ருக்மிணி தேவி அருண்டேல் 1935 டிசம்பரில் அடையாறு மேடையில் பரதநாட்டியம் ஆடினார், 1936 ஜனவரி 6 அன்று கலாக்ஷேத்ராவைத் தொடங்கினார், பின்னர் இந்திய விலங்குநல வாரியத்துக்குத் தலைமை தாங்கினார்

1935 டிசம்பர் 30 அன்று, அன்றைய மதராஸின் ஒரு பகுதியாக இருந்த அடையாறில் உள்ள தியசாபிகல் சொசைட்டியின் தலைமையகத்தில், 31 வயதான ருக்மிணி தேவி என்ற பெண் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பார்வையாளர்கள் முன் பரதநாட்டியம் ஆடினார் என்று நடன வரலாற்றாளர் ஆஷிஷ் மோகன் கோகர் எழுதிய சஹாபீடியா பதிவு கூறுகிறது. 1936 ஜனவரி 6 அன்று, பின்னர் கலாக்ஷேத்ராவாக வளர்ந்த கலைப் பள்ளி சொசைட்டியின் வளாகத்துக்குள் தொடங்கியது; 1993இல் நிறைவேற்றப்பட்ட நாடாளுமன்றச் சட்டத்தின் கீழ் கலாக்ஷேத்ரா அறக்கட்டளை இப்போது தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிறுவனம் என்ற தகுதியைப் பெற்றுள்ளது. தெற்காசியக் கலை வரலாற்றுக் கலைக்களஞ்சியமான இம்பார்ட், ருக்மிணி தேவி அருண்டேலை (1904 முதல் 1986 வரை) இந்தியா முழுவதும் பரதநாட்டியத்தை மீட்டெடுத்துப் பரவலாக்கியவராக அறியப்படுபவர் என்று விவரிக்கிறது.

மதுரையிலிருந்து தியசாபிகல் சொசைட்டி வரை

கலாக்ஷேத்ராவின் நிறுவனர் பக்கம், அவர் 1904 பிப்ரவரி 29 அன்று மதுரையில் பிறந்தார் என்றும், தியசாபிகல் சொசைட்டியின் போதனைகளை விரும்பிய பொறியாளர் நீலகண்ட சாஸ்திரியின் எட்டுக் குழந்தைகளில் ஒருவர் என்றும் கூறுகிறது. அவர் ஓய்வு பெற்றதும் குடும்பம் அடையாறில் சொசைட்டியின் தோட்டத்தை ஒட்டிக் குடியேறியது; அங்கே அன்னி பெசன்ட், ஜார்ஜ் அருண்டேல் உள்ளிட்ட உறுப்பினர்களிடையே அவர் வளர்ந்தார். 1920இல், 16 வயதில், அவர் அருண்டேலை மணந்தார். அருண்டேல் அவரை விட 24 வயது மூத்தவர்; பழமைவாத மதராஸ் உரத்த குரலில் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது என்று அறக்கட்டளை பதிவு செய்கிறது. அருண்டேல் பின்னர் சொசைட்டியின் தலைவரானார்.

நடனத்தின் பக்கம் திரும்பியது பயணங்கள் வழியாக. தியசாபிகல் சுற்றுப்பயணங்களில் அவர் ரஷ்யப் பாலே நடனக் கலைஞர் அன்னா பாவ்லோவாவைச் சந்தித்தார்; ஆஸ்திரேலியாவுக்கான ஒரு கப்பல் பயணத்தில் பாவ்லோவா தனது குழுவின் ஒருவரைக் கொண்டு அவருக்குப் பாலே பாடங்கள் கற்பிக்கச் செய்தார். ஓர் இந்திய நடனக் கலைஞர் தனது சொந்த நாட்டின் நடனத்தைக் கற்க வேண்டும் என்றும் பாவ்லோவா வலியுறுத்தினார் என்று கலாக்ஷேத்ராவின் பதிவு கூறுகிறது. 1927இல் அவரது சகோதரர்கள் இரு சகோதரிகள் நடத்திய சதிர் நிகழ்ச்சிக்கு அவரை அழைத்துச் சென்றனர். அவர் பந்தநல்லூர் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையிடம் பயிற்சி பெற்றார்; மயிலாப்பூர் கௌரியம்மாளிடமும் தொடங்கினார் என்று சொல்லப்படுவதாக அறக்கட்டளை சேர்க்கிறது. சங்கீத நாடக அகாடமி அவரை ஒரு கௌரவத்துக்குப் பரிந்துரைத்தபோது எழுதிய அதன் சொந்தப் பாராட்டுரை அதே இரு ஆசிரியர்களைக் குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் முதலில் கௌரியம்மாள், பின்னர் பிள்ளை என்ற வரிசையில்.

