர்த்துக்கீசியர் காலத்து பீரங்கி ஒன்று இருப்பதாக யுனெஸ்கோ உரை குறிப்பிடுகிறது; போர்த்துக்கீசிய ஆட்சியில் குகைகள் புறக்கணிப்புக்கும் சேதத்துக்கும் உள்ளாயின என்று மகாராஷ்டிரா சுற்றுலாத் துறையின் பக்கம் கூறுகிறது. நுழைவாயிலுக்கு மேலே இருந்த எழுத்து பொறித்த ஒரு பெரிய கல்லைப் பற்றிப் போர்த்துக்கீசிய வரலாற்றாசிரியர் டியோகோ டி கூட்டோ கூறியதை குரேஷி மேற்கோள் காட்டுகிறார்; அதைப் போர்த்துக்கீசியர் தங்கள் மன்னருக்கு அனுப்பினர், அதை யாராலும் படிக்க முடியவில்லை. அதன் பிறகு அது கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

ASIயும் அதை நிலைநிறுத்தும் பணியும்

நினைவுச் சின்னத்துக்கு ASIயின் ஔரங்காபாத் வட்டம் பொறுப்பு; மும்பையிலுள்ள, பாதுகாப்பு உதவியாளர் தலைமையிலான ஒரு துணை வட்டம் வழியாக அது செயல்படுகிறது என்று ASIயின் 2002 யுனெஸ்கோ அறிக்கை கூறுகிறது. பாதுகாப்பு, வேதியியல், தோட்டம் ஆகிய மூன்று ASI பிரிவுகள் முறையே கட்டமைப்பையும், கல்லையும், வளாகத்தையும் கவனிக்கின்றன என்று அறிக்கை கூறுகிறது. அது பட்டியலிடும் பாதுகாப்புகளில், நினைவுச் சின்னத்துக்கு அருகில் சுரங்கம், கல்குவாரி, வெடிவைப்பு ஆகியவற்றைத் தடை செய்யும் 1957 எலிஃபெண்டா தீவு (பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னம்) விதிகளும், அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதியையும் கரையிலிருந்து 1 கி.மீ. பட்டையையும் தடைசெய்யப்பட்ட பகுதியாக்கிய 1985 அறிவிக்கையும் அடங்கும். ICOMOS கவலை தெரிவித்த தொழில் திட்டங்கள் குறித்து, அவற்றின் தாக்கத்தைக் குறைக்க மகாராஷ்டிர அரசு கட்டுப்பாடுகள் விதித்தது என்று ASI தெரிவிக்கிறது.

பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டதிலிருந்து தளத்தில் நடந்த பணிகளாக யுனெஸ்கோ இவற்றைப் பட்டியலிடுகிறது: நடைபாதைகள், விழுந்த, உடைந்த தூண்களின் பழுதுபார்ப்பு, இடிந்த முகப்புகளின் பழுதுபார்ப்பு, படகுத் துறையிலிருந்து செல்லும் படிக்கட்டு வரிசை, காவலர் குடியிருப்பிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட தள தகவல் மையம். கல் தளம், தாங்குசுவர்கள், கைப்பிடிகள், வடிகால்கள், கழிவறைகள், 1ஆம் குகையின் தரைக்காக யுனெஸ்கோ 9,47,025 ரூபாய் (சுமார் 9.5 லட்சம் ரூபாய்) வழங்கியது என்று ASI அறிக்கை பதிவு செய்கிறது. INTACH (இந்தியத் தேசியக் கலை, பண்பாட்டுப் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை) துணைத் தலைவர் தஸ்னீம் மேத்தா, 2016 நேர்காணலில், யுனெஸ்கோவின் ஈடுபாட்டுடனும் சுமார் 600 பங்கேற்பாளர்கள் கொண்ட இரண்டு நாள் கருத்தரங்குடனும் எலிஃபெண்டாவுக்கான மேலாண்மைத் திட்டத்தை INTACH 1996இல் தொடங்கியது என்று நினைவுகூர்ந்தார். அதன் பிறகு மும்பை பெருநகரப் பிராந்திய வளர்ச்சி ஆணையத்தின் கீழ் அரசு ஒரு சிறப்பு நோக்கு அமைப்பை உருவாக்கியது என்றும், 1997இல் நிதி திரட்டும் விழாவும் கலை ஏலமும் நடந்தன என்றும், குகைகளுக்குள் சுபா முட்கல் பாடினார், அலர்மேல் வள்ளி நடனமாடினார் என்றும் அவர் கூறினார்.

அடுத்த படிகளை யுனெஸ்கோவின் தற்போதைய உரை குறிப்பிடுகிறது: பாதுகாப்பு மேலாண்மைத் திட்டத்தை நிறைவு செய்து ஏற்பது, உப்புச் சேதத்தையும் பாறை மேற்பரப்பின் பொதுச் சிதைவையும் சரிசெய்வது, 1960களின் சில தூண் மறுசீரமைப்புகளை மீண்டும் செய்வது; அவற்றில் விரிசல்கள் விழுந்துள்ளன என்று ASIயின் 2002 அறிக்கை கூறுகிறது.

தீவுக்குச் செல்லும் வழியும் விழாவும்

பார்வையாளர்கள் இந்தியா நுழைவாயிலிலிருந்து படகில் செல்கிறார்கள், பயணம் சுமார் ஒரு மணி நேரம் என்று மகாராஷ்டிரா சுற்றுலாத் துறை கூறுகிறது. தீவில் குகைகளுக்கு ஒரு படிக்கட்டு வரிசையில் ஏற வேண்டும்; நடக்க விரும்பாதவர்களுக்கு ஒரு சிறு ரயில் உள்ளது. நவம்பர் முதல் பிப்ரவரி வரை பரிந்துரைக்கப்படும் பருவம்; ஜூன் முதல் செப்டம்பர் வரையிலான பருவமழைக் காலத்தில் படகுப் பயணம் கரடுமுரடாகிறது. ASI பக்கத்தில் திறந்திருக்கும் நேரம் காலை 9 முதல் மாலை 5 வரை, திங்கட்கிழமை குகைகள் மூடப்படும். இன்க்ரெடிபிள் இந்தியா மாலை 5:30 மணியை மூடும் நேரமாகத் தருகிறது, எனவே டிக்கெட் கவுன்டரில் உறுதிசெய்துகொள்ளுங்கள். நுழைவுக் கட்டணங்கள் ASI பக்கத்தில் உள்ளன.

மும்பையில் சுற்றுலாவை ஊக்குவிக்க மகாராஷ்டிரா சுற்றுலா வளர்ச்சிக் கழகம் (MTDC) எலிஃபெண்டா விழாவை நடத்துகிறது. இசை, பாடல், நடனம், கைவினை, ஓவியம் ஆகியவற்றின் இரண்டு நாள் நிகழ்வை ஒனமனோரமா வெளியிட்ட PTI செய்தி விவரிக்கிறது; அது இந்தியா நுழைவாயிலில் தொடங்கி தீவில் நடந்தது, சிவன் சிற்பங்களைக் கடந்து மாற்றுத்திறனாளி பார்வையாளர்களுக்கான பாரம்பரிய நடையும் இடம்பெற்றது. விழா சிவராத்திரி நெருங்கும் வேளையில் வருகிறது என்றும், கோலி மீனவ சமூகம் நாட்டுப்புற நடனமும் இசையும் நிகழ்த்துகிறது என்றும், நுழைவு இலவசம் என்றும் அவுட்லுக் டிராவலர் 2023 ஜனவரியில் எழுதியது.