1935ஆம் ஆண்டின் அரங்கேற்றம்

அந்த அரங்கேற்றம் தியசாபிகல் சொசைட்டியின் வைர விழாக் கொண்டாட்டங்களின் ஒரு பகுதியாக, திறந்தவெளி அடையாறு அரங்கில் நடந்தது. புதியவை என்ன என்பதை கலாக்ஷேத்ராவின் நிறுவனர் பக்கம் பட்டியலிடுகிறது. நிகழ்ச்சி ஒரு மேடை நிகழ்வாக வழங்கப்பட்டது. அதுவரை நடனக் கலைஞரைத் தொடர்ந்து முன்னும் பின்னும் நகர்ந்துவந்த இசைக்கலைஞர்கள் ஒரு பக்கத்தில் அமர்ந்தனர்; எளிய பின்னணித் திரை நடனத்தைச் சட்டமிட்டது. ஆடைகளும் நகைகளும் தம் வடிவமைப்புகளைப் பண்டைய சிற்பங்களிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டன. கோயில் முற்றத்தில் இருந்து மேடைக்கு மாறியது பரதநாட்டியம் எப்படிப் பார்க்கப்பட்டது என்பதை மாற்றியதாகவும், வர்க்க வேறுபாடுகளைத் தாண்டி கலைஞர்களுக்கு அதைத் திறந்துவிட்டதாகவும் இம்பார்ட் கூறுகிறது.

அந்த மாலை குறித்த இரண்டு எதிர்வினைகளை அதே பக்கம் பதிவு செய்கிறது. பார்வையாளர்களில் இருந்த நோபல் பரிசு பெற்ற சி. வி. ராமன், இமயத்திலிருந்து மேடைத் தரைக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட நளினத்தைப் பற்றிப் பேசினார் என்று அறக்கட்டளையின் பதிவு கூறுகிறது; மதராஸில் சிலர் அந்த நிகழ்வைப் புறக்கணிப்போம் என்று மிரட்டியிருந்தனர் என்றும் அது சொல்கிறது. தொழில்முறை வகுப்பைச் சேராத முதல் நடனக் கலைஞராகப் பொதுவில் ஆடியவர் அவர் என்று சங்கீத நாடக அகாடமியின் பாராட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. தி பிரிண்ட் ஒரு நிபந்தனையைச் சேர்க்கிறது: கலாநிதி நாராயணன் சுமார் மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே ஓர் அரங்கேற்றம் நடத்தியிருந்தார், ஆனால் அது அதிகம் விளம்பரப்படுத்தப்படவில்லை.

கலாக்ஷேத்ரா: ஒரு மாணவி, ஒரு கூரை அறை, மூன்று கண்ணாடிகள்

1935 ஆகஸ்டில் ஒரு கலை மையம் குறித்து விவாதிக்க அவர் தன் கணவரையும் சகோதரர் யஜ்ஞேஸ்வரனையும் சந்தித்தார் என்றும், 1936 ஜனவரி 6 அன்று தியசாபிகல் சொசைட்டியின் வளாகத்துக்குள் சர்வதேச கலை மையம் தொடங்கப்பட்டது என்றும் கலாக்ஷேத்ராவின் கல்லூரி வரலாறு கூறுகிறது. ஒரு மரத்தடியில், ஒரே ஒரு மாணவியுடன் அது தொடங்கியது; அவர் அவரது மருமகள் ராதா, பின்னாளில் ராதா பர்னியர் என்ற பெயரில் சொசைட்டியின் தலைவரானார். ஜி. லீலாவதி, ஏ. சாரதா ஆகிய இருவர் மேலும் சேர்ந்தனர்; வகுப்புகள் மூன்று கண்ணாடிகள் கொண்ட ஒரு கூரை அறைக்கு மாறின; கலாக்ஷேத்ரா இன்றும் நினைவில் வைத்திருக்கும் அந்த “கண்ணாடிக் கொட்டகை”.

1945இல் அருகிலுள்ள திருவான்மியூரில் ஏக்கருக்கு சுமார் ரூ 300 விலையில் நிலம் வாங்கத் தொடங்கினார் என்று சஹாபீடியா கூறுகிறது. சர் சி. பி. ராமசாமி ஐயர் 1961 டிசம்பர் 27 அன்று அடிக்கல் நாட்டினார்; 1962 மே 7க்குள் நிறுவனம் அங்கு குடிபெயர்ந்தது என்று கலாக்ஷேத்ரா கூறுகிறது. வளாகம் இப்போது கடலை ஒட்டி சுமார் 100 ஏக்கர் பரப்பளவில் உள்ளது. 1993ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றச் சட்டம் கலாக்ஷேத்ரா அறக்கட்டளையைத் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிறுவனமாக ஆக்கியது; அதன் 2021 முதல் 2022 வரையிலான ஆண்டறிக்கை அதைக் கலாச்சார அமைச்சகத்தின் கீழ் ஒரு தன்னாட்சி அமைப்பு என்று விவரிக்கிறது. பரதநாட்டியம், கர்நாடக இசை, காட்சிக் கலைகளில் மாணவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும் ருக்மிணி தேவி நுண்கலைக் கல்லூரி, இரண்டு பள்ளிகள், நெசவு மற்றும் இயற்கைச் சாயமிடலுக்கான ஒரு மையம், இரண்டு நூலகங்கள், ஒரு விடுதி ஆகியவற்றை அறக்கட்டளை நடத்துகிறது.

யாமினி கிருஷ்ணமூர்த்தி, சாந்தா தனஞ்செயன், லீலா சாம்சன் ஆகியோரைத் தன் முன்னாள் மாணவர்களில் சஹாபீடியா பெயரிடுகிறது; லீலா சாம்சன் பின்னாளில் அறக்கட்டளையின் இயக்குநராக இருந்தார். இந்த வடிவத்தின் விரிவான கதை, tuput வழிகாட்டிக் கட்டுரையான இந்தியாவின் எட்டு செவ்வியல் நடனங்கள் பகுதியில் உள்ளது.

நாட்டிய நாடகங்களும் நெசவு மையமும்

30க்கும் மேற்பட்ட நாட்டிய நாடகங்களை அவர் அமைத்தார், அவை இன்றும் அவரது நடன அமைப்பிலேயே அரங்கேறுகின்றன என்று கலாக்ஷேத்ரா கூறுகிறது. ராமாயணத்தில் இருந்து ஆறு படைப்புகள் கொண்ட ஒரு தொடரை இம்பார்ட் தனியாகக் குறிப்பிடுகிறது; ராம பட்டாபிஷேகம், ருக்மிணி கல்யாணம், குற்றாலக் குறவஞ்சி, சபரி ஆகியவற்றை முக்கிய மைல்கற்களாக சஹாபீடியா பெயரிடுகிறது. அவற்றில் சிலவற்றுக்கு டைகர் வரதாச்சாரியார் இசை அமைத்தார் என்று சஹாபீடியா குறிப்பிடுகிறது. இந்தப் படைப்புகளை நிகழ்த்துக் கலைப் பிரிவு இன்றும் தன் தொகுப்பில் வைத்திருக்கிறது. இந்தத் தொடரின் பின்னுள்ள இதிகாசம் பற்றி அறிய, ராமாயணம் என்றால் என்ன கட்டுரையைப் பாருங்கள்.

ஆடைகள், பின்னணித் திரைகள் ஆகியவற்றில் துணிகள் மையப் பங்கு வகித்தன என்று கலாக்ஷேத்ராவின் கைவினை மைய வரலாறு கூறுகிறது. அப்போதைய தொழில் அமைச்சர் வி. வி. கிரி 1937 செப்டம்பர் 19 அன்று நெசவு மையத்தைத் திறந்தார்; மான்செஸ்டர் ஆலைகளின் துணி இந்தியச் சந்தைகளில் நிரம்பியதால் வழக்கொழிந்துவந்த வடிவமைப்புகளை மீட்டெடுப்பதற்காக, அரசின் மானியத்துடன் அது தொடங்கியது என்றும் அது சொல்கிறது. நாட்டிய நாடகங்களுக்கான ஆடைகளையும் அந்த மையம் தயாரித்தது என்றும், 1950களில் இயற்கைச் சாயங்கள் தொடர்பான அதன் சோதனைகளை கமலாதேவி சட்டோபாத்யாய தொடங்கினார் என்றும் அறக்கட்டளை கூறுகிறது. தாவரச் சாயங்களால் கையால் வரைந்து அச்சிடும் கலம்காரிப் பிரிவு 1978இல் அமைக்கப்பட்டது.

வரலாற்றாளர்களும் நடனக் கலைஞர்களும் விவாதிப்பது

ஆடல் தொகுப்பின் சிருங்கார அம்சத்தை அவர் குறைத்து, பக்திக்கு அதிக எடை கொடுத்தார் என்று இம்பார்ட் குறிப்பிடுகிறது; இதே மாற்றத்தை தி பிரிண்ட்டும் தெரிவிக்கிறது. அந்த நடனத்தைக் கோயில்களில் பரம்பரையாக ஆடிவந்த தேவதாசிகள் நிகழ்த்தினர்; 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் நடந்த நாச்சு எதிர்ப்பு இயக்கம், அவர் தொடங்குவதற்கு முன்பே அந்தப் பாரம்பரியத்துக்கு எதிராகப் பிரசாரம் செய்திருந்தது.

நடனக் கலைஞரும் நடன அமைப்பாளருமான ஆரண்யனி பார்கவ் 2021இல் தி இந்துவில் எழுதியபோது, பரம்பரை நடனச் சமூகங்கள் ஒதுக்கப்பட்டதற்கு அவரது சீர்திருத்தங்களும் பங்களித்தன என்றும், நாச்சு எதிர்ப்புப் பிரசாரம் முன்பே நடந்ததால் அந்தப் பழியை ஒருவர் மீது மட்டும் சுமத்த முடியாது என்றும் வாதிடுகிறார். நடனம் கற்பிக்கப்படும் முறையை மாற்றியதற்கான பெருமையையும் அந்த நிறுவனத்துக்கு அவர் அளிக்கிறார்: ஒரு நட்டுவனார் (நடன ஆசான்) மற்றும் ஒரு மாணவருக்கு இடையிலான ஒருவருக்கு ஒருவர் பிணைப்புக்குப் பதிலாக, பல ஆசிரியர்களிடம் கற்கும் மாணவர்களின் வகுப்பறை வந்தது. செவ்வியல் அங்கீகாரம் நாடிய பிற பிராந்திய வடிவங்களுக்கு கலாக்ஷேத்ராவின் வடிவம் ஒரு முன்மாதிரியாக அமைந்தது என்றும், அங்கே பயிற்சி பெற்ற ஒடிசி மறுமலர்ச்சியாளர்கள் நாட்டிய சாஸ்திரத்தில் இருந்து சமஸ்கிருத முத்திரைப் பெயர்களைத் தம் கற்பித்தலுக்குக் கொண்டுவந்தனர் என்றும் ஒடிசி நடனக் கலைஞர் ஆத்யா காக்திகர் கூறியதாக பார்கவ் மேற்கோள் காட்டுகிறார். ருக்மிணி தேவி தேவதாசிகளை மிகவும் நேசித்தார் என்றும், அவரை அவர்களின் எதிரியாக விவரிப்பது தவறு என்றும் லீலா சாம்சன் கூறியதாக தி பிரிண்ட் மேற்கோள் காட்டுகிறது. தேவதாசி சமூகத்தைச் சேர்ந்த நடனக் கலைஞர்கள், அவர்களில் டி. பாலசரஸ்வதி, ஏற்கெனவே தொடங்கியிருந்த சீர்திருத்தங்களோடு அவர் மேலும் சேர்த்தார் என்று இம்பார்ட் பதிவு செய்கிறது.

நாடாளுமன்றம், கௌரவங்கள், விலங்குநல வாரியம்

1952இல் குடியரசுத் தலைவர் அவரை மாநிலங்களவைக்கு நியமித்தார் என்று சங்கீத நாடக அகாடமியின் பாராட்டுரை கூறுகிறது. 1956 ஜனவரி 26 அன்றைய இந்திய அரசிதழ் சிறப்பு வெளியீடு, அந்த ஆண்டின் பத்ம பூஷண் விருதாளர்களில் “Shrimati Rukmini Devi Arundale, M.P” என்பவரைப் பட்டியலிடுகிறது. யுனெஸ்கோவுடன் ஒத்துழைப்புக்கான இந்தியத் தேசிய ஆணையத்தின் செயற்குழுவில் அவர் பணியாற்றினார் என்றும் அதே பாராட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

அகாடமியின் நடனப் பட்டியலில் அவரது பெயர் இரண்டு முறை வருகிறது, 1957இன் கீழும் 1967இன் கீழும். சங்கீத நாடக அகாடமி விருதை 1957 என்று இம்பார்ட் தருகிறது. 1967 பதிவு எந்தக் கௌரவத்தைக் குறிக்கிறது என்பதை, tuput படிக்க முடிந்த உரையில், அகாடமியின் பக்கம் சொல்லவில்லை; சில இரண்டாம்நிலைக் கணக்குகள் அதை அகாடமியின் உயரிய கௌரவமான அகாடமி ஃபெலோஷிப் என்று அழைக்கின்றன.

விலங்குகளைப் பாதுகாப்பது அவரது இரண்டாவது நோக்கம். மாநிலங்களவை உறுப்பினராக விலங்குகள் மீதான கொடுமை தடுப்புச் சட்டம் நிறைவேறுவதில் அவர் முக்கியப் பங்கு வகித்தார் என்றும், 1957இல் அவரது தலைமையில் இந்தியாவில் உலக சைவ உணவு மாநாடு நடந்தது என்றும் கலாக்ஷேத்ரா கூறுகிறது. 1960ஆம் ஆண்டின் எண் 59 சட்டம் 1960 டிசம்பர் 26 என்ற தேதியைக் கொண்டுள்ளது. 1890ஆம் ஆண்டின் விலங்குகள் மீதான கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் தொடர்புடைய விதிகளுக்குப் பதிலாக, ஒவ்வொரு பகுதியும் நடைமுறைக்கு வந்தபோது மாநிலம் மாநிலமாக அது அமைந்தது. “விலங்குநலத்தை பொதுவாக மேம்படுத்துவதற்காக” ஒரு வாரியத்தை அமைக்குமாறு பிரிவு 4 மத்திய அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறது; அதுவே இந்திய விலங்குநல வாரியமாயிற்று. அந்தப் பிரிவின் கீழ் அது 1962இல் நிறுவப்பட்டது என்றும், ருக்மிணி தேவி அருண்டேலின் “தலைமையின் கீழ் தொடங்கியது” என்றும் வாரியத்தின் சொந்த அறிமுகம் கூறுகிறது. அவர் அதன் தலைவராக இருந்தார் என்று கலாக்ஷேத்ரா கூறுகிறது; அவரை அதன் முதல் தலைவர் என்று இம்பார்ட் அழைக்கிறது.

1977இல் அப்போதைய பிரதமர் மொரார்ஜி தேசாய் அவரை இந்தியக் குடியரசுத் தலைவராக நியமிக்க முன்மொழிந்ததாகவும், அந்தப் பதவி அவரைக் கலாக்ஷேத்ராவிலிருந்து விலக்கிவிடும் என்பதால் அவர் மறுத்துவிட்டதாகவும் கலாக்ஷேத்ராவின் நிறுவனர் பக்கம் இதையும் கூறுகிறது. தி பிரிண்ட் அந்தக் கணக்கை மீண்டும் கூறுகிறது. இதை tuput கண்டது அறக்கட்டளையின் சொந்தப் பக்கத்திலும் பத்திரிகை மறுபடியுரைகளிலும் மட்டுமே; அரசுப் பதிவில் அல்ல. எனவே இங்கே இது அறக்கட்டளையின் கணக்காகவே தெரிவிக்கப்படுகிறது.

அவர் 1986 பிப்ரவரி 24 அன்று காலமானார் என்று சஹாபீடியாவும் தி இந்துவும் கூறுகின்றன; சென்னையில் என்கிறது இம்பார்ட். 2026 நவம்பர் 2 அன்று கடைசியாகப் புதுப்பிக்கப்பட்ட வாரியத்தின் அறிமுகப் பக்கம், அதற்கு 28 உறுப்பினர்கள் இருப்பதாகவும், அவர்களில் ஆறு பேர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் என்றும், உறுப்பினர்கள் மூன்றாண்டுக் காலம் பணியாற்றுகிறார்கள் என்றும் கூறுகிறது.